اگر زندگی من یک کتاب بود صفحه‌ تو گوشه‌ای خمیده داشت.

آدم فکر میکنه خیلی قویه تا اینکه اشک و درد عزیزانشو میبینه.

وقتی یکی داره تلاش میکنه خوشحالم کنه حتی اگه نتونه هم برام خیلی با ارزشه.

هی میگن پاتو تکون نده
من اگه پامو تکون ندم مجبورم دستمو تکون بدم بزنم تو دهنت عزیزم.

یه روزی، یکی، یه طوری ناامیدت میکنه که آخرین بارت باشه فکر کنی اینبار فرق میکنه.

چیه این روابط انسانی، همش پشیمونی.

آدما به تراپیستشون هم تمام ماجرا رو نمی‌گن، شما که جای خود دارید.

‏یه سری خاطرات هست که آدم خجالت میکشه حتی تو خلوت خودش مرورشون کنه چون از خودش خجالت میکشه، از حماقت زیاد، از خریت بی‌انتها، از اهمیت دادن به آدم‌های بی‌لیاقت.

‏بدیش اینجاست که مطمئنی اونم دوسِت داشت.

‏شاید یه روز بفهمی که هیچوقت نمیخواستم دعوا کنیم فقط میخواستم بفهمی اون موضوع چقدر اذیتم میکرد.