شب دوباره همانیم؛ آزرده، غمگین، تنها و ترسیده از دنیا، حتی اگر تمام روز در قوی ترین حالات ممکن یک انسان زیسته باشیم.

از خواب خسته‌ام، به چیزی بیشتر از خواب نیاز دارم، چیزی شبیه بیهوشی برای زمانِ طولانی. شاید هم از بیداری خسته‌ام! از اینکه بخوابم و تهش بیداری باشد. کاش میشد سالها خوابید و بعد بیدار شد، بیدار نشد هم نشد ..

من با آوای درون خودم به تاریکی سپرده شده‌ام.

انگار دو نفر درونم هستن؛ یکی می‌خواهد تمام دنیا را ببیند، و دیگری حتی نمیخواهد اتاقش را ترک کند.