اهم، سلام قشنگای من
بارها این پیام رو نوشتم و پاک کردم ولی الان مصمم‌تر از همیشه‌ام، ممنونم از اینکه این‌همه مدت کنارم بودید و حمایتم کردید، خاطرات خوب و بدی که با این چنل دارم رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم، نیمی از وجود من در این چنله و یادآور لحظاتیه که دور هم خندیدیم غیبت کردیم گریه کردیم و بچه‌های قدیمی و گپِ این چنل..هیچ‌وقت از یاد من نمیرن.
گرفتن این تصمیم خیلی خیلی برای من سخت بوده و کلی روش فکر کردم، اما دیگه از پس اداره کردن این چنل برنمیام و می‌خوام فقط به عنوان تیکه‌ای از گذشته‌ی من باقی بمونه.
اینجا دیل نمی‌خوره، یعنی نمی‌تونم دیلش بزنم ولی از اینجا به بعد توش فعالیتی صورت نمی‌گیره.
بازم مچکرم از همتون، اگه خواستید کنارم باشید می‌تونید بیاید اینجا، تپ تپ کردن کله‌های پشمکی‌تون-
بای بای.

عزیز کرده‌، دیدنِ دوباره‌ات آرزویی شده است دست نیافتنی. چشیدنِ دوباره‌ی طعم خوش لبانت، رویایی شده است در حد همان رویا. کشیدنِ دستانم میان زلف های مشکی رنگ و بلندت احساسی است به دور از ذهن، به دور از واقعیت. می‌بینی؟ خاطراتت روحم را به یغما برده‌اند، هرچه فکر می‌کنم، خاطراتی که برایَم به‌جای گذاشته‌ای، دردناک است، غمگین می‌کند، قلبم را درهم می‌شکند، اما ترجیح به بودنِ حالایِ خیلی‌هاست. زندگی؟ تبدیل کلمه‌ای شد که بعد از تو تجربه‌اش نکردم. عشق؟ کلمه‌ای که حالا تبدیل به درد شد. انتظار؟ کلمه‌ای که هربار برای آغوشت گوشه‌ای نشستم و به دیوار خیره شدم لحظه‌ای رهایَم نکرد، با اینکه قلبم می‌دانست هیچ‌وقت نخواهی برگشت. دلتنگی؟ از کدامش بگویم؟ همین حالا هم قلبم از بر دلتنگی برای تو مچاله شده است..عزیز کرده؟

«چشمانِ تو چه چیزی را در خود جای داده است که هرچه نگاهَش می‌کنم، از او می‌نویسم، برایَش عاشقی می‌کنم و در دلم بارها برای او می‌میرم خسته نمی‌شوم؟»

نت نداشتم سریع گذاشتمش، چک کنید

برید پیش این بچه