‌
برای شروع پاییز و فکرای پریشون.
‌

‌ ‌
میخورم باده ولی از دست دوست
چون که ذوق مستیم از دست اوست

عطار
‌

‌
• نه هر که راه دید، در راه برفت و نه هر که رفت، به مقصد رسید.

خواجه‌عبدالله‌انصاری
‌

‌
با یکی از بچه ها حرف میزدم و حرف توی حرف اومد؛ توی برزخ جدی و شوخی تو چت نوشت:
«میترسیم سوال بپرسیم، اسم بگذارند رویمان»

جنس جمله، بر پایه شوخیه.میدونم؛
اما همین شوخی نشان از الگوی نخ نمای قضاوت ماست در برابر پدیده های ناشناخته بیرونی.

نام گذاری و دسته بندی و به خاطر سپردنِ نام سازنده یا مبدع ، راه میانبری شده تا به جای فهم کامل گفتار و استدلال مدعی، فقط محض ارضا حس کنجکاوی یه «ایسم» ناقابل می چسبونیم به مادونِ اسم مبدع اون روش یا نظریه و بعدم خوش حال و شاد از درک تاریخ و کشف فعالیت نسل های قبل، با هزار رنگ و لعاب مصنوعی، مثل یک درازگوش بلندآوا، به نسل بی حوصله ی بعد تحویل میدیم و خب بعدش اگه گفتین چه اتفاق شگرفی در عرصه هستی به وقوع می پیونده؟

آفرین؛،؛
یک نهال کج و معوج ِمعیوب ، به شکل نامتقارن رشد میکنه و ثمرش میشه توهم دانایی در عین ناتوانی در حل مسئله.

احیانا میوه ی این نهال، براتون آشنا نیست؟

‌#حرف_اضافه
‌

‌
دقت کردی چه قدر اسمش بهش میاد؟
‌

‌
به من فرصت مرور روایتای پر پیچ و تاب آدمایی که باهاشون حرف زدم رو میده.
یاد چشمها با حرف های نگفته و بغض های فرو خورده .
چه میکند حرفی که نمیگوید و در دل میماند.
روزهایم
‌