نوشتن مرا زنده نگاه می‌دارد. اما آیا دقیق‌تر آن نیست که بگویم نوشتن این شیوه از زیستن را تدوام می‌بخشد؟

البته، این هرگز بدین معنا نیست که وقتی نمی‌نویسم، زندگی‌ام بهتر از این می‌گذرد. برعکس، در چنین مواقعی زندگی‌ام به‌مراتب بدتر، کاملاً غیرقابل‌تحمل، و در نهایت به جنون ختم می‌شود.

نویسنده‌ای که نمی‌نویسد، در حقیقت هیولایی است که به استقبال جنون می‌رود.

Franz Kafka
letter to Max Brod, 5 July 1922

🪐✨

هرجا احساس می‌کنم وسط زندگی گم شدم
مثلاً وسط شلوغی‌ها
هدف‌های تیک خورده و نخوره
آینده، گذشته....
این صدا برام تداعی می‌شه...
انگار آدم رو از هیاهوی این جهان می‌بره جایی که بتونی با خودت چند لحظه خلوت کنی✨

✨?

عجیب است که هیچگاه بحران‌های زندگی‌ام مرا از پای نیانداخت.
آنچه مرا همواره به سمت نابودی کشاند، چالش‌های زندگی نبود، بلکه رویاهای خودم بود!
.
.
.
در رابطه‌ها آنچه ما را به سمت نابودی میکشاند، شخصیت طرف مقابل نیست بلکه رویاهای ما از آن شخص است.
رویاهایی که اندازه‌ی واقعیت آن فرد نیست.
و من عمیقا باور دارم هر وقت کسی میگوید «ولی او ناگهان تغییر کرد، ناگهان یکی دیگر شد، ناگهان رفت. ناگهان از این رو به این رو شد. ناگهان خیانت کرد، ناگهان تمام کرد»؛ کودکی ناپخته و ناتوان است در درون آدمی بزرگسال که طاقتِ تاب آوردنِ واقعیت را ندارد به همین علت به جای دیدن شواهد و الگوهای رفتاری بسیاری زیادی که قبل از «ناگهان‌ها» وجود داشته مجبور است به «رویاهای نامرتبط و یک نابودی یک‌شبه» پناه ببرد.
چون در دنیای یک کودک، رویاساختن در مورد یک ادم، ناگهانی نابود شدن آن رابطه و بعد سالها در سوگ بودن، راحت ترین راه فرار از درد است.
تمام هدف کودک این است که درد نکشد و اگر آن کودک در یک بستر خانوادگی پخته بزرگ نشود و یاد نگیرد چطور با دردها و اضطراب‌ها کنار بیاید و چطور واقعیت‌ها را ببیند، همچنان کودکی درمانده در مقابل دردها باقی خواهد ماند حتی اگر پنجاه سال داشته باشد.
پس اگر احساس میکنیم، کودکی در درونمان همچنان ما را در یکی از این سه مرحله نگه داشته:
یک: رویاهایی در مورد فردی یا موقعیتی که با واقعیتش تطابق ندارد،
دو: داستان ناگهان تغییر کردن و تمام شدن
سه: سوگی که سالها بعد از تمام شدن یک رابطه یا موقعیت همچنان باقی‌ست؛ به خودمان کمک کنیم تا بتوانیم از کودکی‌ بی‌تاب به بزرگسالی تاب‌آور تبدیل شویم.
اکنون ما میتوانیم همان بزرگسالی شویم که در کودکی از داشتنش محروم بودیم. بزرگسالی که بر روی  بدنش و اضطراب‌هایش کار‌ میکند و یاد میگیرد چطور با واقعیت‌ها و دردها کنار بیاید.
چه هدیه‌ای از این باارزش‌تر میتوانید به خودتان بدهید که بدانید «میتوانید» با واقعیت‌ها تنظیم شوید و با دردهای واقعیت رو به رو شوید و «تمام شدن‌ها» را تاب بیاورید بدون اینکه به مرزفروپاشی برسید؟
چه توانمندی بزرگتر از این که بتوانید رویاهایتان را «تمام کنید» قبل از آنکه آنها شما را «تمام کنند»؟
متن #پونه_مقیمی

کامل‌ترین جمله‌ای که می‌تونم در مقابل شنیدن دردهای کسی بهش بگم: "به اندازه‌ی دردهای خودم می‌فهممت".

"چجوری چالش ها و بحثامون رو مدیریت کنیم تا حتی باعث صمیمیت بیشتر بینمون بشه؟!"

@mohamadvzs

نه اینکه حوصله ندارم! اتفاقا نه! زمان ندارم برای بیهوده ماندن، بیهوده بودن، بیهوده زیستن، بیهوده دوست داشتن…
زمان ندارم برای اثبات کردن زمان ندارم.
دوستی های بی معنی را نه می‌شناسم نه دیگر مثل سال‌ها قبل منتظر می‌شوم تا سلامت شود!می بوسم و کنار می‌روم…
زمانِ آدم‌های پُر پُرسش را هم ندارم!زمانِ اجبارها را ندارم، توضیح دادن‌ها! زمانِ مجاب کردن‌ها را ندارم، رعایت کردن‌ها! دلم نمی خواهد دیر یا دیرتر بفهمم که فلانی فقط بود تا سهمش را بردارد! از مَن.
اصراری نمی‌کنم و ندارم که به خدا و هزار قسم که حواسم بود! دیدم، شنیدم، بودم…اصرار نمی‌کنم…دلیلی برای نقاط مشترک پیدا کردن، پیدا نمی‌کنم نه اینکه برایش سعی نکنم اما معتقدم انسانِ معاصر در لایه اول زیستن حق دارد تا خودش باشَد…
بد و خوب هم ندارد.او، اوست، فرد است و یکی.قرار نیست برای هر نگاه و نظری توضیح دهد، بابت هر نگاه و نظری!انسان با تمام خطاهایش ، خوبی هایش، سختی‌هایش تا جایی که در خود و خویش تعریف می‌شود و آسیبی به «دیگری» نمی‌رساند نباید به کسی و کسانی توضیح دهد!هر نفر در تعامل اجتماعی تعریفی دارد و در تعامل با خویشتن هم تعریفی!انسان به فهمِ جهان یک‌بار زندگی می‌کند پَس «بآد آ بآد»وتمامِ سعی‌ام همین است که این باور را در خودم بسازم که دیگران «خود» هستند و من یا در کنارشان می‌نشینم یا دور تر نگاهشان می‌کنم و بی تفسیر و عریان برایم «دیگری » هستند.«دیگری » دور یا «دیگری» نزدیک..

متن از دوستی نام آشنا

@Mohsenpsychologist

هیچکس نمی‌دونه پشت اون ظاهر مرتب و شسته‌رفته ی تو، چه آدم غمگین و خسته ای زندگی می‌کنه. کسی که حالا حتی انرژی برای ناراحت بودن، گله یا شکایت کردن از کسی رو نداره. کسی که حالا فقط با سکوت از همه ناملایمتی‌ها می‌گذره تا فقط گذر کرده باشه.

همه فقط لبخند تو رو میبینن، کافیه بشنون حالت خوبه. براشون کافیه و چیز بیشتری نمی‌پرسن. چون نمی‌دونن چی بهت گذشته، چه روزهایی تو رو به حال امروزت رسونده، انتظار دارن عادی هم باشی! می‌خوان خیلی حواست به صحبت کردنت باشه. از تو خوب صحبت کنی، نفهمن ناراحتت کردن، صبور باشی قاطی نکنی صدات بالا نره، گریه بخوری و اونها باز نفهمن که پشت لبخند‌های تو چه خبره.

احساس سردرگمی بهت دست میده وقتی هم حوصله ی هیچکس رو نداری، هم می‌دونی تنهایی حالت خوب نمیشه. اما تو حصار بکش، دقت کنی همیشه انتظاراتت از آدما بی‌جا بوده. دور خودت یه حصار بکش و سعی کن یه مدت تنهایی حالت رو خوب کنی. وقتشه که بری تو لاک خودت. سخته، می‌دونم چقدر به کسی برای فهمیده شدن احتیاج داری ولی لازمه که اول، خودت حال خودت رو بفهمی...

اونها صورتت رو میبینن، نه پشت صورتت رو. پشت صورتت رو درست کن، تو تنهایی و وقتی حالت بهتر شد، هیچکدوم رو به درون و اعماق قلبت راه نده که جای اونها کنار همون لبخند‌هاست که هیچوقت پشتش نه پیدا بوده و نه خواستن پیدا باشه.

#امیرعلی_ق
@Amiralichannel