زندگی‌م بهم ریخته. انگار شده یه گردنبند مروارید پاره که هر کدوم از مهره‌هاش یک‌جا پرت شده و نمی‌تونم همشون رو پیدا کنم تا کنار هم بذارمشون. ساعت خوابم کاملاً بهم ریخته، سرماخوردگیم به حال بدم بیشتر دامن میزنه و میزان تمرکزم روی چیزهایی که باید بهشون خیلی توجه کنم پایین اومده و نمی‌تونم دلیلش رو پیدا کنم. دلیلش تو نیستی عزیزم، نه این‌بار. این حس جدیده، با غم همراه نیست. بیشتر شبیه استیصال و درموندگیه. حس می‌کنم عمرم داره حروم میشه و خوشی‌هام انگار کوتاه شده. لحظه‌های خوب از دستم سُر می‌خورن و یک دقیقه هم حاضر نیستن صبر کنن تا لذتشون رو ببرم. بیشتر می‌خونم و می‌نویسم و گوش می‌کنم ولی انگار این کارها هم دیگه کمکی به من نمی‌کنن. دارم به هر چیزی چنگ می‌زنم که فقط یه جوری به این زندگی وصل بمونم، که حس نکنم زندگیم بیهوده‌ست، که درست کنم همه‌چیز رو، که زندگی کنم. گاهاً حس می‌کنم انقدر دنبال روش درست بهتر زندگی کردن می‌گردم که ‌کلاً یادم میره خود زندگی چه معنی برام داره. اصلاً زندگی برام تعریف مشخصی داره؟ نمی‌دونم. در یک نمی‌دونم بزرگ دارم دست و پا می‌زنم و این برام جالب نیست. فکر کنم اشکال نداره اگر آدمیزاد بعضی وقت‌ها فکر‌هاش رو بلند بلند بگه و ندونه داره با زندگیش چیکار می‌کنه. امشب بازم برف اومده و بهترین وقته که بیدار بمونم تا بفهمم اشکال کار کجاست. میرم بیشتر بخونم چون اگر این کار رو هم نکنم دیگه زندگیم چه ارزشی داره؟

امروز صبح تو ماشین خوابم برد و وقتی چشمام رو باز کردم دیدم بیرون داره برف میاد. قشنگ‌ترین صحنه زمستون امسال همین بود✨

از شستن ظرف‌ها به عنوان راه فرار از مشکلاتم استفاده می‌کنم🧚🏻‍♀

قلبم برای پیرهن‌های گل‌گلیه💖

این هوای ابری و تاریک بهترین وقته بشینم برای اولین بار ویژن برد درست کنم. بعدشم آقای پستچی می‌خواد کتابام رو به دستم برسونه و چی می‌تونست امروز رو قشنگ‌تر از این کنه؟

دلم برای استاد زبانم تنگ شده. خیلی زیاد.