یکی از مهمترین ساعات شبانه‌روز، زمان بین‌ الطلوعینه. تو گرگ و میش هوا و حین بالا اومدن خورشید، ملائک طبق طبق رزق و روزی به سر میرسن بالاسر آدمیزاد و تو دامن هرکس که بیدار و هوشیار بوده، مشت مشت رحمت می‌ریزند.
اگر نگاهی به زندگی آدم های موفق بندازید، متوجه میشید که اکثرا آدمهایی که قله‌ی موفقیت رو فتح کردن قبل از طلوع خورشید بیدار بودند و روزشون و شروع کردند.
نمیدونم چه رازی تو این ساعت عزیز هست ولی هم به عمر و زمان، برکت میده و هم به زندگی نظم میبخشه. بارها برای خودم اتفاق افتاده که برنامهام، فشرده و روی هم هوار شده بود که روزم و اینطور شروع کردم و آخر شب متعجب از انجام شدن کارها خدا رو شاکر بودم.
| حرف به درد بخور

چشم می‌بندم و در حوالی خیال می‌نشینم کنج خانه‌ی مهربان امام و می‌بینم آن‌روزهایی را که ریان ابن شبیب مهمان دل آقا امام‌رضا «ع» می‌شدند و ایشان شهادت مظلومانه‌ی جدشان را روایت و بلایا و مصائب از سر گذرانده را برایش بازگو می‌کردند. بغضی در گلویی می‌شکند و گمان می‌کنم صدای آه بانویی را از اندرونی می‌شنوم.
چشم می‌بندم و می‌بینم خانه‌ی آقا سیه‌پوش گشته است. در حزن صدایشان روضه‌ی کربلا جاریست و طنین گریه‌ها می‌نشیند بر پرِ فرشتگان تا به آسمان رسد. به حتم سبیکه‌خاتون هم حضور داشت و دیواری را تکیه‌گاه خود کرده بود تا تاب آورد و بشنود روایت پر گشودن کبوترِ لیلا را. به حتم بود و معجر بر چهره کشیده و با سوزِ دل و اشکِ دیده، برای جوانِ رشیدش زیر لب والله خیر الحافظا می‌خوانده. به گمانم آن هنگام هیچ فکرش را نمی‌کرد جوادش را، تمام جان و پاره‌ی تنش را، به زهر کینه مسموم کرده و میان خانه، عطشان به قتل رسانند و روی بام، زیر تیغ زهرآگین آفتاب رهایش کنند.
دلت آرام و سرت سلامت لیلا خاتون که بالاسر جوانت پدر بوده، به بالین او خواهری مویه کرده، بر چشمانِ امیدوارش لطافت بوسه‌ی حسین «ع» نشسته، زلف خزاب به خونش بر سینه‌ی پدر فشرده شده و برای عطشِ جانکاهش و زخم‌ به زخمِ تنش، سال‌ها امتی باریده‌‌.
بیا و امشبی، چشمانت را متبرک کن به اشک و برای نورِدیده‌ی سبیکه‌جان ببار؛ نه پدری بود که از برای این داغ، قامتش خم گردد، نه مادری که برای او بر سر و سینه زند، نه همسر شیدایی که از فراقش خون بگرید و جانش به لب رسد و نه حتی خواهری که برایش زجه زند و رخت غصه بر تن کند.
بیا و امشبی، اشک‌هایت را نذر جواد الائمه بکن.
[ او تنها امام بعد از حسینت«ع» بود، که عطشان جان سپرد. ]

مُحَررُالحَنّان | مَمواٰج

تصمیم دارم از امروز تا پنجم تیرماه که عید غدیرخم هست هر روز یک مدح و خطابه از امیرالمؤمنین«ع» تو کانال بزارم. فکر می‌کنم کوتاهی کردیم در باب این عیدِ مهم. هر چند محرم در راه است و خیلی هم شورانگیز و قشنگه اما ماحصل فراموشی غدیرخمه.

«واژه‌ها از تن ظریفم
سرریز می‌شوند اما من
نقطه‌ی پایاٰنم.»

«باراٰن
زمین را بوسید
من تو را..»

ضریح سینه‌ات
شفاٰی من...

این و قاب کنید و بزنید جایی که ببینید :
خدا هیچوقت، تماشاگر نیست!

بغل کن مراٰ؛
چنان تنگ که هیچکس نفهمد
زخم
روی تن من بود
یا تو.
| حسن اذری

اماٰن از قلبی که
برای تو لرزید..