تنهایم،
از من چیزی بیدار نخواهد ماند
دارم برمی‌گردم به خوابگاهم
و می‌دانم
کسی که
خواب را اختراع کرده
می‌خواسته مرگ را تمرین کند.
‌
‌
محسن بیدوازی
غم‌های تزئینی
‌

من یاد گرفته‌ام
هرگز چشم‌به‌راه کسی نباشم.
این‌جا
من و این چند واژه و
همین اتاقک بی‌کرانه کافی‌ست
تا جهان
به عیادتم بیاید و
برایم باران و بوسه بیاورد.

چند رویا مانده تا طلوع رنگین کمان
سید علی صالحی

گاهی که دلم
برای بعضی ناگفته‌ها
لَک می‌زند
خودم را مجاب می‌کنم:
هنوز وقت بسیار است...

این شفا برسد به دست مجروح‌ترین رویاها
سید علی صالحی

برای من
همین حسِ آرامِ بی‌سبب کافی‌ست
تا باور کنم
دنیا پر است از چیزهای خوب
چیزهای دلپذیر

این شفا برسد به دست مجروح‌ترین رویاها
سید علی صالحی

خودَت را پی‌پایِ من
پیر نکن،
من هرگز هیچ آغازی نداشته‌ام.

این شفا برسد به دست مجروح‌ترین رویاها
سید علی صالحی

همه هستی
مهم‌تر از این نیست؛
که این مگس خسته را
تماشا کنی فقط:
این مگس گرماپَرَست
رویِ دسته لیوانِ چای...

مضطرب، بی‌معلوم، مالِ خودش.
نباید پلک بزنم
می‌ترسد، می‌رود یک طرفی...

این شفا برسد به دست مجروح‌ترین رویاها
سید علی صالحی

دنیا... تا چشم کار می‌کند
دیوار است
درنده است
درد است

این شفا برسد به دست مجروح‌ترین رویاها
سید علی صالحی

حوصله‌ام
گاهی که سَر می‌رود،
-میان همین بعضی خلوت‌ها-
هی از خودم سؤال می‌کنم،
و بعد
باز از خودم هی سؤال می‌کنم...!

این شفا برسد به دست مجروح‌ترین رویاها
علی صالحی

‏و غم، چون سنگی،
مرا در سراشیبِ یک دره
دنبال می‌کند.

_غلامرضا بروسان

گاهی به آخرین پیراهنم فکر می‌کنم
که مرگ در آن رخ می‌دهد.

_غلامرضا بروسان