Close.

پرایوت

یه رفیق داشتم هر چند وقت یبار یه مدت محو میشد و
هیچ خبری ازش نمیشد.
یبار ازش پرسیدم کجا یهو غیبت میزنه، گفت میرم یکم با مرگ دست و پنجه نرم میکنم.
گفتم یعنی چی؟
گفت یعنی اینکه اون میخواد منو ببره ولی من میخوام یکم دیگه بمونم.
گذشت از اون رفیق ما و آخرش تسلیم شد،
ولی حالا خودم هر چند وقت یبار محو میشم،
فقط فرقش اینه بجای مرگ با زندگی دست و پنجه نرم میکنم.
من میخوام برم ولی اون میخواد نگهم داره.

سالها بود که در خانه‌ ها را می‌کوبیدم در پی یافتن گمشده‌ام.
از هر کس پرسیده‌ بودم نشانی سینه خودم را به من می‌داد و می‌گفت" گمشده‌ات‌ همین‌ جاست ، در درون قلبت"
حال روزهاست که پشت در این خانه نشسته‌ام و می‌کوبم،
اما دریغ از یک صدا...!
هیچکس جوابم را نمی‌دهد ،
گویی اهل این خانه زمان زیادیست که آنجا را ترک کرده‌اند.
می‌دانم؛
باز هم باید در جست و جوی آن آشنای گمشده قدم بردارم اما سختی راه و خستگی انتظار بالِ پرنده کوچک روحم را شکسته‌ است.
می‌خواهم در همین‌ جا، گوشه دیوار همین خانه لانه‌ کنم‌ ،
شاید که یک روز مسافر این خانه باز گردد و در را باز کند.

یادته یبار بهت گفتم
《 از همه آوردم پیش تو ، از خودت کجا ببرم؟!》
گفتی
《از خودمم بیار پیش خودم》
الان حتی نیستی که شکایتم رو از خودت بیارم پیشت.