شدی کِلکی خیال‌انگیز برخیز
میانِ بارِش و پاییز برخیز

عجب رنگین کمانی شد پدیدار
به یُمن صبحِ دولت خیز برخیز

#مهری_ذبیحی_اترگله
#دوبیتی

@mehri_zabihi

#یلدایی‌ها
#شب_چله

شبِ یلداست،، وقت شعر و شور است
بساط کرسی و هم باده جور است

کنار سفره‌ی دلتنگ امشب...
خدا هم غصه‌دار اما صبور است

?????????⛄️⛄️⛄️

امشب شب عاشقان یلدا خوش باد
با پنجره‌های رو به دریا خوش‌باد

هر چند همیشه غرق در خود هستیم
در را بگشا به روی فردا خوش باد

?????????⛄️⛄️⛄️

ما منتظر طلوع فردا هستیم
در ساعت صفر شب شکوفا هستیم

ای دیو پلیدی از خودت روگردان
ما منتظر حضور یلدا هستیم

#مهری_ذبیحی_اترگله

@mehri_zabihi

ویکتور فرانکل روانشناس معناگرا برای معنا بخشیدن به زندگی سه راه پیشنهاد می‌کند:

1- اگر انسان چیزی خلق کند، زندگی اش می‌تواند با معنا باشد، (در اینجا انسان از خود سئوال می‌کند: من برای چه زنده هستم؟)

2- انسان معنا را در شیوه تجربه کردن زندگی، یا کسی را دوست داشتن، می‌بیند. (در اینجا انسان از خود می‌پرسد: من برای چه کسی زنده هستم؟)

3- انسان معنا را در بحبوحهٔ مشکلات سنگین در می‌یابد. طرز برخوردی که ما نسبت به رنج انتخاب می‌کنیم.
در جایی که ما با یک سرنوشت غیر قابل تغییر روبرو می‌شویم. مثلاً (یک بیماری غیر قابل علاج، مرگ یک عزیز، یک موقعیت ناامید کننده و ...) در این جاست که زندگی را معنا می‌کنیم. (در اینجا انسان از خود می‌پرسد: چرا نگرش مثبت در برابرذسرنوشت غیرقابل تغییر و اجتناب ناپذیر نداشته باشم؟)

ویکتور فرانکل معتقد است که درست در جایی که ما با یک موقعیت روبه رو می‌شویم که به هیچ روشی نمی‌توانیم آن را تغییر دهیم از ما انتظار می‌رود که خود را تغییر دهیم، رشد کنیم ، بالغ شویم و از خود فراتر رویم

? #انسان_در_جستجوی_معنی
#ویکتور_فرانکل

@mehri_zabihi

‍ ‍ نفرت
واژه ی تلخی ست
برای این روزهای جهان
باید شعری بنویسم
از دوست داشتن
که به رقص این ساعت نیاز دارم

ببین !!!
کلمات روی هیچ پایی
بند نیستند
خودت را تنظیم کن
به ریتم نفسهای من
تادر حریم چشمهایت
عاشقانه هایم را گرم بگیرم!

#مهری_ذبیحی_اترگله
@mehri_zabihi

#اجرای_زیبای_استاد_برزگر

@sedavajhe

دستی در خودکشی برگها نداشت،درخت
اما باد همدستی‌اش را با شاخه‌های عریان
اعتراف کرده است،
چه تبانیِ ماهرانه‌ایست این همدستی
که دست پاییز رو شد!

#مهری_ذبیحی_اترگله

@mehri_zabihi

به هر زبانی که
در گلویم بغض کرده ای
خودت را به کلماتم بسپار/
زنده به گورم
به گوری که در من گم شده است
درد می کشی
درد می کشم
آنقدر که نمی‌دانم
به پیامبریِ کدام حرف ایمان بیاورم
که این میزها ژستِ رسالت گرفته‌اند/
نمی‌دانم
با کدام چشم
کدام دست
یا اصلا کدام لهجه
لای آتشی که به راه افتاده
تاولهای جهان را بترکانم
تا از زخمهایی که برداشته‌
بیرون بزنم /
که از یادم نبرد راه خانه را !
وقتی جنگ بند پوتین‌هایش را
کشیده است وُ
خون بالا می‌آورد/
نمی‌دانم
سهم بالهای نحیف شعرم را
با کدام دست غنیمت گرفته‌اند
که پرنده های کوچک خیالم
اینگونه آواره مانده‌اند/
مگر
آسمان همیشه
وعده‌ گاهِ پرواز نبوده؟!
چقدر گلوله می‌بارد!

#مهری_ذبیحی_اترگله

@mehri_zabihi

https://t.me/+JF0IrZGauABhMWI0
صدای دریا ?

در انکار آبستنی‌‌ام
با دردی می‌پیچم که نسخه‌ام کردی
کوچه‌ به کوچه
بن‌بست زاییدن
یعنی قابله از ناف این سطرها بریده است
که با چرخش الفبا بیگانگی می‌کنم.
به انحراف نرفته، وقت بگیر!
از لجاجت بندی که به آب داده‌ای،
با تولد تازه‌تری برمی‌گردم.
شاید تاریکی از دهان بختکی که
به جان شهر افتاده بالا بیاید...
از این حرفهای ناتمام زیاد دارم.
در کندی عقربه‌ها لال مانی گرفته‌ای؟!
(نه،دارم در سکوت بازار به هر شبکه‌‌ای سر می‌زنم )
(بورس داغونه!!)
عینکت را بردار/برداشتم!
نگو مرا از خواب پرانده‌ای؛
زنگ بیداری را زدند
در قرن چندم این خیابان
در بیدارباشِ تازه‌ترین بیانیه‌
منشور عاشقانه‌ای بنویس
قرعه بنام فصلی افتاده
که شناسنامه‌‌ام را به رخ نمی‌کشد
چله به چله، از چهل گیس‌ام بریده
تا چهِل روز در بی خبری زاغم بزند.
چهل تکه‌های مادربزرگ
نقش دیگر این نمایشنامه است که
در خانه‌ای پُر از چهل سالگی
به چهل تاس تعمیدم دادند.
چلچله‌ها یادشان نرفته
هنوز پاییز است
و پنهان کردن برگها آسان نیست!

#مهری_ذبیحی_اترگله

@mehri_zabihi

کوتاه آمدم
از قواره‌ی چند‌ صدایی
به متراژ چند قد آستین از حرفهایی
که درِگوشی‌اند پایاپای/
لزوما با آلزایمری خاموش
راهی برای رسیدن به بیراهه‌ی ذائقه‌ات
شامه‌ی نهفته در لامسه‌ام را
بر می‌گرداند به پرندگان کوچ.
پلکهایت موسیقی رصد شده‌ایست
که به تحلیل‌ام نشسته‌اند
در لمس بی‌صدایی
وقتی نوازندگانِ کَرِ آوازم
به‌یکباره شنوای مطلق شدند
و در هم‌سویی با چشمم
کورمال‌کورمال
نتِ سکوت می‌نوازند

#مهری_ذبیحی_اترگله

@mehri_zabihi