من آدمی که تو زندگیم بود و پلای پشت و سرش و خراب کردم که هربار بهش فکر میکردم قلبم معتقد بود بدون اون زندگی برام سخته.

مرا از دور تماشا کن، من از نزدیک غمگینم
ز من لبخند میبینی ولی جانم پریشان است.

وقتی از دستِ یکی ناراحت میشم دیگه اون آدم برام اولویت نیست، مورد علاقم نیست، تو فکرم نیست، هیچیم نیست.

خودتون به من پیام بدید، من توهم نکنه مزاحمش شم دارم.

نمیدونم درک میکنید چی میگم یا نه ولی یه‌روز اون آدم و نمیبینم احساس میکنم هیچی نیستم، کِسِلَم، فِسَم.

داشتم مووآن می‌کردم تا اینکه The Don و یاسینی موزیک دادن.

از یه جایی به بعد دیگه خودتم خسته میشی دلت میخواد کولَتو برداری و بری، دور بشی از همه آدما.

از جامعه پر سروصدای بیرون فاصله میگیرم.
کتاب ها و روزنامه ها و اخبار رو ترجیح میدم به دنیای مسخره و تمام دروغِ تلفنِ همراه و دنیای مجازیش.
بوی نسکافه و شیرینی رو ترجیح میدم به دوستی ها و روابط به ظاهر واقعی.
دیگه تلاشی نمیکنم که جایگاهی بینتون داشته باشم.
خونه ی من اون بیرونه، بیرون از فضای سمیِ دنیای مجازی، روی مبل با گربه ی عزیزم‌ وقت گذروندن رو میخوام این آینده ایه که برای خودم انتخاب می‌کنم و شمارو با عذاب وجدانتون بابت حس های بدی که بهم دادید تنها میزارم.
-ستی.

من میتونم ساعت ها به وضعیت داغون و اسفناکم بخندم و باهاش میم بسازم ولی بعضی شبا هیچی جواب نیست مثله امشب‌.

درکتون نمیکنم چجوری از حیوونا می‌ترسید ولی از آدما نه؟