*📽*🎥* *|سعید هاشم‌زاده منتقد و پژوهشگر: زن معاصر ایرانی در شبکه خانگی و سینما و تلویزیون دیده نمی‌شود

👈 قسمت کامل برنامه

#پلتفرم

🔹 @ONnewsmedia

*📽*🎥* *| بزودی در هالیوود: سیندرلای همجنس باز و لاتین؟!

🔹سعید هاشم‌زاده منتقد و پژوهشگر به بررسی ظهور و بروز زنان رادیکال در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ و تأثیر جنبش دوم فمینیستی بر آن‌ها می‌پردازد.

🔹این زنان به دنبال انتقام از جامعه و مردان هستند و در این راستا، در سینما و سریال‌ها به‌وفور دیده می‌شوند

👈 قسمت کامل برنامه

#پلتفرم

🔹 @ONnewsmedia

در چهل‌و‌سومین جشنواره فیلم فجر؛
«زیبا صدایم کن» رسول صدرعاملی فیلم برگزیده انجمن منتقدان سینما شد

داوران انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر جایزه خود را به رسول صدرعاملی کارگردان فیلم «زیبا صدایم کن» اهدا کردند.

هیات داوران انجمن منتقدان در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر متشکل از محسن بیگ آقا، ریحانه عابدنیا، بهمن عبدالهی، امین مبینی، صوفیا نصرالهی، سعید هاشم زاده و عباس یاری بوده است.

داوری انجمن منتقدان و نویسندگان آثار سینمایی ایران در جشنواره فیلم فجر به طور کاملا مستقل انجام گرفته است.

بیانیه داوران بدین شرح است:

«انجمن منتقدان بعد از وقفه‌ای چند ساله، تصمیم گرفت که این دوره‌ی جشنواره‌ی فیلم فجر به سیاق سال‌های نه چندان دور، دوباره هیات داوری مختص خود انجمن، فیلم برگزیده‌ی جشنواره‌ی فیلم فجر را از نگاه منتقدان معرفی کنند. بدیهی است که این هیات برآیند نظرات خود را اعلام می‌کنند که لزوما موضع همه‌ی اعضای محترم انجمن منتقدان نیست. اما ذکر چند نکته درباره‌ی جشنواره‌ی فیلم فجر امسال بر ما به عنوان اعضای انجمن منتقدان سینمای ایران واجب است:
۱) اگر تا به حال از وضعیت بحرانی اکران سینمای ایران می‌گفتیم، حالا باید بگوییم که بیماری مسری ساخت کمدی‌های مبتذل خودش را به جشنواره‌ی فیلم فجر به عنوان ویترین سینمای ایران هم رسانده. در جشنواره‌ی فجر حضور این میزان کمدی سطح‌پایین بی‌سابقه بوده است. فیلم‌هایی که راه خودشان را به سانس‌های طلایی سینماها پیدا خواهند کرد و هم سینمای ایران و هم سلیقه‌ی مخاطب را به قهقرا می‌برند.
۲) این حجم از فیلم که توسط ارگان‌های دولتی تولید شده از ابتدای دهه‌ی ۸۰ به این طرف بی‌سابقه بوده. به‌خاطر وضعیت مالی است یا مهندسی فرهنگی سینما؟ هر چه هست نتیجه‌اش متاسفانه خوب نیست. به‌نظر می‌آید هدف صرفا تولید فیلم بوده و ناظر کیفی هم نداشته‌اند!
۳) این همه اصرار روی تعداد زیاد فیلم در جشنواره عجیب است. جشنواره‌ی امسال می‌توانست با نیمی از این فیلم‌ها برگزار شود. نیم دیگر نه فقط صلاحیت حضور در جشنواره که حتی کیفیت پخش در سالن‌های سینمای کشور را هم ندارند. به‌خصوص که حتی تنوع فیلم‌ها هم کم بود. امسال جنگی‌ها و کمدی‌ها نفس جشنواره را گرفتند.
۴) بخش زیادی از فیلم‌ها در بهترین حالت محصول تکنیسین‌های سینما بود. نه فیلمساز و کارگردان. فیلمساز کسی است که نسبت به اثرش، شخصیت‌هایش، داستانش و حتی فرمی که انتخاب می‌کند جهان‌بینی داشته باشد. این فیلم‌ها عاری از جهان‌بینی بودند. حتی موفق نمی‌شدند جهان خود را خلق کنند.
۵) تاسف برانگیز است که در زمینه‌های فنی هم عقب‌گرد کرده‌ایم. زمانی در جشنواره نقد تندمان به فیلمنامه بود. فیلمنامه‌ها که درست نشدند هیچ، فیلمبرداری و تدوین و حتی بازی‌ها هم پسرفت داشته‌اند.
۶) در نهایت سینمای ایران با دو سه فیلم بخش مسابقه و دو سه فیلم بخش خارج از مسابقه نجات پیدا خواهد کرد. «پیر پسر» اکتای براهنی و «رکسانا» پرویز شهبازی در بخش خارج از مسابقه بودند و متاسفانه «قاتل و وحشی» حمید نعمت‌الله عاقبت اجازه‌ی نمایش نیافت، درنتیجه داوران نتوانستند به آن‌ها امتیاز بدهند اما اگر قرار باشد سینمای ایران دوباره سینما شود به اکران این فیلم‌ها نیازمندیم.

با ذکر این نکات، هیات داوران انجمن منتقدان با نگاه به کیفیت عمومی فیلم‌ها و استانداردهای سینمایی در درام، بازی، کارگردان و نکته‌های فنی فیلم «زیبا صدایم کن» ساخته‌ی رسول صدرعاملی را به‌عنوان بهترین فیلم چهل و سومین جشنواره‌ی فیلم فجر انتخاب می‌کنند. 

اعضای هیات داوری انجمن نویسندگان و منتقدان سینمایی: محسن بیگ‌آقا، ریحانه عابدنیا، بهمن عبدالهی، امین مبینی، صوفیا نصرالهی، سعید هاشم‌زاده، عباس یاری»

@anjomanmontaghedaniran

?من گمان می‌کنم وضعیت کاملا عادی است. همه وضعیت‌ها، از سیاست تا فرهنگ، و زمانی که سمت وضعیت فرهنگی سربر‌می‌گردانم تمامی عناصر را سرجای خود می‌بینم. بخصوص مسئله اهمیت به نقد، نقد فیلم، و رویکردهای روزمینی و زیرزمینی آن، و امتداد همین رویکردهاست که چنین سینمای فقیری را می‌سازد، سینمای ایران و جهان را می‌گویم، زیرا فقر در نگرش و تجربه زیبایی‌شناختی، فقر در هنر را می‌سازد. نباید گلگی داشت که منتقدان معاصر، آنورا را می‌پرستند و بی نظیر و شاهکار قلمداد می‌کنند، و خب جشنواره کن هم چنین چیزی را می‌خواهد، فروکاستن همه چیز به حد سیاست زدگی و نه حتی سیاسی بودن.
منتقدان داخلی و خارجی حالا لاغرتر از همیشه از پرداخت به فرم و زیباشناسی به سمت مولف و ژانر و بازیگوشی‌هایش پناه برده‌اند و حرکت کرده‌اند تا این اثر مبتذل را توجیه کنند. آن‌ها هم تجربه بدعت در سوژه و پرداخت آن را و هم منحصر به فرد بودن و آشنایی زدایی را فراموش کرده‌اند، و به فرم و داستان‌پردازی اهمیت نشان نمی‌دهند. نه مولن روژ را تجربه کرده‌اند و نه رومئو ژولیت را مد نظر قرار می‌دهند. از هر سمت نگاه کنیم طرفدار فقر شده اند و توجیه گر. باید گفت اینگونه که آن‌ها می نویسند راجع به هر فیلم متوسطی می‌توان نوشت. چند لقب چسباند و چند خط شاعرانه نوشت و در نهایت از آشوب و سرخوشی لذت برد.
آنورا نه سوژه تازه‌ای دارد و نه پرداخت تازه‌ای، نه آشنایی زدایی می‌کند و نه پیشرو است. نه دوربین قابل اهمیتی دارد و نه داستان بدیعی. یک هیچ بزرگ است، یک داستان ساده که غلط روایت می‌شود و تعجبم در این‌جاست که حالا منتقدان از جشنواره‌ها خط می‌گیرند و این گزاره را به شکلی ناخودآگاه می‌پذیرند که فیلم حتما مهم بوده که جایزه گرفته است، و یا در حدی قابل اعتناتر به خود می‌گویند که مولف شان بیکر است و بدین خاطر حتما فیلم خوبی است!
فقر به تار و پود ما زده است.
پی‌نوشت:
خواندن رومئو و ژولیت، و دیدن مولن روژ یا درخشش ابدی یک ذهن پاک، تجربه کردن آن نیست و لزوما فهم آن‌ها نیز نیست، بلکه تجربه زیستی هر فرد است ، چه منتقد چه هنرمند، که در درک تجربه زیبایی‌شناختی اهمیت ویژه پیدا می‌کند و از این منظر است که گمان می‌کنم بیش از حد واژه‌ها را خرج می‌کنیم.

سلام
کتاب روایت و روایتگری باکلند خلاصه ای از کتاب های قبلی اوست که متاثر از بوطیقای سینمایی بوردول نوشته شده است البته دریک لول پایین تر. در پارت اول مبانی سینمایی اش را گفته و در بخش دوم از طریق کیس های کتب قبلی اش به واسازی مطالب پرداخته است. در واقع این کتاب نوعی فرانچایز و اسپین آف نوشتاری از آثار باکلند به شکل گزینش مطالب مهم شامل کتب فیلم های پازلی، فیلم های پازلی در هالیوود، وس اندرسون، مطالعات سینمایی و نقد فیلم و کتاب نشانه شناسی او در ذیل نظریه شناختی است. در جلسه نقد کتاب روایت و روایتگری فرصت نشد این مطالب را عرض کنم. البته باکلند مثل بوردول پلات فکری اش را در این اثر درباره مطالبش توسعه داده ولی مبانی و کیس ها از همان کتاب ها آمده است.

توضیحات تکمیلی بسیار عالی دکتر حیدری، مدرس دانشگاه و از اعضای هیات مدیره انجمن مدرسان خانه سینما.

در جلسه نقد کتاب روایت و روایت گری در سینما، اشاره ای هم کردم به اینکه آنچه نوید پورمحمدرضا در موخره کتاب، درباره احضار اشباح گذشته به زمان حال در تجربه ی سینه فیلیایی شاید وقتی دیگر بیضایی نوشته، مرا یاد اشباح سینما از دیدگاه ژاک دریدا می اندازد. قبلا نوشته ای در این باره در مجله فیلمآرا نوشته بودم که اکنون، به این بهانه آن را بازنشر می کنم. چون در متن نوشته ام، به مصاحبه ای با دریدا توجه می دهم، کل مجله را هم که در آن، متن مصاحبه وجود دارد، در بالا بازنشرکرده ام.

#بولتن_روزانه_۴۱

? پنجمین شماره بولتن جشنواره چهل‌ویکم منتشر شد

? www.iycs.ir
@IYCSnewschannel
?https://www.instagram.com/iycs.ir

#بولتن_روزانه_۴۱

? چهارمین شماره بولتن جشنواره چهل‌ویکم منتشر شد

? www.iycs.ir
@IYCSnewschannel
?https://www.instagram.com/iycs.ir

#بولتن_روزانه_۴۱

? سومین شماره بولتن جشنواره چهل‌ویکم منتشر شد

@IYCSnewschannel