‏وقتی سخت میگیری،
نه معده ای میمونه،
نه اعصابی،
نه پوست لبی،
نه قلبی،
نه ناخنی،
نه مویی
نه روحی.

بگو دوباره به این جهان بازخواهیم گشت؛
و مَرا حتی اگر درخت گیلاسی آفریده شده باشم، خواهی شناخت.

عمیقا ولی نباید اینجوری بمیری اخه
باید زنده باشی روزی صد بار ارزوی مرگ کنی
مرگ اینجوری لطف بزرگیه برات.

و وقتی تمام تنم می‌گریست، کسی بر‌ چشمم اشکی‌ ندید.

من میشم اون بوسه ای که رو اشکات میخوابه
میشم اون لبخندی که کنار لبت میشینه
اون خواب قشنگی که یادت میمونه
میشم‌اغوشی که دردات فراموش بشن
یادت نره تو منو داری
واسه همه روزای سخت
واسه همه اون روزایی که گلوت پر بغض بود
برای روزایی که فکرمیکنی حواس هیچکس بهت نیس
برای روزایی که فکر و خیالات دارن میخورنت بدون که منو داری
من اینجام و تا وقتی من اینجام از هیچی نترس.

«همه‌جا پیشِ من بمان. حتی اگر باهم بحث کنیم هم خوب است. با هم بحث می‌کنیم و بعد می‌خندی همان‌طور که خوب بلدی. این لبخندت است که دوست دارم ببوسمش»

بدهم تکیه به تو، شانه شدن را بلدی؟!
گرمی ثانیه‌ای، خانه شدن را بلدی...؟!