بعلاوه دانشگاه هم نمیرم. چون بنظرم سیستم مزخرف تدریس ( نه که حالا من خیلی آدم فرهیخته و پر از علمم که ایرادم میگیرم) باعث میشه فقط تو یه چرخه ی تموم نشدنی بیفتی.
گاهی تو یه کلاس فقط تویی که دوست داری گوش بدی.صدای بچه ها که حرف میزنن مدام، بازی کردن های زیادشون با صدا - که قصدا اینکارو میکنن که استاد بشنوه و اینا به استاد تیکه بندازن و با افتخار کلاس رو ترک کنن - و هزاران چیز دیگه که مطمعنم ازش خبر دارید، باعث میشه میل و رغبت به دانشگاه کم شه.
با سیگار کشیدن عملا مشکلی ندارم ولی به نظرم اون حجم از سیگار از صبح تا ظهر که تو دانشگاه باشی، زیاده!
واقعا نمیفهمم. آدمیزاد واقعا پیچیده است.

سریال The 8 Show عملا باعث میشد هر دقیقه حرصم در بیاد و خشمم افزوده شه.
نمیتونستم یه نفس ببینمش. نمیدونم بقیه که گفتن یه روزه تونستن ببیننش دقیقا چجوری بودن!
این سریال عملا تک به تک زندگی امروزی رو به تصویر کشیده بود.
یه جاهاییش عملا میخواستم گوشیو بندازم اونور.
خیلی رو مخ بود.
زندگی همینه ولی.

احساس میکنم دارم حجم زیادی از زندگیمو هدر میدم. زیاد میخوابم. عملا کار جالبی انجام نمیدم. بجز دونستن مقدار کمی زبان انگلیسی، چیز دیگه ایی برای عرضه ندارم. این زندگی نیست.
پول هم ندارم.
حقیقتا خیلی بی بهره ام.
حقیقت زندگی امروزه، تو سریال The 8 Show خلاصه شده :)

سالن ِ نو بر همه ی شمایی که اینجایید، پیروز و مبارک باد.

سلن و نور ِ کلماتش؛

در این قسمت چی‌ می‌شنوید؟
کمی سال ۱‌۴۰۲ را مرور کردم.

@selendium

سلن عزیز،
از شنیدن اینکه پادکست در دست تولید داری لذت بردم. امیدوارم به این کار ادامه بدی.
امیدوارم در سال جدید بتونم ببینمت.
راستی گفتم که دلم رو با نور شمع هات روشن میکنی؟
این بار ازت دردمندانه خواهش میکنم اگر فرصتی بود، باز هم برای کسی که دوسش دارم، روشن کن.
مثل همیشه به دلم سرما افتاده.
ال

من که میگم کار مهمی دارم و نمیتونم بیرون بیام.
کار مهمم :

برای ادامه‌ی این زندگی زیادی پیرم.

شرمنده ی جوانی از این زندگانی اَم... ?