"چگونه می‌توان کسی را که
به دنبال پیروزی نیست شکست داد؟
غیرممکن است!"

☼?زبانتان خوب می‌چرخد، ظاهرتان زیباست،
ولی عمقی ندارید.
ضربه مغزیست نتیجه‌ی شیرجه در حوضچه‌ی ذهن شما ☼?

_ دیدی سرظهر یکی از چراغایی که روشن مونده رو خاموش کنی چی میشه؟
من تو زندگیِ آدم‌های اطرافم همون چراغ بودم... همونقدر بی اهمیت
+ شاید تو همون چراغی؛ولی اگه به موقعش نباشی آدم‌های اطرافت توی تاریکی قلبشون گم میشن!
-دزیره-

با خنجری شکسته‌
در برابر سپاهی عظیم، به جنگ خواهم خاست
یا خواهم مرد؛ یا خواهم برد.
که اگر بمیرم گویی زنده‌ام،
که هرکه در راه زندگی به مرگ خاست هرگز نمرد.

_و خلاصه کن مرا
در آنچه که خلاصه نمی‌شود
در سایه‌ای از اقتدار و سکوت_

"چه کسی مرا به‌یاد خواهد آود؟
همانانی که مرا زنده زنده در تابوت فراموشی به خاک سرد نفرت سپردند؟"

عُمری در پَستویِ خانه به دنبالِ زندگی گشتم.
امروز در کدامین پَستویِ زندگی،
خانه را جُست‌وجو کنم؟

مرگ اهرمنی‌ست هزار چهره.
گاهی در لباس آرامش به سراغت می‌آید
گاهی در لباس قدرت و غرور
آنگاه که مطمئن شود آنقدر قوی و مغرور شدی، نزدیک و نزدیکتر می‌شود
و روزی که چون عقابی اوج گرفتی، بسان شکارچی‌ای ماهر بال هایت را نشانه می‌گیرد.
    شاید هم، زمانی که با تمام توان به طلب حقت از زندگی برخاسته ای، شمشیرش را زیر گلویت می‌گذارد و تو را به زانو در می‌آورد؛
و مرگ گاهی در لباس تسلیم برای جنگجویی قوی‌دل ظاهر می‌شود.

مرگ همان حقیقتی‌ست که هر روز در گوشم زمزمه می‌کند که من تعلقی به اینجا و آدمیانش ندارم، که من جایی در میان دلها و مغزهای سیاهشان ندارم
مرگ همان حقیقتی‌ست که هر روز در آینه های جیوه اندود می‌کوشد و می‌کوشد تا از خرابه های من، چهره ای بسازد.
مرگ همان حقیقتی‌ست که در پایان روز طناب دارش را بر گلوی ایمان من سفت می‌کند و تمامم را بالا میکشد.
مرگ همان حقیقتی‌ست که هر روز زخمی ام می‌کند و رو به رویم می‌ایستد و قاه قاه به تنهایی ام می‌خندد
می‌خندد به این تنهایی رخنه کرده در تار و پود وجودم که هیچکس در پایان روز دستی هم بر زخم‌های ملتهبم نمیکشد.
    مرگ همان زجری است که هر روز در لباس های مختلف به من درود می‌فرستد اما من را نمی‌کشد.
    که مرگ اهرمنی‌ست هزار چهره.