همه منو وقتی افسرده‌ام دوستم دارند. واسه همین وقتی یکم خوشحال میشم ناراحتم می‌کنند. تازه کشف کردم.

بهم ثابت شد حتی اگه اوضاع خوب هم باشه در نهایت هیچ‌وقت این آرزو که همواره دلم بخواد بمیرم و یه ثانیه دیگه هم نفس نکشم و راحت بشم از این عذاب دائمی از دلم خارج نمی‌شه.

عیدتون مبارک.? عیدی می‌خوام.

«اسماعیل تو کیست؟ چیست؟ و اکنون در منا‌یی: ابراهیمی، و اسماعیل‌ات را به قربانگاه آورده‌ای. اسماعیل تو کیست؟ چیست؟ مقامت؟ آبرویت؟ موقعیت، شغلت؟ پولت؟ خانه‌ات؟ باغت؟ اتومبیلت؟ معشوقت؟ خانواده‌ات؟ علمت؟ درجه‌ات؟ هنرت؟ روحانیتت؟ لباست؟ نامت؟ نشانت؟ جانت؟ جوانی‌ات؟ زیبایی‌ات؟ من چه می‌دانم. این را تو خود می‌دانی، تو خود آن را، او را، هر چه هست و هر که هست، باید به منی آوری و برای قربانی، انتخاب کنی؛ من فقط می‌توانم نشانی‌هایش را به تو بدهم: آنچه تو را در راه ایمان، ضعیف می‌کند، آنچه تو را در رفتن، به ماندن می‌خواند؛ آنچه تو را در راه مسئولیت به تردید می‌افکند، آنچه تو را به خود بسته است و نگه داشته است، آنچه دلبستگی‌اش نمی‌گذارد تا پیام را بشنوی، تا حقیقت را اعتراف کنی، آنچه تو را به فرار می‌خواند، آنچه تو را به توجیه و تأویل‌های مصلحت‌جویانه می‌کشاند و عشق به او کور و کرت می‌کند، ابراهیمی و ضعف اسماعیلی‌ات تو را بازیچه ابلیس می‌سازد.»

یکی از دوست‌هام گفت نوشتن‌م بهتر شده. هفته‌ی پیش هم اون یکی ممبر کانال تو ناشناس گفت. اینکه هستند آدم‌هایی که یادشونه هدف اصلیم از این کانال نوشتن بود نه تمرین عکاسی یا نوشتن توییت بهم حس خوبی میده و یادم میندازه که از مسیر اصلیش خارج نشم. دیروز گفتم می‌خوام با پ دوست بشم و چون از تعریف کردن خوشش میاد برم از ظاهرش، که واقعا بنطدم خوش‌تیپ و خوش‌لباسه، تعریف و تحسین کنم سلیقه‌شو. اما گفت نه اون از اون آدم‌هاییه که خوششون نمیاد صریح ازشون تعریف کنی باید غيرمستقيم نشون بدی بهش. برام عجیب بود چون خودم سال‌هاست در انتظار تقدیر مستقیم، صریح و واضحم. شاید من مدلم اینجوریه ولی اتفاقا آدم‌ها برعکس فکر می‌کنند. خلاصه از این دو تعریفی که از نوشتنم شده و گفتند پیشرفت کردم خوشم اومد ولی لازم نیست الان بیاید بگید چون دیگه خودم لو دادم. بگذارید یک ماه بگذره یادم بره که گفتم بعد بیاید بگید!

برنامم اینه یه لاین جدید اصافه کنم که یه حالت دورچین تو روزهام داره. مواردیه که باید کم‌کم بهشون حواسم جمع بشه اما نباید هنه‌ی انرژیم رو ببره. مثلا اینکه حواسم باشه با فلان دوستم هر چند روز یکبار تماس بگیرم حتی اگه چیز جدیدی برای گفتن نداشت ولی حالشو بپرسم اگرم تونستم پیشنهادهایی برای بهتر شدن کاراش بدم. یا اینکه آخر هر روز برای تجربه‌ای که اون روز داشتم یه اسم ترکیبی ساده یا خلاقانه انتخاب کنم و سعی کنم هر روز اسم متفاوتی داشته باشه که هم دامنه کلماتی‌م بزرگ بشه و هم ناخودآگاه تلاش کنم روزهام با هم متفاوت باشند. لاین دورچین رو امشب افتتاح می‌کنم.

یه ترس فراوونی نسبت به خوندن نوشته‌های قدیمی‌م دارم. می‌ترسم با خوندن برنامه‌ها و اهداف بلندپروازانه‌ای که یه روزگاری برای خودم متصور بودم اما جوری زندگی کردم که به همشون بی‌توجهی شده، از خودم ناامید بشم. یکی از ویژگی‌های تکاملی که آدمی‌زاد رو آدمی‌زاد می‌کنه تجربه کردن و درس گرفتن از تجربه‌اش عه. وقتی روند بی‌حاصل بودن خواستن مدام تکرار بشه بعد از مدتی دیگه هیچی نمی‌خواد. مدام حلقه‌ای که توش قرار داره و تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌کنه. انگار جهان خودش کوچک می‌شه و از هر طرف که قدم برمی‌داره سریع به دیوار می‌خوره.

انسان هرگز نمی‌افتد مگر به سمتی که به آن تکیه داده.