این کانال از این به بعد غیر فعال خواهد شد . سپاسگزارم از اعضای محترم و بزرگواری که در این مدت مرا همراهی کردند . روزگار با شما مهربان . اوقات خوش .??????

در نهاد هر آدمی روزنه ای رو به روشنایی و بلندی است، ولی هر کسی را این سعادت نیست که آن را بگشاید و از آن پنجره ای سازد.
تنها روانهای ممتاز، دلهای برگزیده و سرهای بی قرار از این راز با خبرند، برای اینان چندان مهم نیست که فیروز شوند یا مغلوب و از پای در افتند، اصل نبرد است, تکاپو در راه حقیقتی, و چه بسا که چشمداشت پاداشی نداشته باشند و کوشش آنها به هیچگونه منفعتی نینجامد.
پاداش آنها رضایت درونی, لذّت دریافتن و جُستن است و اگر در پنجه ی روزگار مقهور گردند و اگر روزگار غالباً به کام نامردان و بی مایگان گشته است چه باک؟
همین بس است که خود آنان بدانند که از دیگران برترند.

?دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن?
ایران را از یاد نبریم

?

حسین می‌گوید : استخوان نترکانده بودم که شب برای مادرم خط و نشان کشیدم اگر برای سحری بیدارم نکند بی‌سحری روزه خواهم گرفت و اگر در مدرسه از گرسنگی غش و ضعف کنم گناهش به گردن مادرم خواهد شد. وقتی تکان‌های مادرم شروع شد انگار در چشمهایم دانه‌های شن و ماسه می‌ریختند. نور زرد رنگ لامپِ دویست در چشمهایم به زور نفوذ می‌کرد. روز را آنقدر زرد رنگ شروع نکرده بودم. روزها برای من خاکستری یا سفید شروع می‌شد. بویِ عطرِ چایِ تازه دم می‌آمد، صدای غل غل سماور در کنار سفره‌ای از عسل و سرشیر و تخم مرغ‌هایی که مرغ‌های خودمان گذاشته بودند. من تنها بچه بیدار شده خانه بودم، زیر نورِ تیزِ زرد رنگ، صدای رادیوی ناسیونالِ بابام ما را با آوایِ الهم انّی اسئلک همراهی می‌کرد. چقدر خط کش می‌گذاشتم تا آخرین ثانیه‌های مانده به اذان صبح لقمه بگیرم، چقدر محاسبه می‌کردم که بتوانم آخرین چای را قبل از آن صدای مرموز شبیه بازار مسگرها بنوشم.  بابام اجازه می‌داد پس از اذان و مناجات با ناسیونالِ قوّه خور رادیو آمریکا گوش کنم. کاری که از پدربزرگم یاد گرفته بودم. کمی که استخوان ترکاندم بیدار شدن برای سحری سخت‌تر شد. نمی‌دانم آخرین بار چند ساله بودم که برای سحری به مادرم گوشزد کردم بیدارم کند. نمی‌دانم آخرین بار کی نماز مغرب را برای ثواب بیشتر قبل از افطاری خواندم. نمی‌دانم آخرین بار کی مادرم با چشمهای پر از رضا به ختم قرآنم گوش می‌کرد و پدرم کیف می‌کرد که دوام آورده‌ام و روزه گرفته‌ام.‌ یادم نیست آخرین بار کی پس از خوردنِ خرما و تخم مرغِ سحری پای رادیو آمریکا نشستم تا با صدای رامِش و انوشیروان کنگرلو لیست ده آهنگ برتر هفته در آمریکا را مرور کنم. یادم نیست آخرین بار کی بوی برنج و سوپ و سبزیِ شسته شده همراه ربنّای شجریان تا مغز استخوانم رسوخ می‌کرد. من یک روزِ مفقود در تقویم عمرم، جایی حوالیِ  پانزده سالگی، ایمانِ موروثی پدر و مادرم را از دست دادم...
‌
رسول_اسدزاده

همه مردم به سیاست مشغولند؛ به جز سیاستمداران که مشغول تجارت اند!

‌
انقلاب‌ از درون آدم‌ها شروع می‌شود. درونی که از اعتقادِ ساده‌لوحانه، جهلِ کودکانه و تعصب کور، گذر کرده باشد؛ درون آدمهای ستمدیده و رنج‌کشیده و دردمندِ بیدار...
کسانیکه می‌دانند همراه نیکی یا شر رفتن، ارادهٔ خود آدمهاست و هیچ نیروی تغییر‌ناپذیری به جز «خود» وجود ندارد که آدم را مجبور کند این یا آن باشد.
ستم‌چشیده‌ها چیزی ندارند که از دست بدهند جز زنجیرهای بردگی، بدبختی، استیصال و اسارت...

درک اسارت آغاز آزادیست!

آدمهایی که اسارت و بندگی را با تمام وجود می‌فهمند، رنج می‌کشند و درونشان منقلب است. هر روزِ این آدمها مبارزه‌ایست برای آزادی؛ آزادی برای انجام کاری یا آزادی از شر چیزی، نبردی هم با درون و هم برون. انقلابها برای رسیدن به آزادی از درون شروع میشوند برای همین آدم باید همیشه چیزی را درون خود روشن نگه دارد؛ شوری، شعله‌ای، روزنه‌ای، دردی، آشوبی، خلجان و نوری باید باشد در آن لایه‌های زیرین، در اندرونی‌ترین بخش‌های وجودی، باید زنده بماند و سراپا فروزان و درون آدم را زنده و آماده نگه دارد.

هانا آرنت

انسان صادق دریک روز به چهل حال درآید
منافق چهل سال در یک حال بماند.

جنید بغدادی