#معدن_طبس
هر روز ما مصیبت و هر روز ما بلاست
هر لحظه دشت سینه ی ما دشت کربلاست

لبخند را به روی لب خسته مان مبین
از خنده مان بخوان و بگو در درون چه هاست

ما مردها به فاجعه لبخند می زنیم
در قلب هایمان هم اگر شيونی به پاست

یک معجزه است کز پسِ این سوک بعد سوک
ققنوس وار، سر به درآورده ایم راست

در خاکِ خود نشسته به خاکسترِ خوديم
این صبر و این نجابت و این مردمی کجاست؟!

ارباب ها لیاقت ما را نداشتند
ما مردمی که غيرتمان نَقل قصّه هاست

هر دستمان به دستِ دگر مرهمی گذاشت
امّا حیا و غیرتِ ارباب، کیمیاست...

سر می کنیم با غمِ خود ما، ولی شما
فکری اگر کنید به احوال خود رواست

#امید_نقوی
@omid_naghavi

این ظلمت غرق خون و لجن

دستگاه تبلیغاتی عظیم اصلاح‌طلبان از هول حلیم در دیگ افتاده و از آنچه بی‌صفتی می‌شد کرد دریغ نکرده‌است و کوشیده از هر محبوبیّتی به سود خود خرج کند تا مردم را به رای دادن ترغیب کند. پیش از دور نخست انتخابات به مواردی از قبیل «برای» شروین حاجی‌پور و حمایت‌هایی که از زبان شخصیت‌های فرهنگی و ورزشی اعلام و بعد از سوی خود ایشان تکذیب شد اشاره کرده‌ام. حال دور نخست تمام شده و نوشته‌ها از پیرانی منتشر می‌شود که تاج سر و مایۀ فخر فرهنگ و ادب ایران هستند دائر بر این که به پزشکیان رای خواهندداد و دیگران را نیز به این کار دعوت می‌کنند. اگر این مفاخر فرهنگی خود تصمیم به اعلام نظر و دعوت عمومی گرفته‌اند فضولی‌اش به من نیامده. خود دانند و شأن و اعتبارشان. ولی اگر دعوت و ترغیب و بلکه اصرار و ابرام برخی اصلاحاتچی‌ها باعث این کار شده، این مطلب جز به پراکنندگان این دعوت‌ها، نهیبی به این گروه نیز خواهدبود.

ای همدلان اصلاحات، اگر در دور نخست به امید یک حضور پرشکوه و رساندن «پیام» به حاکمیّت دیگران را به رای دادن دعوت می‌کردید، امروز چنین هدفی به وضوح دور از دسترس است. معلوم شده این گفتمان با تمام لشکر سیاسی و سرمایۀ اجتماعی و رسانه‌ای‌اش خانۀ پرش نه میلیون و اندی، و چنان که از این قضیۀ «مضرب سه» برمی‌آید چه‌بسا سه میلیون و اندی طرفدار دارد. این خیلی بیش از رای همتی در سال 1400 نیست و مقیاس خوبی است که نشان بدهد بعد از کشتار 98 پایگاه اجتماعی آن‌ها که هنوز در بازی رژیم شرکت می‌کنند چیست. رای به پزشکیان ناگهان سه برابر نخواهدشد و به فرض محال که سه برابر بشود یا سه برابر اعلام شود، با نظر نخبگان نخواهدشد (و می‌باید این را از دور دوم انتخابات 84 آموخته‌باشید).

امروز تنها هدف «بیش از جلیلی رای آوردن» است. آیا رواست که از «زن، زندگی، آزادی» و شهدای آن، از شجریان و «خاک پای مردم ایران» گفتنش، و از بزرگان فرهنگی خرج کنیم، در قماری که اولاً معلوم نیست رای‌ها را بشمارند، ثانیاً معلوم نیست اگر بشمارند برنده شویم؟ این بزرگان جایگاهشان را با سال‌های سال کوشش و پژوهش به دست آورده‌اند. سلبریتی با میلیون‌ها هوادار نیستند که بگوییم بر «عوام» اثر می‌کنند، گرچه اگر به اندازۀ «صدف بیوتی» و دنیا جهانبخت هم دنبال‌کننده داشتند دیگر بیرون از جمع شما «خواص»، «عوام» آن‌قدر نداریم که در رای دادن و ندادن پیرو نظر غیرصاحب‌نظران باشند. علاقه‌مندان حسین معصومی همدانی و محمّدعلی موحّد اغلب ایشان را مرجع سیاسی نمی‌دانند، و آن‌ها که می‌دانند لابد پریروز رای داده‌اند و باز خواهندداد، چون اگر مغلطۀ اتوریته یا لولوی طالبانیسم بر ایشان موثر بود در همان دور نخست اثر کرده‌بود. اگر ببازید مقبول نبودن نظر این بزرگان را بر آفتاب افکنده‌اید.

ولی گیرم ببرید. آیا تفاوت پزشکیان و جلیلی اینقدر هست که اعتبار سرمایه‌های فرهنگی مملکت را به پایش بریزید؟ یادتان هست که یک روز ورزشکاران به صرف شهرتشان رای می‌آوردند و حمایت فلان کشتی‌گیر و قهرمان وزنه از یک نامزد اهمیت داشت، و دیدید که آن چند نفری که امسال از قالیباف حمایت کردند اغلب مسخره و عاقبت خیط شدند. دادن دولتی که دکور و تدارکاتچی و محکوم به شکست است به دست کسانی که به دفعات به ملّت و حقیقت خیانت کرده‌اند می‌ارزد که از موحّد و اقران کم‌شمار او علی پروین بسازید؟ قصد دارید تا هستید مثل آب و خاک و نفت و طلای این سرزمین، سرمایه‌های فرهنگی آن را هم تا نفر و ذرۀ آخر خرج کنید؟

@fanneadab

*عنوان نوشته از مصرعی از اخوان ثالث است.

#صریح_و_آشکار
دو سال گذشته بزرگترین کابوس ضحاک در طول عمرش بود. او که همیشه طی چهل و چند سال گذشته در مواجهه با ناکامی‌های حکومت در تأمين نیازهای اولیهٔ مردم، نقش اپوزیسیون می‌گرفت و همه چیز را گردن رئیس جمهور می‌انداخت، دیگر نتوانست این‌کار را بکند، زیرا رسما کسی را آورده بود که فقط بله قربان گویش باشد. یکپارچه کردن حکومت باعث شد در اعتراضات سال ١۴٠١ هیچکس رئیس جمهور را آدم حساب نکند و حتی یک شعار علیه او داده نشود. حالا تمام مسئولیت بر عهدهٔ خودش بود و این بود که تمام شعارها و فحش ها را به جان خرید.
حالا اما او به دنبال کسی است که باز هم مثل همیشه گناه فلاکت‌ها و بدبختی‌های مردم و پس‌رفت هر روزهٔ مملکت را گردن او بیندازد.
مسلما وضعیت مملکت در دورهٔ "دلقک جدید ضحاک" بدتر از قبل خواهد شد. زیرا "میدان" و تمام نهادهای حاکمیتیِ دیگر، دوباره علیه دولت او فعالیت خواهند کرد، صدا و سیما و تمام رسانه‌ها دوباره علیه دولت خواهند نوشت و او را مقصر تمام این ناکارآمدی‌ها خواهند دانست، تا مسئول اصلی را تبرئه کنند.
این را اینجا به صراحت نوشتم تا ثبت شده و بماند و دوستان اصلاح‌طلب یک سال بعد از انتخابات نگویند کسی نبود ما را آگاه کند و ما بین بد و بدتر انتخاب کردیم.
آزموده را آزمودن خطاست.
شرکت در این سیرک مضحک بزرگترین خیانت به ایران و بزرگترین جنایت در حق ملت است.
والسلام
امید نقوی
اول تیرماه ١۴٠٣

#سیرک_انتخابات
در این چند روز خیلی به رفتار و عملکرد اصلاح‌طلبان در انتخابات فعلی فکر کردم، ولی اصلا نمی‌توانم آن را درک کنم.
همهٔ آن‌ها می‌دانند که رأس قدرت از روی استیصال به آن‌ها اجازهٔ شرکت در انتخابات را داده و می‌خواهد با این ترفند، از طرفی با جذب رأی اصلاح‌طلبان، افتضاح عدم شرکت مردم در انتخابات قبلی را ماستمالی کند و از طرف دیگر، در صورت امکان، با انتخاب نامزد زاویه‌دار، مشکلات مملکت و فلاکت ملت را به گردن او بیندازد و خود را از موقیعت کنونی نجات دهد.
آیا (در بهترین حالت) رسیدن به ریاست یک اداره، یا حتی مدیر کل شدن و وزیر شدن، ارزش مشارکت در این سیرک مضحک و داغ کردن تنور انتخابات #ضحاک را دارد؟
آیا (بر فرضِ محالِ آمدن مردم پای صندوق‌ها و برنده شدن شما در انتخابات) چهار سال دیگر در معرض فحش و لعنت ملت قرار گرفتن و بر دوش گرفتن بار مسؤلیت مستقیم "رأس حکومت" در این ادبار و بدبختی چهل و چند ساله، هزینهٔ کمی است، که حاضر به پرداخت آن شده‌اید؟
و سؤال آخر اینکه در قبال پا گذاشتن روی خون این همه جوان و نوجوان مظلوم در عمل چه به دست می‌آورید؟

تکلیف جیره‌خواران و مزدوران ضحاک ماردوش که مشخص است، من رفتار شما را، (که به صفت #شرافت می‌شناسمتان)، نمی‌فهمم!

امید نقوی
خرداد ١۴٠٣

باری ضحاک بر تخت شاهنشاهی ایران می‌‌نشیند و با جلوسِ منحوسِ او همه چیز رنگ می‌‌بازد و همهٔ کارها وارونه می‌‌شود:

نهان گشت کردار فرزانگان
پراگنده شد کام دیوانگان

هنر خوار شد، جادویی ارجمند
نهان راستی، آشکارا گزند

شده بر بدی دستِ دیوان دراز
به نیکی نبودی سخن جز به راز

یک بارِ دیگر این سه بیت را بخوانید و هنرِ ایجازِ فردوسی را دریابید. بسیارند شاعران و نویسندگانی که به توصیفِ جوامعِ استبدادی و حکومت‌‌های فریب‌‌گر پرداخته و صدها صفحه مطلب نوشته‌‌اند، اما بعید است کسی توانسته باشد در سه بیتِ مختصر بدین جامعیّت خصوصیاتِ اختناق و استبداد را توصیف کند. اساس حکومت ضحاک بر فریبِ خلایق نهاده است. در قلمرو چونین حکومتی شجاعت و صراحت خوار است و تملّق و ریا نقدِ رایجِ بازار. مردمِ فریب‌‌خوردهٔ خودباختهْ دلیرانِ حق‌‌پرستِ ازجان‌گذشته را دیوانه می‌‌خوانند و شیادانِ فریب‌‌گرِ منفعت‌‌جو را عاقلِ مآل‌‌اندیش. حکومتِ وحشت با خون‌ریزی‌‌های بی‌دریغ‌وپروایش مردم را می‌‌ترساند و دروغ و ریا فرزندانِ خلف ترس و وحشت‌اند. در جامعهٔ وحشت‌زدهٔ خودباخته بیمِ جانْ فریادِ اعتراض در حلقوم خلایق می‌شکند و دست همتشان را می‌بندد. مملکت تبدیل به گورستان خاموشان می‌شود و عشرتکدهٔ کرکس‌فطرتانی که به عنوان مقرّبان مرکز قدرت به جان ملت می‌افتند و با حرکات وارونه و احکامِ «دیوانهٔ» خویش، با سرنوشت افراد رعیت بازی می‌کنند و کسی ز چون‌وچرا دم نمی‌تواند زد که در محیط دیوزده عقل و فضل معزول است. لازمهٔ چونین حال‌و‌هوایی رواج دروغ است و قحطِ فضیلت. مردمِ از‌فضایل‌بریدهٔ شخصیت‌باخته از بیم جان یا به سودای نان با فریادهای دیوانه‌وار دیوان هم‌صدا می‌شوند و بیان حقایق منحصر به صحبت‌های درِ گوشی می‌گردد که حق نشاید گفت، جز زیر لحاف. جبّارِ خودپسندِ مردم‌کُشِ سرهای آزادهٔ به‌ تعظیم‌ خم‌نگشته را کانون فتنه می‌پندارد و بر تن باقی نمی‌گذارد. مردم صاحب فکر و فضیلت را مزاحم قدرت مطلقهٔ خود می‌داند و اگر به چوبهٔ دار و نطع اعدامشان ننشاند، به سیه‌چال فراموشی‌شان می‌افکند تا چاپلوسان فرومایه دادِ دلی دهند و با قبضه کردن کارها بازیگر میدان‌های اقتصاد و صنعت و سیاست شوند و مردم و مملکت را به خاک تباهی و فقر و فساد بنشانند. مشخصات حکومت وحشت جز این‌هاست؟ و این همه را فردوسی در سه بیت گنجانده است. بار دیگر بخوانید و مکرّر بخوانید.

#علی‌اکبر_سعیدی_سیرجانی (۱۴۰۰). ضحاکِ ماردوش. چاپ دهم. تهران: پیکان. صفحات ۸۱-۸۲.

?شعر، فرهنگ و ادبیات
@mohsenahmadvandi

ارتباط پرورش "اعتماد به نفس" کودکان مهاجر با میزان "موفقیت" آن‌ها در جامعهٔ میزبان
#امید_نقوی

مقدمه:
جامعهٔ مهاجران فارسی زبان در آلمان با این چالش‌ مواجه است که چگونه تعادل را بین میراث غنی تمدنی و فرهنگی خود و فرآیند ادغام در جامعهٔ جدید برقرار کند. برخی از والدین ترجیح می‌دهند که فرزندانشان اصلا در خانه هم فارسی صحبت نکنند، زیرا گمان می‌کنند به این شکل آن‌ها بهتر می‌توانند در جامعهٔ آلمانی ادغام شوند و موفق باشند.
اما آیا این درست است؟
در این نوشتار به اهمیت افزایش اعتماد به نفس در فرزندانمان برای موفقیت آن‌ها در زندگی، تحصیل و آینده‌شان می‌پردازیم و می‌بینیم چطور با افتخار کردن به تمدن، فرهنگ، هنر، زبان و ادبیات باشکوه خودمان، می‌توانیم زمینهٔ شاد زیستن، لذت بردن از زندگی و موفقیت فرزندمان را در آینده فراهم کنیم.

تمدن باشکوه:
تمدن ما دارای تاریخچه‌ای بسیار پربار است که هزاران سال را در بر می‌گیرد. از زیبایی‌های امپراتوری هخامنشی تا بلندی‌های فکری عصر طلایی، میراث ما شاهدی بر عظمت و دستاوردهای فارسی زبان برای جامعهٔ بشری است. دانشمندان بزرگی مانند ابوعلی سینا، زکریای رازی، ابوریحان بیرونی، خوارزمی و... با کتاب‌ها و کشفیات بی‌نظیر خود، هرکدام برای افتخار و سربلندی یک قوم کافی هستند.
اگر فرزندان ما بدانند دانشمندان ما چه خدمات شایانی به جامعهٔ جهانی کرده‌اند، همیشه در میان دوستان و همکلاسی‌هایشان به خود افتخار می‌کنند و سربلند خواهند بود.
با تقویت این حس افتخار، ما به فرزندانمان به عنوان یک فارسی زبان، حس ارزشمند بودن و مهم بودن می‌دهیم.

سرمایه‌های فرهنگی:
فرهنگ ما یک گنجینه از تنوع است که شامل موسیقی، صنایع دستی، معماری، رقص، غذاها، شیرینی‌جات، جشن‌ها و آداب و رسوم و سنت‌هایی است که قلب‌ها و ذهن‌ها را برای قرن‌ها فرا گرفته است.
با فراهم کردن فرصت برای فرزندانمان برای آشنایی با زیبایی‌های هنر و آیین‌ و رسوم باستانی و فرهنگی، ما احساس هویت و عزت نفس را در آنها تقویت می‌کنیم.

میراث ادبی:
ادبیات فارسی با شاهکارهایی چون شاهنامه فردوسی، رباعیات خیام، اشعار رودکی، غزلیات حافظ و آثار مولانا و سعدی و نظامی و... یکی از غنی‌ترین ادبیات‌های جهان است، که از زمان و مکان فراتر رفته و جهانیان را به اعجاب آورده.
با معرفی این آثار به فرزندانمان، آن‌ها را آگاه می‌کنیم که بدانند، اگر در زبان آلمانی "نیچه" و "گوته" وجود دارد، ما هم امثال "حافظ" را داریم که شاعران آلمانی تحت تأثیر آن‌ها شعر سروده و کتاب‌ها نوشته‌اند.

آموزش در مدرسه:
در سیستم آموزشی آلمان، داشتن اعتماد به نفس از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. با افزایش اعتماد به نفس فرزندانمان، آن‌ها قادر خواهند بود، در زمینه های مختلف، در محیط تحصیلی خود بهترین عملکرد را داشته باشند. تسلط به یک زبان بيشتر از سایر همسالان و همکلاسی‌ها می‌تواند یکی از دلایل مهم برای این موفقیت کودک باشد.
در حالیکه اغلب کودکان آلمانی تک زبانه هستند، فرزندان ما حداقل دو زبانه یا حتی بعضاً سه زبانه هستند. تحقيقات دانشمندان نشان داده که کودکان دو زبانه در حل مسئله موفق‌تر از همسالان خود هستند و توانایی آن‌ها برای یادگیری بیشتر از کودکان تک زبانه است.
این مسأله هم می‌تواند یک دلیل مهم برای افزایش اعتماد به نفس کودک باشد.

ادغام در جامعه:
اعتماد به نفس همچنین نقش مهمی در ادغام اجتماعی و ارتباطات انسانی جامعهٔ مهاجر، بخصوص در کودکان و نوجوانان دارد. با داشتن یک حس قوی از ارزشمند بودن فرزندانمان قادر به برقراری روابط مثبت و مفید و موفق بیشتری با اعضای دیگر جامعه خواهند بود.
کودکانی که به خودشان، به زبان مادریشان و به هویت و فرهنگ و تمدن آبا و اجدادیشان افتخار می‌کنند بهتر می‌توانند در موقعیت‌ برابر با دیگران ارتباط برقرار کنند و بدون سرشکستگی یا خودکمتربینی روابط اجتماعی داشته باشند.

امید نقوی
@omid_naghavi

#انجمن_ترویج_فرهنگ_هنر_و_زبان_فارسی
Pkks-rostock.de