می‌گم می‌شه برین درخت خیالیم‌و با نامه‌هاتون تزئین کنین خوش‌حال بشم؟

یه مغازه خوش‌حالی‌فروشی هست که امشب برای اولین‌بار رفتم داخلش و ناراحت برگشتم چون فقط پولم می‌رسید جینگیلیات درخت کریسمس ازش بخرم نه خود درخت‌و.

کلاس صبحم هم نرفتم. گرفتم خوابیدم برای این کلاس کلی ناز خودم کشیدم که بیام??

در نمی‌خوام دانشگاه باشم‌ترین حالت ممکنم.

بچه ها نمیدونم شماها هم اینطوری هستید یا نه ولی من دلم میخواد تو یچیزی خوب باشم که بعد ادما بیان بابتش ازم مشاوره بخوان با این‌که هزاربار میگم نه از من مشاوره نگیر

دلم یه بستر امن برای برون ریزی میخواد.
دوستان؟ نه
همکاران؟ ابدا
تراپی؟ اینقدر هر دقیقه‌ش گرونه که ترجیح میدم بذارم مسیر خودشو بره و انگشت برون ریزی توش نکنم.
کانالم؟ حس امنیت نمیکنم توش.
کجا پس؟ هیچ‌جا. در سینه ی خود نگاهداشته تا انچنان جمع گردد که خفه ام کند.

یعنی همون حرف رو یه نفر دیگه می‌زنه و منطقیه ولی من توی بیان کردنش جا می‌مونم و نمی‌تونم استدلال و دفاع کنم. و خب باید تمرین کنم این موضوع رو.

امروز بالاخره پذیرفتم برخلاف چیزی که فکر می‌کردم استدلال کردن بلد نیستم. نه این‌که انسان غیرمنطقی‌ای باشم یا دید درستی به موضوع نداشته باشم؛ بلکه راه و روش درست استدلال کردن و بیان نگاهم رو ندارم.

آخه من چه‌طوری شروعت کنم ای امروز!