‌ ‌ ‌‌‌ ‌
معلمای ما که نمیگن ولی تو بگو شمس و مولانا گی بودن؟

دريافتم آخر ز قضا را به شب‌اش
صد بوسه زدم بر لبِ هم‌چون رُطَب‌اش
او خواست كه دشنام دهد، حالی من
دشنام به بوسه، درشِكستم به لب‌اش.
-گنجوی

فکر می‌کنم آدمی باید «بُردبار» باشه و نه «صبور». توی صبر «نشستن و انتظار» هست اما توی کلمه‌ی بُرد-باری می‌تونی «رفتن و شاید یافتن» رو ببینی.

تنها نقطه مشترک این دو تا کلمه در «پذیرفتن» تقدیره. نه آدم بردبار و نه آدم صبور، هیچ‌کدوم علیه اون‌چه مقدر شده گردن‌فرازی نمی‌کنن؛ سکوت و پذیرش مشخصه‌ی اصلی و مشترک آدم‌های صبور و بردباره.

از درد ترک خورده و از زخم کبودیم
کوه‌ایم و تماشاگرِ رقصیدن رودیم.

سعدی می‌گه:
«تواضع گرچه محبوب‌ست و فضل بی‌کران دارد
نباید کرد بیش از حد که هِیبت را زیان دارد»
حالا منظورش چیه؟
یعنی درسته که آدم متواضع خیر دنیا و آخرت رو برده، ولی لازم نیست بیش از حد خودتون رو برای ملّت خوار و خفیف و چاکر و مخلص کنید، چون بعداً جدی‌تون‌ نمی‌گیرن هیچ، با شلاق هم به پشت‌تون می‌زنن و می‌گن: برو حیوان!

چیزی به عنوان درون‌گرا یا برون‌گرای مطلق وجود ندارد؛ چنین شخصی در آسایشگاه روانی یافت می‌شود.
-کارل یونگ

من هم اگر پدرم خرج زندگی‌ام رو می‌داد روی بیو می‌نوشتم:«عاشق اسکی و موسیقی??»

عِندما تَعلمُ أنّك لَست الأولويه، لاتُحارب. "وقتی دانستی که اولویت او نیستی، نجنگ."-نزار قبانی

هرکه بیناتر درین هنگامه؛
حیران بیشتر.
-صائب تبریزی

خب اول از همه سلام دوم، بالاخره من هم تصمیم گرفتم یک چنل داشته‌باشم تا نوشته‌های خودم یا گاها باقی نوشته‌هایی که ازشون خوشم می‌آد رو به اشتراک بذارم سوم،شمایی که به این چنل اد شدین به این معنی نیست که اجباری بر ماندن دارید، هرجا که دیدید مطالب باب میلتون…