گروه فرهنگی هنری ماهو تقدیم میکند:

🌃 تئاتر نیمه شب

📜 روایتی تازه از غمی که هرگز کهنه نمی شود...

📆 زمان : از ۹ لغایت ۱۵ آذرماه ۱۴۰۳ هجری شمسی

📍 مکان: مشهد مقدس ، پارک ملت ، سالن اصلی تئاتر شهر

🖥 رزرو از طریق سایت mahogroup.ir

📞 تلفن راهنما: 09934141570

🌐 آدرس فضای مجازی https://zil.ink/mahogroup

خورشید را به شبت برگرداندیم!

سکوی گازی اسرائیل در آتش

وَما رَمَيتَ إِذ رَمَيتَ وَلٰكِنَّ اللَّهَ رَمىٰ

«حلف الفضول» آن پیمان اتحادی بود که در دوران جاهلیت، برای دفاع از مظلومین بسته شد. چنانچه اگر از افتاده‌ای حقی غصب می‌گشت، اصحاب فضول را فرامی‌خواندند تا با این اتحاد مقابل ظالم بایستد و حق را بازستاند.

آن رحمت‌العالمین، پیامبر عزیزمان نه تنها در آن دوره هم‌پیمان جوانمردان بودند، بلکه بعد از بعثت از آن پیمان جوانمردی خارج نشدند و حتی در مورد آن فرمودند «در خانهٔ عبدالله جدعان، شاهد پیمانی شدم که اگر حالا نیز(پس از بعثت) مرا به آن پیمان فراخوانند، اجابت می‌کنم؛ یعنی حالا نیز به عهد و پیمان خود وفادارم!»
در همان حوالی صدر تاریخ اسلام، بسیار سابقه دارد که افراد گوناگونی در حوادث مختلف به آن پیمان متوسل می‌گشتند و جبهه‌های خود را با آن پیمان مشخص می‌کردند!

حال پس از هزار و چهارصد و اندی سال از آن روزها، مظلومانی از امت اسلام شب و روزشان پیوسته تحت ظلم بی‌وجودان است و در میان قریب دو میلیارد مسلمانِ امت محمد ص، کسی از اصحاب فضل و فضول یادی نمی‌کند و چشمان خود را بر آن سنت و پیمان بسته‌اند.

میرزانوشتہ
? @mirzaiman

یاحسین‌جان!

چهل پنجاه روز تو سروکلهٔ خودمون زدیم و دورت چرخیدیم که بگیم فَمَعَکُمْ مَعَکُمْ لَا مَعَ عَدُوِّکُمْ!

عَمرو بن عبدود پهلوان نامداری بود که مشرکین بر او فخر داشتند و به او تکیه می‌کردند. پس از آنکه توانست از خندق مسلمین عبور کند، سه بار مبارز طلبید و مسلمین جرئت پاسخ گفتنش نداشتند تا آنکه علی، فرزند ابوطالب، پاسخ او را با ضربت شمشیری داد و کار او و وجود نحسش را برای همیشه یکسره کرد.
او پس از کشتن عَمرو به زره پرقیمت او چشم نینداخت؛ علی‌رغم سرزنش‌های خود عمربن عبدود نعش و لباس او را در همان حال رها کرد و بی‌اعتنا گذشت.
خواهر عمرو که شاهد این فتوت بود، قاتل برادرش را تحسین کرد.

۵۶ سال بعد، لشکریان اموی چون از کار حسین، فرزند علی، فارغ گشتند، مقابل چشم اهل‌بیت او بر پیکرش یورش بردند تا از پیراهن و انگشتری و دیگر متعلقاتش غنیمتی بردارند. از همین رو نه پیراهنی برایش باقی گذاشتند و نه انگشتی برای انگشتری.

هم علی از مسلمانان بود و هم دشمنان فرزندش، حسین. حسین در آن زمان فرد ناشناسی نیز نبوده است!

میرزانوشتہ
? @mirzaiman

فرض کن که تو گدایی، البته بعید هم نیست که در واقعیت هم یک گدا باشی. حالا اما یک درصد هم اگر گدا نبودی، لحظه‌ای را فرض کن که تو یک گدایی، یک فقیری که نادار بودنت تصور هر آینده‌ای را از تو گرفته است و اگر حال را هم دریابی هنر کرده‌ای و بالتبع همه این حرف‌ها دستت پیش خلق الله دراز است و هرکدام یک جوابی به تو می‌دهند!

یکی خرد‌ترین و تهی‌ترین بخشیدنی که دارد می‌بخشد، یکی هم تو را ندیدن می‌گیرد، یکی هم نصیحتت می‌کند که کاری چیزی دست و پا کنی و یکی هم با تمسخری یا تحقیری پس می‌زندت و الغرض در پایان ساعت کاری گدایی‌ات، هزار و یک جواب از دست دراز کردنت داری!

شاید هم در غایت‌الغایات این پیشه‌ات مثل آن گدایی بشوی که چند سال پیش در خانه‌اش میلیون‌ها تومان پول و اسکناس پیدا شد(البته آن زمانی که می‌گویم میلیونری سرمایه‌داری محسوب می‌شد)، شاید هم مثل آن گدای سلطان محمود باشی که از قضا در غذایت الماسی گذاشته باشند! تهش باز هم اگر اداره‌ای جایی بروی در فرم نمی‌نویسی که شغل شریفم گدایی است! یا اگر کانال بزنی اسمش را نمی‌گذاری «سابقاً یک گدا» که!

راستش را اگر بخواهید من خودم همین چند لحظه پیش که فهمیدم که بسیار آدم سرمایه‌نداری‌ام و حقیقتا نامم باید در لیست ابرگدایان باشد، در خود خود فقر و نداری و گدایی لحظه‌ای حسرت و رویای دوری بر خیالم نشست که خواستم به آن مسجد بروم و با چشم و چشمک به جوانی اشاره‌ام کنند که به نماز ایستاده و الغریب است که به رکوع برود و منِ مانده و وامانده همان‌جا خیلی لخت و بی‌پروا دستم را پیش همان آدم دراز کنم و او هم جوابی بدهد به دست دراز شدهٔ من که این خاتم و انگشتر تمام مالم است، سرمایه‌ام است، بی آنکه به صورتت نگاه کنم یا معطلت کن، که حق این همه سخاوتمندی‌ام می‌تواند باشد، بگیر و برو! و خوشا به این ستاره اقبال که دیگر در آسمان صدر مجلس می‌نشیند و به جای خدا، علی را بنده باشد!

بختت بلند گداجان که مجموع قبله‌های عالم به توفیق چنین گدایی نرسیدند و ناکام رفتند! که اگر همچین گدایی بودند، سینه ستبر شده می‌گفتند شغل شریفمان، گدای علی و اولادش بودن است!

میرزانوشتہ
? @mirzaiman

عاشَ سعیداً
مات سعیداً!