‏«فرورفته‌م در دل‌گرفتگی بی‌پایان.»

«بی‌رُخَت شرحِ پریشانیِ گلشن چه دهم؟
گُل جدا، رنگ جدا، بویْ جدا می‌گردد»

«بیا که بی تو دعایم به آسمان نرسد»

- میرداماد.

درختی دیوانه‌ام
که برای اجاق زمستانت اگر هیزم بخواهی،
ریشه‌هایم را بیرون می‌آورم از خاک
و به‌سمت آتش قدم برمی‌دارم

چیزی از من بپرس
کاری از من بخواه
که تنها من جوابش را بدانم
که تنها من از عهده‌اش برآیم

بخواه تا بمیرم
بخواه تا زنده بمانم
بخواه تا کاری کنم برایت
مثل دم کردن چای در شبی برفی،
مثل انداختنِ چند تکه یخ در لیوانِ تابستان،
مثل روشن کردنِ سیگارت در اتاقی تاریک،
مثل هر کار دیگری
که دوست داری تنها یک ‌نفر برایت انجام دهد

بپرس از من
که چگونه پاهایم را جاگذاشته‌ام
و با قلبم به‌سراغت آمده‌ام
چون درختی که با برگ‌هایش
خود را به پاییز می‌رساند

بخواه از من
که برایت توضیح دهم
با من چه کرده‌ اندوهت
که بعد از این
هرجا درختی دربرابر زرد شدن مقاومت کند
خودم
یک‌تنه آبروی پاییز را می‌خرم.

-لیلا کردبچه.

«از کجا شروع کنم؟ دلتنگی را به چه طریق می‌توان جمع کرد؟ من این راه را بلد نیستم.»
_نیما یوشیج.

20 March
2023
“
“These days remind me that awful days can pass.”

این روز ها برایم یادآور میشود
که چقدر خط باریکی‌ست بین ترس ها وخوشی ها
و چطور میشود دزدکی از ترس ها خوش بود قدرکی هم اگر شده .

و کتاب ها ،کتاب های رمان چقدر پناه‌گاه اند.