هر جا که بنفشه‌ای ببینم گویم
مویی ز سرت باد به صحرا بردست

چنان به یاد تو شادم که فرق می‌نکنم
ز دوستی که فراق است یا وصال است این...

المنة لله که دلم صید غمی شد
کز خوردن غم‌های پراکنده برستم

بیرون نشود عشق توام تا ابد از دل
کاندر ازلم حرز تو بستند به بازوی

با همه آتش‌زبانی در تو گیراییم نیست...

هر شبم با غم هجران تو سر بر بالین
روزی ار با تو نشد دست در آغوش مرا...

تا دل به مهرت داده‌ام در بحر فکر افتاده‌ام...

چنان به یاد تو شادم که فرق می‌نکنم
ز دوستی که فراق است یا وصال است این...

افتادم و مصلحت چنین بود
بی‌بند نگیرد آدمی پند...

ز فکرهای پریشان و بارهای فراق
که بر دل است، ندانم کدام برگیرم...