بازهم با دیدن ماه امشب یواشکی و در گوشی تورا صدا زدم تا خدایم اجابت کند ...

خدا کند عزیزم، گیرِ آدمِ ناجور نیفتی! خدا کند چترت را زیر باران، به کسی نبخشی که با همان چتر بزند زیر میز اعتمادت و جهان تو را زیر و رو کند.
خدا کند چراغت را به خاطر کسی خاموش نکنی که تاریکی‌ات را بهانه کند و به تو از پشت خنجر بزند.
خدا کند معاشرین تو آدم‌های آدمی باشند، که اگر بخشیدی بفهمند، که اگر از خودت گذشتی، قدر بدانند و لطفت را وظیفه قلمداد نکنند.
خدا کند توسط کسانی که باید؛ همانگونه که شاید، مورد پذیرش و قدردانی و عشق واقع شوی.
خدا کند هیچ زمانی برای خوب بودنت، احساس حماقت نکنی.

- نرگس صرافیان طوفان

بیشتر از اینکه درد داشته باشه شوکه‌کننده بود

سمت من گر میایی پناه باش!

ای دل! من اگر راز نگهدار تو بودم
این چشمه‌ی خشکیده نمی‌کرد تراوش

من بی تو سرافکنده و دم‌سردم و دلخون
ای عشق! سرت سبز و دمت گرم و دلت خوش

_فاضل نظری

«من ضعیفم
تو فراموش کردن و به زندگی عادی برگشتن»

به امید فردا روزمان را شب می‌کنیم و هیچوقت یادمان نمی‌ماند که فردا همین امروز است. دنبال چیزی می‌گردیم که نمی‌دانیم چیست، یا می‌دانیم و می‌ترسیم بگوییم، اسمش را گذاشته‌ایم فردا.

《...ای دل غمدیده، حالت به شود، دل بد مکن

وین سرشوریده باز آید به سامان غم مخور...》

آدما همینن، میان، حرف می‌زنن، برات وقت می‌ذارن، باهات خوش رفتارن، قول می‌دن، خاطره می‌سازن، وعده میدن، دلگرمت می‌کنن و تهش کسی می‌شن که تو هیچوقت نمیشناختی.
یادشون میاد وقت ندارن، افسردن، خستن، زیر قولاشون می‌زنن، گند می‌زنن به هر خاطره ای که بوده، دلسردت می‌کنن و حالتو بهم می‌زنن...