آقا اجازه، گفتید خودمان را در چه قالبی قرار دهیم؟

بهای سنگینی بود. اجازه داد زنده باشد. گریخت، رنج کشید، برتر از قیاس و گمان بازی کرد و بعد؟ و بعد مرد. می‌گفت بی‌معنایی را باید دوست داشت، در قالبی مدرن، کليشه و تمثیل، وهم و پوچی، عایدت شود یا نشود باید دوست داشت. می‌گفت مگر مرگ قابل ستایش، فایده نیز دارد؟ شما که از ضرورت متعلق سخن نمی‌گویید.

هر آدمی دلش می‌خواهد در جمعیت گم شود.
بیخیال قانون دیوانه ماندن.

عوق زدن های پی در پی آن روی سگم را بالا آورده. مثل این می‌ماند جمجمه‌ای را بگیری و آن را با تف بشکنی. نفسم خشک شده و بوی تعفن جنازه می‌دهد.حقیر شده‌ام و شیشه های پوستم لزج و متهم به سایه خواری شده اند.
مهر تبرئه هم خوردم چون سیگار های ذهنم را کشیده‌ام.
دست و پا میزنم،خودم را له می‌کنم،اما در نهایت کور می‌شوم و بعنوان برترین نوشته،پشت ویترین بی رنگ می‌روم. قدم می‌زنم و قدم میزنم،پوست پایم می‌رود اما، فقط کادر کوچک بدردنخور استوری نصیبم می‌شود.
کتاب داستان می‌شوم،درآمدم را هم خرج می‌کنم؛ اما برای آن‌که باز هم بازیافت بشوم. صدا را تولید می‌کنم اما به رسم ادب،خیانت خوانده می‌شوم و لبخند می‌زنم.
صبر کن!صبر کن!می‌نویسم!می‌نویسم!خوانده‌ام می‌شوم،
آن‌گاه که جمع مضحک پایانی را از بین ببرم.

هیچ وقت دوست نداشتم برگردم به گذشته، اما اگر فرصتش رو داشتم؟ شاید کمی بیشتر خودم رو معنا می‌کردم. افکارم رو صد فرسخ دورتر قرار نمی‌دادم و برای نوشتن،جوهر وجودم رو با رنگ دیگه ای مقایسه نمی‌کردم. زیر جملات کتاب خط نمی‌کشیدم و فرار برای پیدا کردن کمال رو کاملا پاک می‌کردم. معنی فلسفه‌ای کلمات رو قورت می‌دادم و از نو زمزمه رو شروع می‌کردم. تقریب رو کنار می‌ذاشتم و برای پناه خودم شدن مذاکره نمی‌کردم. می‌ترسیدم و هیچ وقت بازنشسته نمی‌شدم.

Without metaphors and symbols,
but full of heroes.That was the story.