بعد از دست دادن پدرم نگاهم به زندگی ، برخوردم با آدمای مهم زندگیم تغییر کرد قبلا شاید پیش میومد با همسرم سر یه مسئله آیی بحثم بشه و بگم حالا امشب و بیخیال فردا از دلش درمیارم (اگه پی ببرم من مقصرم ?) یا بگم خوب بزار خودش پا پیش بزاره..... ولی الان دیگه اینطور…

بعد از دست دادن پدرم نگاهم به زندگی ، برخوردم با آدمای مهم زندگیم تغییر کرد
قبلا شاید پیش میومد با همسرم سر یه مسئله آیی بحثم بشه و بگم حالا امشب و بیخیال
فردا از دلش درمیارم (اگه پی ببرم من مقصرم ?)
یا بگم خوب بزار خودش پا پیش بزاره.....
ولی الان دیگه اینطور نیست
میگم نکنه منم یهو برم.....
یا زبونم لال اون ....
پس نهایتا چند دقیقه سرسنگین میشیم با هم :)
از گفتن مامان «دلم برات تنگ شده »
« مامان دوست دارم »
و ایضا همین جملات به آبجی کوچیکه و داداش ها غافل نمیشم
از هر فرصتی استفاده میکنم که هدیه بخرم و خوشحالشون کنم
چیز ارزشمندی رو از دست دادم تا این درسا رو بگیرم :)
و الان میگم ای کاش بیشتر به پدرم خدمت میکردم
کاش هنوز پیش ما بودن

ممنون میشم یه صلوات برای همه پدرای آسمونی فوت کنید ??

از قبل برنامه ریخته بودیم امشب خونه مهمونی بگیریم همون روضه هفتگی رو به صرف شام برگزار کنیم ولی خوب همه رفتن ایران و من موندم ? از صبح غم تو دلم جا خوش کرده بود هرکاری کردم نمی‌رفت دوش گرفتم لاک زدم با همسرم چای خوردم با پسری بازی کردم لباس شستم حتی…

از کجا به کجا رفتم

هی

شاید چون دهه هشتادی هستم ?

که اگه یکی بهم می‌گفت چه دوران قشنگی پیش رو دارم تو دوران بارداری آدم شاد تری بودم قطعا

و اینا رو هیچکس به من نگفت .....

لبخندش همینقدر که چای خستگی رو از بدنم می‌بره عمل می‌کنه :)

الحمدالله که از این رفقا دارم
هرچند که ازشون دورم :)