‏هر تکه از وجودم، انگار یک جنگجوی شکست‌ خورده‌ نشسته و زانوی غم در بغل گرفته و زار می‌زند.

‏عاشق وقت‌هایی هستم که رو میزم گل دارم.

سینه‌ام را بشکاف و آرزوی دیدنت را از آنجا بردار در جیبت بگذار تا تمام زمستان گرمت کند.

‏چطور قلب‌هامون از غصه نایستاده تا حالا؟

اون شناسنامه‌ای که رفتی باهاش رأی دادی رو بسوزون گرم بشی.

آدم دوام می‌آورد و من گاهی شک می‌کنم که این خوب است یا نه.

‏آن که نصیبت شد را سزاوار بودی؟

معده‌م درد می‌کنه و تنها هستم، فقط خوشگل‌ها جویای احوالم بشن.

دیگران وقتی رفتند دیگر نیستند، فقط تو نزدیکی، وقتی دوری.