به این دو خبر نگاه کنید تا احترام به قوانین بین الملل که هیچ که بزرگترین مجلس ملل یعنی سازمان ملل را از سوی این خونخوار ببینید.
برخی دوستان میگویند اسراییل نیروی رسمی را نمی زند.
آدم یاد آن قصه چخوف می افتد. میگویند یک گاریچی دزد بود.
به پست نگهیانی که رسید ، گاری و مسافرانش را وارسی کردند. گفتند می توانی بروی.

گاریچی کمی که دور شد خنده بلندی کرد و گفت :

آنها متوجه نشدند که خود گاری دزدی است و من آن را دزدیده ام.
کدام قانون گرایی . روح قانون و بشریت بر اجساد ۱۱۰ هزار کشته و زخمی و معلول دارد گریه میکند.

?لیبرمن: ورود هرگونه کمک، سوخت و آب به غزه باید متوقف شود

?«آویگدور لیبرمن» رهبر حزب «اسرائیل بیتنا» و وزیر خارجه سابق این رژیم روز دوشنبه در سخنانی خواستار توقف کمک‌ها به باریکه غزه شد.

?وی در سخنانی گفت: «کابینه باید ورود هرگونه کمک‌های انسانی، سوخت و آب به حماس را متوقف کند?نتانیاهو رسما نیروهای سازمان ملل را تهدید کرد

?نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی در اظهاراتی تهدیدآمیز علیه نیروهای سازمان ملل در جنوب لبنان: بهترین راه برای حفظ سلامت و جان نیروهای یونیفل این است که از مناطق خطر فاصله بگیرند!/

گران خریدمش

این ساعت با دکتر علی درویش پور برای اصلاح ذات البین بین دو پرسنل جمعیتی صحبتی میکردم

درویش پور آدم با پرنسیبی است .گفتم اگر گلایه گذشته را کرد یکی از خاطرات مرحوم دفتری را بگویم. امروز میزد و فردا سر دوشش بودی ولی وقتی که رفت همه گریه کردیم و نامش را بزرگ داشتیم
فرهنگ جمعیتی جان به جانش کنند عملیاتی است.آن دعواهای وسط سیل و ویرانی را صبح میاری وسط بحث کارشناسی و شب کنسروش را برایت می آورد.
درددلم گلایه بود از جمعیت. امروز یک آقایی برای جذب یک هنرمند رنج کشیده که دو نامه از دکتر کولیوند برایش گرفته بودم که بخاطر فنی موزه و میلیاردها هزینه و سند و ابنیه ، همکاری کند ، باز گفت برو از دکتر کولیوند نامه بیار. نامه های قبلی را هم پاره کردم و گفتم مومن . دو سال و نیم ما درخواست دادیم. باز خانه اول. الان بروم پیش رییس نمیگوید دو نامه قبلی را چرا اعتنا نکردند. به آن بنده خدا که ۵ سال جبهه بوده و برای همین جمعیت سالها پیش دهها سرود ساخته گفتم آقا نشد. بار را ازدوش خودم انداختم. نشد دیگر . چه کنیم؟
امروز هم با ناراحتی زنگ زدم به دکتر درویش پور. چون وقتی دلم با کسی نیست سختم است خواهشی کنم که ربطی هم به من ندارد. آبروی جمعیت است و سفارش یک بزرگ زحمتکش. ایشان فرمود اصلاح ذات البین میکنیم. گره های آسانی است. چرا بقیه سختش میکنند. در فرهنگ امدادگری ریاست و امدادگر و پرسنل نبود. لعنت به این میزهای هضم کننده ما در خود. هرکس می تواند مشکلی را حل کند خدا کمکش کند که به این نهاد خدوم با بیش از یک قرن خدمات به مردم یاری می رساند. از رییس جمهورش تا آن نگهبانی دم در.
اما گلایه چیست. من بخدا هرگز باری برای این سه قوه نبودم. هزینه نبودم. ارزان ارزان و خدمتی هم کردم به لطف خدا برای مردم بوده و آن بالایی گفته خدا قوت. کار هرکسی نبود.
اما افسوس. برای کسانی گران خرج کردم. گران خریدمشان.
خیلی گران خریدمت. ارزان بفروشمت؟
افسوس که عُجب ارزش انسان را چگونه می شکند. طرف در اتاقکش تا دیروز خواب بوده. طرف دربدر سراغ کار بوده. بعضا خودم رفته ام از دکتر کولیوند خواهش کرده ام یا روسا یا دبیران کل جمعیت.
حالا این تویوتا به پایین نمی نشیند. آن یکی کار آن بیچاره رزمنده را دوسال انجام نمیدهد. از ماست که برماست. ۲۳ نامهر. پر از گلایه ام.

مکن ای صبح طلوع..

اهلش که دلشان کبوتر حرم است..این برای آنان که دلزده اند..
داستانگونه از نویسنده وکارگردان اصالتا بوشهری خوب کشورمان احسان عبدی پور به نام استرالیا. روضه نیست. اتفاقا دیگر خیلی عاقل و روشنفکر شدید گوش دهید. اگر حسین ع برایتان قدیمی شده ولی هنوز شک دارید ؛این داستان را بشنوید. با نوبسنده صحبت کردم و گفتم که من چهل و چند سال هرکجا ی خاک بودم ؛عاشورا میروم آیین میثاق با خاک .همان که قدیمی ترین سنت عزاداری ایرانیان است. همان که شما مثل گج کاری ؛می گویید گل مالی. باید دچار شد که فهمید. این به کنار ، اگر امسال به خاطر این پادکست صوت تو عاشورا رفتم بوشهر ؛حق بده. انقدر تاثیر گذاشت که دلم را برد. اگر پسندید بفرستید برای کسانی که دلزده هستند از محرم و هر چیزی که معنتقد بودند قبلا و حالا نیستند. ع.ص
گوش دهید استرالیا را.
مکن ای صبح طلوع
@saremianhelal

گفتگوهای نازل و فردگرایانه
گفتگوهای رفیع و خیرعمومی

امروز در ابتدای  کارگاه نوشتن  در  مورد دو نوع گفتگو صحبت کردم.
فرض کنید یک سنگ بزرگی بر دروازه شهر خوشبختی  افتاده است. یک سوراخ کوچکی در این سنگ وجود دارد که میتواند یک یا چند نفر از ِآن رد شوند  و به شهر خوشبختی و آرزوها یا اصلا یک شهر که در آن شرایط یک زندگی عادی  وجود دارد، وارد شوند.
پشت این سنگ بزرگ، جمعیت مردم  قرار دارند و در حال گفتگو هستند.
گروه اول می گویند که بیایید این مشکل را حل کنیم. اگر این سنگ برداشته شود، همه خوشبخت می شویم. همه میتوانیم  در این خیر عمومی سهیم شویم. همه وارد شهر خوشبختی شویم.

گروه دیکر  اما  میگویند بابا این کار سختی است. وارد گفتگوی خصوصی  با نگهبان آن حفره و سوراخ شویم.
می روند و میگویند  بروید کنار، اگر ما از آن حفره  به داخل برویم ، قول میدهیم  که  شما را هم داخل شهر خوشبختی بیاوریم.  یارگیری ها شروع می شود و آن راه حل اول فراموش میشود.
دیگر هرکسی سعی میکند  که این افراد معدود را  از آن سوراخ بگذراند ، شاید فرجی شد و این افراد  یاد ما بودند. چون ما کمکشان کردیم.

راه حل اول که میخواهند سنگ را بردارند ، راه حل خیر عمومی است. این گفتگوها برای خیر عمومی است.

راه حل دوم  بهش میگویند لابی. علم لابیگ  یکی از راههای رسیدن به قدرت است.

هرکسی که وارد مطالبات می شود ، باید با خودش خلوت کند.
راه اول گفتگو را قبول کند یا راه دوم.
کل ماجرای سیاست و حکمرانی و دولت داری در ایران ، به این دو مدل برمی گردد.
راه حل گفتگو برای خیر عمومی که من هم مثل بقیه شرایطم بهتر می شود.

راه حل دوم که  گفتگو  برای گذراندن خودم از این دروازه است.

باید یکی از راهها را انتخاب کرد.

آقای مخبر ، بچه های امدادگر نیز قدردان هستند

سه سال از چهارسال ریاست دکتر پیرحسین کولیوند بر جمعیت هلال احمر گذشته است و در آذر ماه ۱۴۰۴ این دوران به پایان می رسد.
فکر میکنم آقای دکتر مخبر نام بنده را به یاد بیاورند. چون انتقاد تندی که در مساله زلزله خوی ، از ایشان کردم ، گویا موجب دلخوری ایشان شد‌ه بود.
مساله فنی بود و البته شتیدم آقای اشتهاردی گلایه کرده اند. لذا مستقلا و بی شائبه باید از همراهی دولت در اجرای برنامه های وعده داده شده جمعیت تشکر کنم.
ما ناوگان امدادی مان تقریبا از سال ۸۱ یعنی ۲۲ سال پیش بازسازی نشده بود. البته به فراخور و به صورت معدود برخی خودروها و تجهیزات فنی اضافه می شد اما بیشتر به شکل لکه گیری بود نه بازسازی سیستم رهگیری حوادث‌ . البته برخی خرید های سفارشی غیر استاندارد هم در دهه ۸۰ مثل ماشین های سیل (( آرگو)) انجام گرفت که شرم اور بود و برخی توفیقات در خرید هلی کوپترهای میل ۱۷ ، شایان تحسین بود.

مساله دیگر جذب امدادگران عزیزی بود که بین ۲۵ سال تا ۱۲ سال سابقه خدمت و بعضا ۹ سال آموزش و حضور در عملیات داشتند . باورتان نمی شود که وقتی متوسط حقوق کارمندان دولتی ۱۰ میلیون بود ، این عزیزان در بالاترین شکلش سقف پرداخت حق الزحمه شان یک میلیون تومان بود.
صورت های کبود و یخ زده ایشان در زمستانها ، گشایشی ایجاد نمی کرد در تابستان هم در گرمای حوادث همچنان بی پناه بودند.
جذب قطعی و شرکتی بالای پنج هزار نفر از این عزیزان هم در سه ساله اخیر ، از اقدامات ارزشمندی بود که تامین نیروی انسانی جز با همراهی دولت سیزدهم امکان نداشت.
برنامه پنج ساله ای که در آخرین براورد اینجانب ۱۳ درصد تا استقرار دولت سیزدهم رشد داشت در یکسال و نیم گذشته ، بخصوص پروژه های کاهش،خسارات تا ۶۰ درصد رشد کمی داشتند.
این رقم گرچه خارج از برنامه بود ولی در مقایسه واقعا میتوان گفت هلال احمر از مواردی بود که بیش از آنچه در افق ۴ ساله تصورش می رفت ، رشد کمی و کیفی داشت.
البته در مواردی هم شاید آن رشد میسر نشد که بارها در همین منزلگاه نقد صریح نوشتم و البته از شماتت و بعضا شکایت در امان نماندم.
یک پژوهشگر باید ناچار از قیاس یک دوره سه ساله با یک دوره نزدیک به ۱۶ ساله است .
در یکساله اخیر هم با تعویض معاونت پشتیبانی که پاشنه آشیل جمعیت بود ، سرعت خدمات افزون شد‌ جالبست بدانید که این تغییر هوشمندانه ، موجب شد از اواخر اسفند تا تیر ، ظرف کمتر از ۴ ماه ، نزدیک به هزار دستگاه آمبولانس با خودروی نجات ، خرید یا بارگیری شود.
لذا واقعا باید خدا قوت گفت که آنچه در ابتدا با دورنمای مخالفت دولت با هلال احمر مطرح می کردند ، با تدبیر دولت سیزدهم به عنوان همیار هلال احمر نتایج بسیار با ارزشی داشت که آثارش از این به بعد منعکس خواهد شد.
امروز دکتر مخبر ، کفیل ریاست جمهوری سیزدهم از ما تقدیر کرد.
ما نیز به خاطر همراهی در بازسازی سخت افزاری جمعیت از ایشان سپاسگزاری میکنیم.

۲۱ تیر ۱۴۰۳