تا این یکسال پیش فکر می‌کردم همه‌ی آدما نایس و خوب و گوگولی‌مگولی‌ان. ولی هرچی زمان بیشتر رفت جلو فهمیدم که نه. آدمایی هستند که به معمولی‌ترین چیزها تا سر حد مرگ حسادت می‌کنند و این فشاری که دارن به‌طور مدام روزی سه وعده می‌خورند، خودش رو به شکل نیش و کنایه نشون میده. آدمایی هستند که کاملا عامدانه با احساسات بقیه بازی می‌کنند و از زجر دادنشون و از اینکه اون‌ها رو روی هوا و توی آب نمک نگه دارند، لذت می‌برند.
آدمایی هستند که واقعا نمی‌خوان تو به جایی برسی و از موفقیت تو خوشحال نمیشن. قبلنا هرگز این مفهوم "دعانویس" و "سحر و جادو" و "طلسم" تو کتم نمی‌رفت . نه به‌خاطر بُعد ماوراییش، به‌خاطر اینکه فکر نمی‌کردم یه نفر در جهان هستی انقدر بیکار باشه و انقدر بد یه نفر دیگه رو بخواد و انقدر چیپ باشه که بخواد بلند بشه بره یه‌جایی و پول هنگفت بده تا زندگی یکی دیگه رو خراب کنه. اصلا این حجم از پست بودن و پایین بودن برای مغزم تعریف‌نشده بود.
ولی این روزا دارم یاد می‌گیرم که اکثر مردم اون بُعد تاریک و سیاه درونشون به بعد سفید می‌چربه. اکثر آدما از حسادت پل نمی‌زنن برای موفقیت خودشون و ترجیح میدن تو مردابی که خودشون برای خودشون ساختن انقدر دست و پای بیهوده بزنن تا خفه بشن. خیلیا به‌جای اینکه بشینن بنویسن و ببینن می‌خوان با زندگیشون چیکار کنن ترجیح میدن زندگی بقیه رو خراب کنند؛ و این واقعیت تلخ جهانه.

زمستون جون. لطفا ما رو دوست داشت باش. تعطیلات فراوون به‌خاطر برف برامون از تو جیبت در بیار. مهربون باش و زیبا و آروم و باب دل❄سلام بر دی ⛄

سیزده‌تون بدر ???

پاییز هزار و چهارصد و سه
{حافظا تکیه بر ایام چو سهو است و خطا
من چرا عشرت امروز به فردا فکنم؟}

من به‌جای ژله‌ی سبز و قرمز، ژله‌ی آبی و قرمز درست کردم، تو چطور ساختارشکنی می‌کنی؟?

اون روز خیلی چیزها در من و خیلیای دیگه فرو ریخت.
پ.ن: چهارسال گذشت.

دانشگاه‌ها رو آتیش بزنید گرم شیم.

جهان به سرعت درحال گذره و من انگار واقعا در تمام بازه‌های زندگیم گیر کردم و نمی‌تونم بیرون بیام. هرروز صبح که از خواب بیدار میشم یک‌‌دور زندگیم رو از سال نود و شش به اینور خلاصه می‌کنم، هرسال، هرماه، هرهفته. اتفاق‌های مهم هرماه از هرسال برام بولده. می‌تونم‌ از بر‌ بگم که شهریور نود و هفت یا بهمن نود و هشت، چیکار می‌کردم و چی‌ می‌دیدم و چی‌ می‌خوندم. روزهای گذشته دست از سرم برنمی‌دارن و راستش خودمم نمی‌خوام که بردارن. گذشته رو مثل یه پتوی گرم می‌کشم روی خودم، از گرمای وجودش لذت‌ می‌برم و مزه‌مزه‌اش می‌کنم. یه حجم پنجاه کیلویی هستم از خاطراتم و از روزهایی که گذروندم. هیچ‌وقت نمی‌خوام باور کنم که روزها داره می‌گذره و همه‌چی در جریان و تغییره، چون انقدر روزهای رفته رو با خودم مرور می‌کنم که هیچ‌وقت ازم دور نمیشن. هرروز کنارمن‌ و توی خونم جریان دارن. نمی‌دونم‌ کی این مقاومت بی‌انتها تموم خواهد شد.