اول مهر ۱۳۹۲، حیاط طلایه داران
این روز رو بیشتر همیشه به خاطر می‌آرم، دستامو این‌شکلی می‌کردم که بتونم خورشید رو نگاه کنم، ولی خورشید بازم منو پس می‌زد. با همین طرز فکر، حافظ ۶ ساله رو وارد "کلاس اول سعدی" کردم، جایی که اگر اون یکی کلاس می‌بودم، با اسمم بیشتر تطابق داشت.

بیست و یکم بهمن ۱۴۰۳، خونه
شاد و شنگول پایین اتاقم مشغول آدم برفی ساختن بودن، منم از پنجره بهشون دکمه و هویج با شال رسوندم که کارشون تکمیل شه.
آدم برفی، تهران، با کلاهی از جنس ظرف سالاد.

بیست و سوم آذر ۱۴۰۳، ساعت ۴ عصر
وقتایی که فکر می‌کنی همه چیز حساب‌شده‌ست، احتمالا پنکیک روی میز رو فراموش کردی.
ستاره، عطا، ارغوان، مربع

چهاردهم آذر ۱۴۰۳، زنگ آخر
عشق پیوسته به معلم گسسته، آقای قندچی،
تولدشون مبارک?.

سوم خرداد ۱۳۸۹، ۱۱ ظهر
غرق در شادی میان انبوهی از ستاره‌ها، درست قبل از اینکه دیگر چیزی نچسبد.

ششم آذر ۱۴۰۳،
تو بیشتر سال‌های زندگیم، از روزای خوب عکسای بدی داشتم و از روزای بد، عکسای
خوبی؛ اما الان دیگه حتی عکس هم نمی‌گیرم،
شروع پر تلاطم آذر، من، زیرپوش، مسی و سارتر.

بیست و چهارم آبان ۱۴۰۳، نزدیک ساعت ۸ شب
وقتی تو جی‌تی‌ای دیگه مرحله نمی‌رفتی و از اوپن-ورد بودن بازی لذت می‌بردی همه چیز بیشتر از معمول خودش جالب ‌و طبیعی به‎نظر می‌اومد، امشب وقتی از پانسیون اومدم بیرون همین احساس رو داشتم.
با نوید، برگرهایم، نوشابه و نوبتی.