https://vm.tiktok.com/ZNe38Stha/

https://www.facebook.com/share/p/XcqhXWaFRGg7uHWy/

Facebook

Log in or sign up to view

See posts, photos and more on Facebook.

فِلَش‌بَک ( flashback )
اندامی از داستان است كه‌ در گذشته اتفاق افتاده‌ است. مهمترین هدف این تكنیك در جهت شكستن روال خطی داستان و رهایی از قید اجبار تاریخ است. فلش‌بك به‌ اشكال مختلفی در متن ظاهر می شود. پاندولی، پرشی، اپیزودیك و چهار وجهی انواع رایجی از فلش‌بك هستند كه‌ هركدام بنا به‌ نیاز، به‌گذر زمان در پیرنگ زوم می كنند.
فلش‌بك پاندولی، اغلب بصورت فرمول (قبلن.... حال....) برای مقایسهٔ وضعیت های سپری شده‌ با وضعیت موجود، به‌ كرات استفاده‌ می شود. فاصلهٔ رفت و برگشت به‌ گذشته‌ و حال كم است و نهایتن منجر به‌ نمایش نتیجه‌ ناشی از قیاس می گردد.
فلش‌بك پرشی: جهش ناگهانی از حال به‌ گذشته‌ای است، كه‌ موجب ساختن فضای فعلی روایت شده‌ است. شرح ماوقع در هر جهش، ناگهانی، مفصل و برهه‌ای است.
فلش بك اپیزودیك: معمولن بصورت فصل مجزایی ازتشریح تاریخ و سرگذشت همهٔ شخصیتهای در داستان است. اینگونه‌ از داستان‌پردازی اغلب بصورت اپیزودهای نسبتن مستقل و هر بخش می تواند بعنوان یك داستان تقریبن جداگانه‌ بازنمود یابد، اما نهایتن فصلی از طرح كلی روایت است.
فلش بك چهار وجهی: گردش زمانمند پیرامون اوضاع و احوال وقایع در زمانهای گذشته‌، حال و آینده است که علاوه بر پرسونای اصلی، به حال و روز شخصیت های جانبی (مثل قهرمان، ضد قهرمان، شخص دوم و سوم مثبت یا منفی) بطور موازی هم می پردازد، در این فلش پرانی گذشته و آینده و چپ و راست حال هم پرتو گیری میکند.
رمان (مرز بی مامن) بطور عمده بر فلش‌بک پرشی و گاهی اپیزودیک متمرکز است. مثلن وقتی درخت توت بعنوان یک عنصر کهنسال روایتگری می کند، سابقهٔ تاریخی/اجتماعی روستایی در حوالی گیَلان(گیلانغرب) را از حیث دینی شرح می‌دهد و شبحی از چگونگی ریشه و رشد اسلام را در تنازع با آیین کهن یارسان نشان میدهد.
گذر آخوند وامانده‌ایی به روستا و اطراق تدریجی‌اش باعث برخورد فکر شیعی با آیین سنتی یاری، معجونی می‌آفریند که التقاط مناسک دو دین را در باور مردم روستا سامان می دهد. عناصر ریشه داری مثل تنبورنوازی که در عمیقترین لایه‌های ناخوداگاه مردم رسوب کرده است با برخی شرعیات شیعی در هم می‌آمیزد و مراسم نمادینی همچون کفن و دفن میت را با ادغام رسوم دو مذهب به سوی نمایه های باتارد استحاله می کند.
عناصر سنتی که بخشی از هویت فرهنگی مردم روستا را ساخته اند، قویتر از آنند که به پای داده‌های کیش نو تسلیم شوند. مثلن اسطورهٔ رستم که در شاهنامهٔ کوردی و باور مردم روستا، یک سمبل ملی کوردی است، در مقابل قهرمان کیش شیعی (علی) به هیچ وجه حاضر به عقب نشینی و دوم شدن نیست!
باور مردم در حالت فشار تحمیلی آیین نوظهور، فقط تا تساوی بین رستم و علی رضایت می دهد و تعصب حیثیتی فرهنگ کوردی اجازه نمی دهد شأن پهلوانی و جوانمردی علی از رستم فراتر رود، این است که افسانهٔ برساخته‌ای که رستم و علی را در یک گذرگاه تنگ کوهستانی مقابل هم قرار میدهد، فقط به توازن و تساوی این دو شخصیت تن می دهد، یعنی هرکدام با یک پا که به دیوارهٔ کوه تکیه می دهند، راه دیگری را چنان می بندند که احتمال عبور او را صفر می کند. و این بیشترین تساهلی است که تعصب ملی مردم روستا در مقابل قداست برساختهٔ شیعه برای علی قائل می‌شود. فایدهٔ فلش‌بک‌های رمان این است که فرصت بازنمایی اوضاع اجتماعی/ اقتصادی/فرهنگی/سیاسی و… مردم را در مقاطع تاریخی مشخص ایجاد می‌کند.
فرهنگ ملی منطقه وقتی با تحریم و اکراه موسیقی از جانب کیش نوظهور روبرو می شود نمی تواند از دلبستگی تاریخی خودش دل بکند، از طرفی چون آیین جدید برمبنای خشونت جزیه و بنده‌سازی با دیگر کیش‌ها بنا شده، ناچار است راه میانه و معتدلی پیدا کند تا ضمن حفظ بخشی از میراث فرهنگی خود، کمترین صدمه از استیلای منادیان کیش نو را تحمل کند این است که نوعی این همانی بین اسطوره‌های خود و چهره‌های نمادین کیش نو برقرار می‌کند و نقش مقدسات خود را با امر قدسی تازه در هم می امیزد. تا بتواند به وجههٔ باورهای خود بصورت رازورزانه‌ و عرفان ماب اعتبار دهد.
مثلن داو (داود) که یکی از چهرهای پاک و مقدس یاری است و آرامگاهش (که‌ل داو در سرپل زهاب) واقع است بنوعی با داود مقدس چنان همسان‌پنداری می شود كه‌ از گزند تخریب نوكیشان بركنار می‌ماند.
اما نقاط مشتركی بین تمایل نرسالار كوردی با گرایشات شهوت الود كیش نو، باعث می‌شود كه‌ میل لذت طلب مرد كورد نسبت به‌ تجویز تعدد زوجات در كیش نو متمایل شود و با سرخوشی موذیانه‌ نسبت به‌ چنین امكاناتی كنجكاوی كند. اما آیین یاری که اصالتن بر سکوی تساوی نسبی بین زن و مرد استوار شده و تفاوت چندانی بین زن و مرد قائل نیست نهایتن به‌ صورت كمرنگی به‌ شئون اجتماعی قبلی خود برمی گرد.

ادامه دارد.