[ به‌نام خداوند بخشنده مهربان ]

#فتح_خون
#سید_مرتضی_آوینی
#نشر_واحه

#فتح_خون از خیلی روضه‌ها روضه‌تر است و روضه‌ای است متفاوت و پربرکت، چون امام حسین (ع) را در موضع فردی مظلوم و بی‌دفاع که مظلومانه کشته شد قرار نمی‌دهد. امام حسین در فتح خون قدرتمند است و مظلوم. فتح خون نوع دیگری از مظلومیت را به ما نشان می‌دهد، مظلومیتی که علت آن ضعف نیست.

فتح خون همان روضه‌ای‌ است که باید در تمام هیئات جایگزین روضه‌های مکشوف می‌شد‌، روضه هایی که گریه بر آن ها نیز برکتی ندارد. فتح خون هم از دریچه‌ی سیاست و عقلانیت، و هم از دریچه احساس وقایعی که بر امام حسین(ع) گذشت را روایت می‌کند.

فتح خون یک کتاب چندجانبه است. یک شاهکار ادبی و پر از آرایه است، در عین حال متنی تاریخی ست و به مثابه یک مقاله علمی، هیچ حرف بی‌سند و مدرکی نمی‌آورد. همین استحکام کلمات این کتاب است که باعث می‌شود با خواندن هر فصل آن نفس حبس شود، اشک فروبریزد و ذهن به فکر فرو برود و به تاریخ و مردم آن زمانه فکر کند.

فهم بسیاری که شهید آوینی از وقایع عاشورا پیدا کرده بود، در ادبیات زیبا و متفاوتش تجلی پیدا کرده است. حسن تعلیل‌های متفاوت، تشبیه‌های دلنشین و لحن حماسی و تلنگر زننده‌اش قالبی‌ست متناسب برای قرارگیری چنین محتوایی.

فتح خون کتابی نیست که با یکبار خواندن تمام شود و بتوانی کنارش بگذاری، فتح خون را می‌توان هرسال از آغاز دهه محرم شروع کرد و خواند و هربار نکته‌ی دیگری از دلش یافت و بر آن گریست.

خواندن فتح خون را باید حدودا از سن ۱۶، ۱۷ سالگی آغاز کرد. شاید خواندن کتاب پیش از این سن، باعث شود حقیقت این کتاب قابل درک نباشد و حوصله خواننده سر برود. البته همانطور که در بالا گفتم، این کتاب با یک‌بار خواندن نباید رها شود. همان ‌طور که هرسالی از عمر می‌گذرد، تجربیات جدیدی پدید می‌آید، فهمی که از این کتاب داریم هم تغییر می کند.

? به قلم: #زهرا_الله_وردی ، ۱۸ ساله

@khane_adabiat_nojavan