و امروز ۳۴ ساله شدم؛
کمی پیرتر،
کمی پخته‌تر
و بسیار خسته.‌ ❤️‍?

@qaribeh_nistid

[فکت]

احتمال اینکه موقع خوندن کتاب بی‌شعوری به فرد خاصی فکر کنید و همون شخص هم موقع خوندن این کتاب، به شما فکر کنه، خیلی زیاده.

@qaribeh_nistid

خسته‌ام، خسته از تمام چیزهایی که در بیرون به پایان رسید، اما در درونم ادامه یافت.

@qaribeh_nistid

نه عزیزم، تمام عمرم هم هدر نرفته، گاهی تو را خندانده‌ام.

@qaribeh_nistid

ریدم تو این سرعت اینترنت!
ریدم تو این مملکت و انتخاباتش!

ما این واقعیت را نادیده می‌گیریم که توهم اساسا دو شکل دارد: توهم امید و توهم یاد. جوان، توهم امید دارد؛ بزرگسالِ پا به‌سن گذاشته توهم یاد. اما بزرگسال دقیقا از آن رو که این توهم را دارد، این تصورِ کاملا جانب‌دارانه را از توهم نیز دارد که تنها توهم امید وجود دارد. او البته به توهم امید مبتلا نمی‌شود، بلکه به‌جای آن، از جمله، دچار این توهم غریب می‌گردد که به توهماتِ جوانان، ظاهرا از منظری بالاتر و عاری از توهم، به دیده‌ی تحقیر می‌نگرد و آن‌ها را کسرِ شأنِ خود می‌داند. جوان توهماتی دارد؛ امید و انتظارِ چیزی فوق‌العاده را از زندگی و خودش دارد. در عوض، بزرگسالِ پا به‌سن گذاشته غالبا توهماتی درباره‌ی خاطراتِ جوانی‌اش دارد. زنی پا به‌سن گذاشته که از قرارِ معلوم، همه‌ی توهمات را پشت‌سر نهاده است، وقتی به یادِ جوانیِ خودش می‌افتد، وقتی به‌خاطر می‌آورد که آن‌وقت‌ها چقدر خوش‌بخت بود، چقدر زیبا بود و چه‌وچه، غالبا به اندازه‌ی هر دختر جوانی، خیال باطل در سر دارد. این [مسأله] که میانِ پا به‌سن گذاشته‌ها شایع است، توهمی‌ست همان‌قدر بزرگ که توهماتِ جوانان درباره‌ی آینده بزرگ است: هر دوی آن‌ها دروغ می‌گویند یا قصه می‌بافند.

? از #کتاب «بیماریِ منتهی به مرگ»
➖ سورن کی‌یرکگور

@qaribeh_nistid

صبح‌تون بخیر ☀️❤️

شبیه یک‌دگریم و چقدر دلگیر است
شبیه‌بودنِ گل‌های بی‌شمیم به هم

• فاضل نظری

@qaribeh_nistid