تا غزل ۴۴۰

ثبات عشق دیرین بین که دارم چشم بر غیری
ولی دل را پر از آشوب و غوغای تو می‌بینم

نسیم آشنائی لرزه می‌اندازدم بر تن
چو سروی را به لطف قد رعنای تو می‌بینم

تا غزل ۳۹۳

چون موی توام در دو جهان روی سیه باد
گر یک سر موی تو فروشم به دو عالم

نقش دل پیشت کشیدم جان طلب کردی ز من
ای فدایت جان چه می‌فرمائی اندر باب دل

تا غزل ۳۷۴

دمی صد بار از درد تو می‌مرد
اجل می‌برد اگر فرمان عاشق

به محفل دگران در هوای کوی توام
چو آن غریب که باشد به خانمان مشتاق

تا غزل ۳۳۳