از وقتی آنیتا رفته کل سرچ های اپلیکیشن های مختلفم اینه که ،
Is saber abar gay?
Who is Saber Abar's boyfriend?
و... :)))

ههه??????

چقدر به دستت میاد???

ببین، سریال قهوه پدری از اون کاراس که وقتی می‌شینی ببینیش، قشنگ حس می‌کنی بازیگراش هرکدوم یه تیکه از پازل کلی داستان رو کامل می‌کنن. بازیگرای این سریال واقعاً قوی ظاهر شدن، چون تیپ‌سازی شخصیتا دقیقاً همون چیزیه که باید باشه؛ یعنی یه شخصیتا رو می‌بینی که انگار از تو زندگی واقعی پریدن وسط سریال.

خب، هر کسی که تو سریال هست یه “تیپ” مشخص داره؛ یکی اون آدمای خشک و جدی، یکی اون خوش‌مشربِ دلسوز، یکی همون آدمی که همه کاراش خنده‌داره. نکته اینجاست که بازیگرا این تیپا رو خیلی تمیز درآوردن، بدون اینکه حس تصنع یا اغراق بده. این خودش هنر بزرگیه تو بازیگری، چون راحت می‌تونه بره سمت کلیشه، ولی اینا این کارو نکردن.
این سریال نشون داده که فقط بازی فردی مهم نیست، بلکه تعامل بین بازیگرا و شیمی صحنه‌هاست که کارو خاص می‌کنه. مثلاً تو دیالوگای دو نفره یا حتی صحنه‌های شلوغ، بازیگرا همدیگه رو کامل می‌کنن.
دقت کردی بعضی از بازیگرا یه سری کارای کوچیک انجام می‌دن، مثل یه نگاه، یه حالت نشستن یا حتی نحوه خندیدن، که کاملاً شخصیتشونو واقعی می‌کنه؟ تو قهوه پدری، بازیگرا این جزئیاتو خیلی خوب رعایت کردن.
یکی از فکتای سینمایی که همیشه می‌گن اینه که بازیگر باید بتونه تو یه لحظه، از خنده‌دار بودن بره سمت احساسی بودن. اینجا دقیقاً همینو می‌بینی. مثلاً تو یه صحنه ممکنه یکی یه شوخی بکنه که ترکیدیم از خنده، ولی چند دقیقه بعد همون شخصیت یه حرف جدی بزنه که آدم بغض کنه.

خلاصه خوب بود و نقد فضای نویسندگی و قشر کتابخونم گفت و حال کردم

اکس دوستم وقتی میگه موو آن کردم:

و به هرجور و هرشکلی که ساخته شده توجه کنید
و همون کارارو نکنید.