#طرح_زبان_قاره_ای
#زبانشهری_زبان

با این سوال آغاز کنم؟

آیا جریان شعر مدرن تا امروز در راستای کوتای منتقدانی چون آذر بیگدلی هاست؟
آیا این ادبیات هنوز دارد طرح های دربار قاجاریه را اجرا می کند؟
آیا نویسندگان و منتقدان ما  متهم به "فراموشی بزرگ و شیفتگی کاذب " اند؟

مساله" طرح زبانشهر و زبان قاره ای " مساله اساسی در این شرایط موجود است. شرایطی که دارد با تمرکز برخی دولت های تاریخ ساز در آسیا به تسخیر جغرافیای سنتی می انجامد.

این مساله در کشور ما هم هر روز حادتر از قبل دارد پیچیده سازی می گردد. جایی که همه چیز دارد ریشه زبانشهری و ایده زبان قاره ای فارسی را آب تر می کند.

همه تمرکز سیاست های پس از قاجار تا همین اواخر دهه نود با دگرگونی دربار ها و حکومت ها و دولت ها چه دانسته و چه ندانسته  به قول استاد شفیعی "کودتا یا انقلاب یا جنبش اصلاح طلبانه علیه ملاک های حاکم بر ذوق عمومی فارسی زبانان"بوده است.

طرح مدرنیزاسیون زبان و شکست قالب های سنتی هم مبرا از این آسیب ها نیست. آیا کسانی چون نیما، اخوان،شاملو و...متوجه چنین دسیسه ایجاد شیفتگی برای فراموشی بزرگ نبودند؟

آیا ادبیات پس از مشروطه به جنگ کلان روایت ها آمد یا مثل همه ساختار ها و نهاد های دیگر کمک کرد که   این ذوق عمومی فارسی زبانان به خاطر شیفتگی کاذب مولفان و منتقدان دچار فراموشی بزرگ شود؟

ادبیات متهم به فراموشی بزرگ است. لذت و سرمستی استقبال از طرح توطئه آذر بیگدلی ها هنوز هم ما را رها نکرده است.

فراموشی" اصالت زبانشهری و هویت قاره ای زبان فارسی" تلخ تر از آن است که هنوز از خرده روایت های بیهوده خود دست بر نداریم.

خرده روایت ها به ما دروغ نگفتند اما قدرت تخدیری شان کمتر از عادت سازی وزن و قافیه های سنتی نبود و نیست.

ما به جنگ  کلان روایت ها نیامدیم بلکه جغرافیای وسیع زبانشهری خود را از ماورالنهر گرفته تا افغانستان و شبه قاره از دست دادیم.
"ملاک های حاکم بر ذوق عمومی فارسی زبان"  با استقبال از لذت تخدیری زبان مدرن و پست مدرن" آنقدر بی اهمیت گردید که هر روز کوچک و کوچک تر شدیم.

زبان فارسی دچار یک جدایی بزرگ است. قلمرو این زبان پیش از جغرافیای قاره ای اش زودتر تجزیه شده است. خرده روایت های این زبان سهم الارثی است که هروز دارد کوچکدتر می شود. تا جایی که دیگر طرح "کشور شهری و جغرافیای قاره ای ایران"بی مفهوم می گردد.

ما همه مان متهم هستیم. طرح دسیسه آذر بیگدلی ها به بار نشسته است. ما فرزندان ناخلف دربار قاجاریه هنوز هم ادامه داریم. اسم دولت های مان  فقط عوص شده است. ما فراموش کردیم که قلمرو زبان فارسی بزرگ تر این است که در حدود قلمرو دربار قاجاریه معرفی گردد.

در این میان با همه شیفتگی های مولفان و منتقدان ، کسی که همه چیز را می دید گویا سیمین بهبهانی بود. در اوج لذت شکستن قوالب و خرد کردن روایت ها در اوزان و تساوی ها این زن اصیل همه چیز را می دید. آب شدن جعرافیای بزرگی به نام "زبانشهر و زبان قاره ای فارسی" را.

کسی منکر حرکت و پیشرفت نیست. اما به چه بهایی؟ با کوچک کردن قلمرو زبانی که قرن ها قرن بر اثر این همه تهاجمات هرگز اصالت زبانشهری یا به قول استاد "ملاک حاکم بر ذوق عمومی زبان خود" را از دست نداده بود.

سیمین بهبهانی شاید تنها صدای ...(بریده مقاله)

شماره ۸۸۰ روزنامه #نقدحال منتشر شد

✅ تاریخ انتشار: پنچشنبه ۱۳ خردادماه ۱۴۰۰
#طرح_زبان_قاره_ای
#مراد_قلی_پور

آدرس سایت روزنامه
👇👇👇
naghdehal.com

@naghdehall

.

بورخس، دانای آرژانتینی و نویسنده سرشناس
آمریکای لاتین:
«اگر می‌خواستم فقط به یک شهر در جهان سفر کنم، شک ندارم که آن شهر، نیشابور است.

فکر می‌کنم رازهای همه‌ عالَم، در همین شهر باشد.
شهر باغ‌های رؤیایی و کوچه‌باغ‌های اهورایی

نیشابور، شهر کوچه‌باغ‌هاست و باغ، از دیرزمان، یکی از عناصر اصلی شناسایی شهر نیشابور بوده.
در کتاب‌های تاریخی و سفرنامه‌هایی که به ساخت و معماری شهر نیشابور پرداخته‌اند نشان‌های فراوان از باغ‌های نامور نیشابور می‌توان یافت.
به عنوان نمونه؛ در تاریخ الحاکم، در یادکرد محله‌های شهر نیشابور، از «باغک»، «باغ بُهله»، «باغین»، «باغ تلاجرد»، «باغ رازیان» نام برده و در تاریخ بیهقی از «باغ شادیاخ»، «باغ خزانی»، «باغ برغشی»، «باغ بونصر مشکان»، «باغ عمرولیث» و  «باغ خرّمک» سخن به میان آمده است.
نشان باغ‌ها، کوچه‌باغ‌ها و سبزینگی و خرّمی بوستان نیشابور را در متون ادبی و شعر پارسی و تازی نیز می‌توان باز یافت.
دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی، به گونه‌ای ویژه، باغ‌های نیشابور را جامه شعر، پوشانده و اثر معروفش را «در کوچه‌باغ‌های نشابور» نام نهاده است. آوازه باغ‌های نیشابور، در فراسوی مرزهای ایران نیز پیچیده است چنانکه نویسنده بزرگ فرانسوی، آندره ژید، رویای ناب و آرزوی شیفتگانه خود را چنین می‌سراید:
 «و کوچه‌باغ‌های نیشابور ... افسوس که من آنها را نخواهم دید.»
در کوچه‌باغ‌های نیشابور
شفیعی کدکنی

https://t.me/hezar_khom

حکمتانه ۳۳۶ ۱ اسفند ماه ۱۴۰۳

عیسی بن مریم (علیه‌السلام) گفت:
«بیماران را مداوا کردم و به اذن خدا شفایشان دادم و کور مادرزاد و مبتلای به پیسی را به اذن خدا درمان کردم و حتی مردگان را معالجه و آنها را به اذن خدا زنده کردم، ولی هر چه برای درمان احمق تلاش کردم نتوانستم اصلاحش کنم.»
گفتند: «ای روح خدا، منظور از احمق چیست؟»
فرمود: «کسی که از نظراتش و از خودش خوشش می‌آید و از همه لحاظ خود را برتر از دیگران می‌بیند و جز خودش برای کسی حقی قائل نیست. چنین کسی همان احمقی است که راهی برای درمانش وجود ندارد

امام صادق (علیه السلام )
اختصاص، ج ۱، ص ۲۲۱

?اگر به استقبال جنگ نروی ین جنگ است که به استقبال تو می‌آید?

#سایه_جنگ
#کنارنگ

?@adti_iran

#ژئوپولتیک

? راهبرد جهانی روسیه / بخش 1⃣

? «بنیانهای ژئوپلیتیک» نام کتابی است که الکساندر دوگین، راهبردساز ارشد روسی و چند تن از دولتمردان و فرماندهان ارتش روسیه نوشته‌اند. این کتاب که در سال ۱۹۹۷ چاپ شده، راهبرد ژئوپولتیکی جهانی روسیه را در سده‌ی ۲۱ بازتاب می‌دهد.

این راهبرد جاه‌طلبانه و لحن گستاخانه‌‌اش -که از ویژگیهای امپریالیسم روسی است- از آن رو شایان توجه می‌باشد که خواننده، همخوانیهای بسیاری میان آن و رخدادهای بیست سال گذشته در اروپا، آمریکا و قفقاز می‌‌تواند یافت.

? با زیرنویس پارسی. دیدنی و شنیدنی است.

? دنباله‌ی این فرسته را اینجا ببینید:
بخش دوم / بخش سوم / بخش چهارم / بخش پنجم / بخش ششم

@ThinkTogether?

#ژئوپولتیک

? راهبرد جهانی روسیه / بخش 1⃣

? «بنیانهای ژئوپلیتیک» نام کتابی است که الکساندر دوگین، راهبردساز ارشد روسی و چند تن از دولتمردان و فرماندهان ارتش روسیه نوشته‌اند. این کتاب که در سال ۱۹۹۷ چاپ شده، راهبرد ژئوپولتیکی جهانی روسیه را در سده‌ی ۲۱ بازتاب می‌دهد.

این راهبرد جاه‌طلبانه و لحن گستاخانه‌‌اش -که از ویژگیهای امپریالیسم روسی است- از آن رو شایان توجه می‌باشد که خواننده، همخوانیهای بسیاری میان آن و رخدادهای بیست سال گذشته در اروپا، آمریکا و قفقاز می‌‌تواند یافت.

? با زیرنویس پارسی. دیدنی و شنیدنی است.

? دنباله‌ی این فرسته را اینجا ببینید:
بخش دوم / بخش سوم / بخش چهارم / بخش پنجم / بخش ششم

@ThinkTogether?

#یادداشت

*?? قاسم سلیمانی یک سردار ملی بود*

*❣به مناسبت نخستین سالگرد شهادت سردار سپاه ایران*

همزمان با اعلام خبر ترور سردار قاسم سلیمانی موج گسترده‌ای از غم و اندوه، مردم ایران و کشورهای حوزه تمدن ایرانی را فراگرفت. قاسم سلیمانی را مخالفینش هم دشمنی قابل احترام می‌دانستند. جدا از هرگونه گرایش سیاسی، مخالف بودن یا موافق بودن با نظام سیاسی، در جای جای ایران مردم به خیابانها ریخته و در سوگ او اشک ریختند و عزاداری کردند. آیین تشییع پیکر او با حضور میلیونها ایرانی، یکی از باشکوهترین آیینهای قدردانی از یک #سرباز_وطن در تاریخ ایران بود...

از کمتر فرمانده نظامی با این میزان محبوبیت در تاریخ دنیا می‌توان نشانی یافت. ولی راز این محبوبیت او در بین مردم چه بود؟

یکی اینکه ایرانیان، پهلوان‌دوست و قهرمان‌ستای هستند. هنگامی که در چنان بن‌بستی گرفتار آمده‌اند که هیچ راه برونرفتی از آن قابل تصور نیست، همیشه چشم به افق دوخته‌اند که سواری ببینند دلاور و کاردان، تا همه یکپارچه به زیر درفش کاویانیش بشتابند. مگر ابومسلم و نادرشاه و بابک جز این بودند؟
قاسم سلیمانی سپاه ایرانیان را به همان جاهایی برد که نادر و انوشیروان و خسرو پرویز برده بودند. روح عزت‌طلب ایرانی را ارضا کرد که هنوز دلخوش به تاریخ باستان و صدای سم اسب سربازان ایرانی در صحرای شام است. عراقی را که همین سی و چند سال پیش به خاک ایران چشم دوخته بود و آرزومند تجزیه‌ی آن بود، به حیاط خلوت و عرصه‌ی تاخت و تاز سربازان ایرانی تبدیل نمود.

دیگر، دیدگاه ایشان نسبت به مردم بود. سخنان ایشان را با بعضی همقطارانش مقایسه کنید تا به تفاوتی بزرگ پی ببرید.
بسیاری از فرماندهان نظامی کشور، درگیر رقابتهای جناحی و سیاسی شده‌اند و پیوسته علیه این و آن موضعگیری کرده‌اند و می‌کنند.
ولی سلیمانی، به ویژه از وقتی به مبارزه با داعش و تروریسم در بیرون از مرزهای ایران پرداخت، هیچگاه وارد رقابتها و درگیریهای جناحی و سیاسی نشد. سلیمانی می‌گفت:
"همه‌ی ملت ایران با هر گرایشی و فکری و هردینی، خانواده‌ی ما هستند و ما وظیفه داریم از انها در برابر هر تهاجمی مواظبت کنیم. خیلی از این مردم از نظام خوششان نمی‌آید، ولی این سرزمین هزاران سال است که متعلق به همین مردم بوده و ما این حق را نداریم که به آنها اجحافی بکنیم"

سلیمانی در کشمکشهای داخلی قدرت شرکت نمی‌کرد و همیشه به وظیفه‌ی اصلی خود که دفاع از #وطن در فرای مرزهای کشور بود، می‌پرداخت.
او در سیاست داخلی دخالت نداشت و هیچگاه علیه مردم موضعگیری نکرد...
او بجای آنکه در شهر و در خانه‌های آنچنانی باشد، در کوهها و بیابانهای خاورمیانه بود. نه فعالیت اقتصادی انجام می‌داد و نه فرزندانش را خارج از کشور فرستاد و مهمتر از هر چیز، تا لحظه‌ی ترور، افتخارِ نشان #سرباز_وطن را برای خود حفظ نمود.??❤️
سردار سلیمانی، به معنای واقعی کلمه، ملی بود و در هیچ دسته‌ی سیاسی‌ جا نمی‌گرفت...

بیرون از ایران هم، او روابط دوستانه‌ای با بسیاری از فرماندهان سازمانهای نظامی، روسای قبایل، ایزدیها، سنیها، مسیحیان، علویان و سیاستمداران پرنفوذ منطقه‌ای داشت و بسیاری از مسایل و بن بستهای سیاسی غرب آسیا را که با ریختن هزاران خون هم چاره نمی‌یافت، با رایزنی حل و فصل نمود.
هم کهنه‌سربازی کارآزموده بود و هم مذاکره‌کننده‌ای چیره دست. هم راه جنگیدن را می‌دانست و هم آداب صلح و دیپلماسی را.
او کسی بود که بی‌اعتنا به همه چیز، برای امنیت مردم ایران و منطقه می‌جنگید...
برای او امنیت شیعیان همان اندازه اهمیت داشت که امنیت سنیها، ایزدیها و مسیحیان. همان اندازه که امنیت قبایل عرب برایش مهم بود، امنیت کردها هم مهم بود.

می‌توان به دیدگاه‌های سیاسی سردارِ شهید نقد داشت. می‌توان حتی مخالف او بود. ولی نمی‌توان به او احترام نگذاشت. مردی که در کوهها و بیابانهای خاورمیانه در برابر دشمنان ایران سینه سپر کرده بود و مرگی شکوهمند را می‌جست.
مردی که در قالب هیچ یک از دسته‌بندیهای سیاسی نگنجید و به معنای واقعی کلمه "سردار ملی" بود.
بی‌شک، آیندگان نام او را در کنار سرداران سرفراز تاریخ چند هزارساله‌ی ایران خواهند آورد.

ایرانیان شایسته‌ای باشیم و با فروتنی و احترام و قدردانی از کسانی که حق سنگینی بر گردن ما دارند و مایه‌ی عزت و امنیت #وطن هستند، چراغ سربازی، فداکاری و وطنپرستی را روشن نگاه داریم.
#وطنپرستم

@ThinkTogether???

#سرباز_وطن

سـل یکی از بیماریهای گسترده در ایران -بویژه در بخشهای محروم- بود. در زمان او هیچ پزشک متخصص بیماریهای ریوی در کشور نبود.

برای همین و با هدف کمک به مردمش به فرانسه رفت و تخصصش را در زمینه‌ی بیماریهای ریوی گرفت و بی‌درنگ به عنوان اولین پزشک ایرانی با تخصص بیماریهای ریوی به #وطن بازگشت. اکنون برای درمان بیماران نیاز به یک مرکز با تجهیزات روز دنیا داشت. خودش دست به کار شد و در تهران مرکزی با استانداردهای روز جهان برای بیماران ریوی ساخت و درمان بیماران سل را آغاز کرد.

این بیمارستان امروز پایگاه اصلی در کشورمان برای رویارویی و شکست بیماری کرونا است.

این خدمتگزار #وطن کسی نبود جز دکتر مسیح دانشوری، روحش شاد و راهش پر رهرو ??

@ThinkTogether?

‏? اگر ‎#بمب_اتم داشتیم، به ‎#سوریه نمی‌رفتیم

☢ توضیح مقاله کنت والتز، پدر علم مدرن روابط بین‌الملل

? چرا ایران به دلیل عدم بازدارندگی کامل علیه اسرائیل، مجبور به حضور در منطقه شد؟

ویدئو متعلق به ۵ سال پیش
و مقاله والتز متعلق به سال ۲۰۰۹،
یعنی قبل از بهار عربی و جنگ سوریه است

#فقط_یک_عدد
? ??

سيده خاتون اولین زن حکومت گر بعد از اسلام

? سیده ملک‌خاتون یا شیرین دختِ اسپهبد رستمِ طبری ملقب به ام‌الملوک ملکه و از فرمانروایان آل بویه بود. او اولین زن حکومت‌گر شیعی مذهب در تاریخ ایران و از خاندان باوندیان طبرستان بود. وی همسر فخرالدوله دیلمی و همچنین مادر دو تن از شاهان آل بویه به نام‌های شمس‌الدوله دیلمی و مجدالدوله دیلمی بود. پس از مرگ همسرش در شعبان ۳۸۷ قمری، دو پسر او به پادشاهی ری و همدان رسیدند و به سبب اینکه هنوز در سنین خردسالی به سر می‌برند، ادارهٔ امور و نیابت سلطنت به ملکهٔ فخرالدوله واگذار شد. او از شعبان ۳۸۷ تا مرگ‌اش در ۴۱۹ هجری قمری رسماً ۳۲ سال حکومت را کامل در دست داشت و به‌ صورت قانونی بر پادشاهی بوییان حکومت می‌کرد. جالب است بدانید که سیده خاتون زنی بود که محمود غزنوی حریفش نشد و تنوانست به ری لشگرکشی کند!

ایران بانو مادر تمامی ایرانیان است
مادری با توصیفات زیر:
دلی به وسعت تهران
چشمانی به رنگابارنگی شیراز
لبی به سرخی انار های ساوه
دلی دل تنگ از مردان غیور تنگستان
و به دوش میکشد درد خوزستان
غروری به سان ایل قشقایی
و تو رگهاش خون کردستان
به تاریخ نگار بپیوندید

@tarikhnegarrr