امشب نمی‌‌خوام قوی باشم، تحمل کنم، این رنجو بپذیرم و به زندگیم ادامه بدم.
امشب می‌خوام ناز کنم و لوس باشم.

آدمیزاد هم موجود مریضیه، برمیداره دست میندازه تو زخم کهنه قشنگ بازش میکنه ببینه هنوز مثل قبل درد میکنه یا نه

متنفرم از آدمی که برای توجیه رفتار خودش، طرف مقابل رو مقصر میدونه، تو کردی، توام میکنی، تو باعث شدی.

«و هیچ کس اشک های مرا کنار نزد جانم، انگار که غم هایم هیچ گاه به رسمیت نرسیده بودند.»

هروقت گفتم دیگه امیدم تموم شد دروغ گفتم. باز یه کم امید ته دلم مونده بود

احساس میکنم یه سندرومی هست به اسم (وای من خیلی عقبم) که خیلیامون بهش دچاریم درمانم نداره

نسخه واقعیت اونیه که دوازده‌شب به بعد پیوی رفیق صیمیمی‌ت صحبت می‌کنه نه اون آدم قوی، خوشحال و بااعتماد به نفس و غبطه‌برانگیزی که توی اجتماع ظاهر میشه.

اگر بعد از تصمیم گیری درست ناراحت شدید، بدونید راه درستی رو رفتید.

00:30
محبوبم اگه قرارنیست اینطوری نازم بدی، نیا.