یادمه تعریف می‌کردم که کتاب [ انجمن شاعران مرده ] برای آدمایی که همیشه حس می‌کردن هیچ جا، جا نمی‌شن. برای همه اونایی که خیلی زیاد به حرف‌های شاعرا گوش می‌دادن. برای اونایی که زیاد فکر می‌کنن، اونایی که دوست دارن فرار کنن و یه زندگی ساده با شعر و عشق داشته باشن، برای اونایی که راحت عاشق می‌شن ولی طول می‌کشه تا قبول کنن عاشق شدن. برای روح‌های واقعی توی دنیای پر از دروغ و تظاهر‌.
سری بعد که همو دیدیم این کتاب بهم هدیه داد و اول کتاب نوشت
[ دم را غنیمت شمار ]

دوست عزیزم که ماه‌هاست دیگه صحبت نمی‌کنیم، خیلی دوستت دارم و امیدوارم همیشه خوشحال باشی

Everyone is getting married or pregnant or promoted and I'm getting Coffee!
And it's not even for me.

میزم اومد اما هنوز وقت نکردم پشت میز بشینم و کار کنم. راستش زندگی خسته کننده شده.

زمان داره بهت میگه شبیه خودت شو.

اینکه کل حواست به گله و انگار یچیز با ارزش داری دست میزنی خیلی قشنگه...
یاد سکانس آخر روح افتادم اونجایی که ۲۲ برگ درخت روی دستش افتاد
انگار داری یه لحظه زرد تجربه میکنی هان

تو میتونی دنیارو روشن کنی
با تکه‌های کوچکی از خورشید که جایی در چشمان تو حفظ شده مونده....