چرا کل زندگی‌ام رقص نیست.
چرا من تو تئاتر گیر کردم. چرا نمی‌تونم بیام بیرون.

عجیبه که با بیماری خوشحال می‌شم اما خوشحال می‌شم به این امید که خونه‌نشینم کنه و بتونم از اون بیرون فرار کنم.

The fine lines draw you
See right and see through
To wide eyes, bright blue
In high tide and cold water

With my heart in your hands
Don't let go
With my heart in your hands

All your love it keeps me safe
All your love completes me
All your love it makes me stay
You're the love I needed
Don't let go

smallconsolations

پشت عمارت

روز شمارِ نرقصیدن...

از چنل مورد علاقه‌ام:))))

گویا میکل‌آنژ گفته بوده مجسمه‌سازی والاترین هنره و دیگر هنرها در برابر اون حقیر هستن...
نمی‌خوام رو حرف خالق مجسمه‌ی داوود حرف بزنم اما خب دوست دارم بهش بگم، آقای میکل‌آنژِ عزیز بیا تا با رقص مدرن آشنات کنم چون متاسفم برات اما خب در دوره‌ای زیست می‌کردی که چیزی ازش ندیدی.

و بگذار تا پوست‌ این تن با پوست تن تو درهم آمیزند...

و همین چند پاراگراف مرا بس:))))

دلم به اندازه‌ی یک قرن جدایی تنگه.