خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است
ز کارستانِ او یک شمه این است

جمالت مُعجِزِ حُسن است لیکن
حدیثِ غمزه‌ات سحرِ مبین است

ز چشمِ شوخِ تو جان کی توان برد؟
که دایم با کمان اندر کمین است

بر آن چشمِ سیه صد آفرین باد
که در عاشق کُشی سِحرآفرین است

عجب عِلمیست عِلم هیئت عشق
که چرخِ هشتمش، هفتم زمین است

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد؟
حسابش با کرام الکاتبین است

مشو حافظ ز کیدِ زلفش ایمن
که دل برد و کنون در بندِ دین است

#دیوان_غزل_های_حافظ
غزل ۵۵

@SHAMSETEBRIZII_99_22

ز گريه مردم چشمم نشسته در خون است
ببين كه در طلبت حال مردمان چون است

به ياد لعل تو و چشم مست ميگونت
ز جام غم مي لعلي كه ميخورم خون است

ز مشرق سر كو آفتاب طلعت تو
اگر طلوع كند طالعم همايون است

حكايت لب شيرين كلام فرهاد است
شكنج طره ليلي مقام مجنون است

دلم بجو كه قدت همچو سرو دلجوي است
سخن بگو كه كلامت لطيف و موزون است

ز دور باده به جان راحتي رسان ساقي
كه رنج خاطرم از جور دور گردون است

از آن دمي كه ز چشمم برفت رود عزيز
كنار دامن من همچو رود جيحون است

چگونه شاد شود اندرون غمگينم
به اختيار كه از اختيار بيرون است

ز بيخودي طلب يار ميكند حافظ
چو مفلسي كه طلبكار گنج قارون است

#دیوان_غزل_های_حافظ
غزل شماره _54

@SHAMSETEBRIZII_99_22

منم كه گوشه ميخانه خانقاه من است
دعاي پير مغان ورد صبحگاه من است

گرم ترانه چنگ صبوح نيست چه باك
نواي من به سحر آه عذرخواه من است

ز پادشاه و گدا فارغم بحمداالله
گداي خاك در دوست پادشاه من است

غرض ز مسجد و ميخانه ام وصال شماست
جز اين خيال ندارم خدا گواه من است

مگر به تيغ اجل خيمه بركنم ور ني
رميدن از در دولت نه رسم و راه من است

از آن زمان كه بر اين آستان نهادم روي
فراز مسند خورشيد تكيه گاه من است

گناه اگر چه نبود اختيار ما حافظ
تو در طريق ادب باش و گو گناه من است

#دیوان_غزل_های_حافظ
غزل شماره _53

@SHAMSETEBRIZII_99_22

آن دل که شد او قابل انوار خدا
پر باشد جان او ز اسرار خدا

زنهار تن مرا چو تنها مشمر
کو جمله نمک شد به نمک‌زار خدا

#دوبیتی_مولانا"
بیت شماره_1

@SHAMSETEBRIZII_99_22

روزگاريست كه سوداي بتان دين من است
غم اين كار نشاط دل غمگين من است

ديدن روي تو را ديده جان بين بايد
وين كجا مرتبه چشم جهان بين من است

يار من باش كه زيب فلك و زينت دهر
از مه روي تو و اشك چو پروين من است

تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن كرد
خلق را ورد زبان مدحت و تحسين من است

دولت فقر خدايا به من ارزانی دار
كاين كرامت سبب حشمت و تمكين من است.

واعظ شحنه شناس اين عظمت گو مفروش
زان كه منزلگه سلطان دل مسكين من است

يا رب اين كعبه مقصود تماشاگه كيست
كه مغيلان طريقش گل و نسرين من است

حافظ از حشمت پرويز دگر قصه مخوان
كه لبش جرعه كش خسرو شيرين من است

#دیوان_غزل_های_حافظ

@SHAMSETEBRIZII_99_22

با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجرا
خاصه که در گشاید و گوید «خواجه اندرآ»

با لب خشک گوید او قصه چشمه‌ی خضر
بر قد مرد می‌بُرّد درزیِ عشقِ او قبا

مست شوند چشم‌ها از سکرات چشم او
رقص‌کنان درخت‌ها پیش لطافت صبا

بلبل با درخت گل گوید «چیست در دلت؟
این دم در میان بنه، نیست کسی، توی و ما»

گوید «تا تو با توی، هیچ مدار این طمع
جهد نمای تا بری رختِ توی از این سرا»

چشمه‌ی سوزنِ هوس تنگ بوَد یقین بدان
ره ندهد به ریسِمان چونک ببیندش دوتا
بنگر آفتاب را تا به گلو در آتشی

تا که ز روی او شود روی زمین پر از ضیا
چونک کلیم حق بشد سوی درخت آتشین

گفت من آب کوثرم کفش برون کن و بیا
هیچ مترس ز آتشم زانک من آبم و خوَشم

جانب دولت آمدی صدر تراست مرحبا
جوهریی و لعل کان جان مکان و لامکان

نادره‌یِ زمانه‌ای خلق کجا و تو کجا !
بارگه عطا شود از کف عشق هر کفی

کارگه وفا شود از تو جهانِ بی‌وفا
ز اول روز آمدی ساغر خسروی به کف

جانب بزم می‌کشی جان مرا که الصلا
دل چه شود؟ چو دست دل گیرد دست دلبری

مس چه شود؟ چو بشنود بانگ و صلای کیمیا
آمد دلبری عجب نیزه به دست چون عرب

گفتم هست خدمتی؟ گفت تعال عندنا
جَست دلم که من دوم گفت خرد که من روم

کرد اشارت از کرم گفت بلی کلا کما
خوان چو رسید از آسمان دست بشوی و هم دهان

تا که نیاید از کفت بوی پیاز و گندنا
کانِ نمک رسید هین گر تو ملیح و عاشقی

کاس ستان و کاسه ده شور گزین نه شوربا
بسته کنم من این دو لب تا که چراغ روز و

شب هم به زبانه‌یِ زبان گوید قصه با شما

#غزلیات_مولانا
#دیوان_شمس_تبریزی

@SHAMSETEBRIZII_99_22

در دو جهان لطیف و خوش، همچو امیر ما کجا
ابروی او گره نشد، گرچه که دید صد خطا

چشم گشا و رو نگر، جرم بیار و خو نگر
خوی چو آب جو نگر، جمله طراوت و صفا

من ز سلام گرم او، آب شدم ز شرم او
وز سخنان نرم او، آب شوند سنگ‌ها

زهر به پیش او ببر، تا کندش به از شکر
قهر به پیش او بنه، تا کندش همه رضا

آب حیات او ببین، هیچ مترس از اجل
در دو در رضای او، هیچ ملرز از قضا

سجده کنی به پیش او، عزت مسجدت دهد
ای که تو خوار گشته‌ای، زیر قدم چو بوریا

خواندم امیر عشق را، فهم بدین شود تو را
چونک تو رهن صورتی، صورت توست ره نما

از تو دل ار سفر کند، با تپش جگر کند
بر سر پاست منتظر، تا تو بگوییش بیا

دل چو کبوتری اگر، می‌بپرد ز بام تو
هست خیال بام تو، قبله جانش در هوا

بام و هوا توی و بس، نیست روی بجز هوس
آب حیات جان توی، صورت‌ها همه سقا

دور مرو سفر مجو، پیش تو است ماه تو
نعره مزن که زیر لب، می‌شنود ز تو دعا

می‌شنود دعای تو، می‌دهدت جواب او
کای کر من کری بهل، گوش تمام برگشا

گر نه حدیث او بدی، جان تو آه کی زدی
آه بزن که آه تو، راه کند سوی خدا

چرخ زنان بدان خوشم، کآب به بوستان کشم
میوه رسد ز آب جان، شوره و سنگ و ریگ را

باغ چو زرد و خشک شد، تا بخورد ز آب جان
شاخ شکسته را بگو، آب خور و بیازما

شب برود بیا به گه، تا شنوی حدیث شه
شب همه شب مثال مه، تا به سحر مشین ز پا

#غزلیات_مولانا
#دیوان_شمس_تبریزی
غزل شماره_۴۴

@SHAMSETEBRIZII_99_22

حافظ » غزلیات »
غزل شمارهٔ ۵۱





لعلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است
وز پی دیدنِ او دادنِ جان کار من است

شرم از آن چشمِ سیه بادش و مژگان دراز
هر که دل بردنِ او دید و در انکارِ من است

ساروان رَخت به دروازه مَبَر‌، کان سرِ کو
شاهراهی‌ست که منزلگهِ دلدارِ من است

بندهٔ طالعِ خویشم که در این قحطِ وفا
عشق آن لولیِ سرمست‌، خریدار من است

طَبلِهٔ عطرِ گل و زلفِ عبیر افشانش
فیضِ یک شَمِّه ز بوی خوشِ عطارِ من است

باغبان همچو نسیمم ز درِ خویش مران
کآبِ گلزارِ تو از اشکِ چو گلنارِ من است

شربتِ قند و گلاب از لبِ یارم فرمود
نرگس او که طبیبِ دلِ بیمارِ من است

آن که در طرزِ غزل نکته به حافظ آموخت
یارِ شیرین‌سخنِ نادره‌گفتارِ من است

#دیوان_غزل_های_حافظ

غزل شماره_51

@SHAMSETEBRIZII_99_22

شب فراق نخواهم دَواج دیبا را
که شب، دراز بُوَد خوابگاه تنها را

ز دست رفتن دیوانه عاقلان دانند
که احتمال نماندست ناشکیبا را

گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی
روا بود که ملامت کنی زلیخا را

چنین جوان که تویی بُرقعی فروآویز
و گر نه دل برود پیر پای برجا را

تو آن درخت گلی کاعتدال قامت تو
بِبُرد قیمت سرو بلندبالا را

دگر به هر چه تو گویی مخالفت نکنم
که بی تو عیش میسر نمی‌شود ما را

دو چشم باز نهاده نشسته‌ام همه شب
چو فَرْقَدَین و نگه می‌کنم ثریا را

شبی و شمعی و جمعی چه خوش بود تا روز
نظر به روی تو کوریِّ چشم اعدا را

من از تو پیش که نالم؟ که در شریعت عشق
مُعاف دوست بدارند قتل عمدا را

تو همچنان دل شهری به غمزه‌ای ببری
که بندگان بنی سعد خوان یغما را

در این روش که تویی بر هزار چون سعدی
جفا و جور توانی ولی مکن یارا

#دیوان_اشعار_سعدی
غزل شماره_5

@SHAMSETEBRIZII_99_22