اگر منو شخصا نمی‌شناسید یه لایک رو این پست بذارید. اگر می‌شناسید دیسلایک.
می‌خوام یه آمار داشته باشم

ظلم را بر وزن صلح می کِشم هنوز
داد به بی داد جهان می کشم هنوز
روز ما را به کجا می کشد که شب
فریاد از غم دل می کشم هنوز

سرمای شهر ما به تابستان نمی رود
خون از خیابان های خوزستان نمی رود
جشنی به پا می گردد و سالی می رود
بوی فشنگ و تیر از بهارستان نمی رود

خوابم کل روز، شب ها بیدار می شوم
در پشت بام خانه ی خود سیگار می شوم
هربار کار پشت کار برایم بافته اند
هر گوشه یافتم به قلم بیکار می شوم

نشسته ام به در نگاه می‌کنم. نمی‌دانم اگر صدای فشنگ و تفنگ است یا فشفشه و آتش بازی، صدای گریهٔ مادر است یا خندهٔ کودک، صدای زجّهٔ شکست است یا جیغِ پیروزی، صدای شلاقِ ظالم است یا بوسهٔ عاشق نمی‌دانم. نمی‌دانم اگر زمین در آسمان شده یا آسمان در زمین. بارانِ سنگ است یا رحمت نمی‌دانم. نمی‌دانم پنج دقیقه است یا پنج سال که خیره مانده‌ام و نمی‌دانم اگر پنج نخ کشیده‌ام یا پنج هزار. آیا من از اول اینقدر پیر بودم؟ آیا همیشه همینقدر فرتوت و همینقدر رنجور بودم؟ چشمم به در بود وقتی آمدی و چشمم به در ماند وقتی رفتی. تو و تو ها آمدید و شب‌ها و روزها ماندید و ساختیم و خواندیم و رقصیدیم و من ماندم و شما رفتید و من نشسته‌ام به در نگاه می‌کنم. آیا کسی آن سوی در صدای مرا می‌شنود؟ آیا بیهوده بود انتظارم؟ آیا خرمنِ سوختهٔ گیسوانم را به آرد پوشانیدم و آیا دست‌هایم را به آبِ شور پوسیدم؟ کبریت‌هایم را به نورِ سیگار دود کرده‌ام و هیزم‌هایم را به اشکِ افسوس، تَر. سرمای سوزانی است که به تیزیِ نیزه به در می‌کوبد و گشته خاموش آتشی که در این خانه می‌جوشید.
و من نشسته‌ام به در نگاه می‌کنم. دری که این بار خواهد شکست...

روزی از روزهای بهارِ سالِ یک‌هزار و چهارصد و دوی شمسی، هنرمندی پس از هفتاد سال زنده بودن، به دستِ خود مرگ را در آغوش کشید.

• لگوهامو خراب نکنیا
  - عزیزم! نمی‌شه که همین‌طوری بمونن. باید جمعشون کنیم دیگه.
• خب ببین چه تانک خوشگلی ساختم. از دو طرف تیر می‌زنه. چرخاشو ببین.
  - می‌دونم، می‌دونم. قشنگه. اما جا نداریم واسشون که. بعدم اگه داداشات بخوان با لگوها بازی کنن این قطعه‌هارو می‌خوان.
• خب بازم بخریم. من می‌خوام تانکمو نگه دارم بذارم تو اتاقم.
  - خب دفعه‌ی بعد می‌تونی یه تانک دیگه درست کنی. شاید بهتر بشه.
• نه مامان. الکی گولم نزن. بهتر از این نمی‌تونم درست کنم. خرابش کنی قهر می‌کنم باهات.
  - خب اصلا تانک درست نکن. دفعه‌ی بعد خونه بساز.
• مامان چی داری می‌گی. من فقط بلدم تانک درست کنم. نمی‌دونم خونه چجوریه.
  - یاد می‌گیری.
• نه نمی‌شه. من فقط تانک دوست دارم. اینم بهترین تانک دنیاس. می‌خوام نگهش دارم. تمام. اذیتم نکن.
  - این طرز حرف زدن قشنگ نیست. بهت می‌گم خرابش کن بگو چشم. بعدم جمعشون کن خالت اینا دارن میان اینجا.
• وای نه. علی بیاد همه لگوهامو خراب می‌کنه.
  - اشکال نداره خب هنوز کوچولوعه. بهش یاد بده چجوری باهاشون بازی کنه.
• هم می‌خوای تانکمو خراب کنم، هم لگوهامو جمع کنم، هم با علی بازی کنم. خیلی داری اذیت می‌کنی مامان.
  ‌- خب باشه تانکتو بده علی خراب کنه.
• نه مامان نه. میشکونتش.
  - خب حواست بهش باشه. بهش بگو چجوری باید بازش کنه.
• اگه یاد نگرفت چی.
  - خب لابد تو خوب یاد ندادی بهش. درست یاد بده اونم درست یاد می‌گیره.
• نخیرم. من خوب یاد می‌دم.
  - اگه بهش یاد بدی چجوری تانکتو باز کنه فردا اجازه داری نیم ساعت بیشتر لگو بازی کنی.
• وای اون‌طوری می‌تونم برا تانکم جای آدم درست کنم.
  - ایده‌ی خوبیه امتحان کن.

<آقای رَندوم>
نپرسید چرا. نمی‌دونم چرا. نمی‌دونم چیه.

انگار گردنم به دور گلویم حلقه زده. انگار چشم‌هایم به منبع جدیدی وصل شده‌اند. چقدر ظلم که کلمهٔ درد به درد کرده. چرا اینقدر کوتاه؟ چرا اینقدر ساده؟ وقتی تیر به چشمش خورد، من درد نکشیدم. وقتی جسدش را آوردند، من درد نکشیدم. وقتی آواز خواندنش را دیدم، رگ های قلبم به دور پاهایم پیچیدند، دست هایم از جا درآمدند و هولم دادند. از ساختمانی به بلندای آرزوهایم سقوط کردم و تیرآهنی در سرم فرو رفت. آری من از ساختمانی نیمه‌کاره افتادم. آری پوششم درست نبود. باید چشم‌هایم را می‌بستم، گوش‌هایم را می‌بستم، دهانم را می‌بستم. پوششم درست نبود و غریبه‌ای به پلیدیِِ فقر و ستم دنبالم کرد و همانجا بود که از ساختمانی نیمه‌کاره افتادم. فکر کافی است. کاغذم اشک شده و جوهرم خون. درد کتابی‌ست به بلندای تاریخ و ظلم نویسنده‌ای‌ست هم‌سنِ خدا. باشد که گویا ما هم ورقی از این کتابیم.

<آقای رَندوم>
پانوشت: متن سال 1401 نوشته شده.

جالب است که «ایران‌شهری‌»های ناسیونالیست به این دیگری‌ستیزی افتادند. ایران‌شهر پایتخت‌اش در عراق امروزی بود و مرکز فرهنگی‌ اصلی‌اش خراسان بزرگ. امروز بیش‌ترین نفرت‌پراکنی اما به مردم آن سرزمین‌هاست. تناقض ناسیونالیسم همین است که از طرفی مرزهای مشخصی بین خود و دیگری می‌کشد، اما وقتی می‌بیند افتخارات و تاریخ و منابع زیادی آن طرف خط مانده، می‌گوید مرز مهم نیست، مهم فرهنگ و زبان است. حال با کسی که هم‌زبان و هم‌فرهنگ اوست دشمنی می‌کند.

پیش‌تر در دهه‌های گذشته شاهد بهره‌برداری از گفتمان فاشیستی علیه روشنفکران در روزنامه‌ی کیهان و نشریات همسو با آن در داخل کشور بوده‌‌ایم، اما امروز این موج تسری یافته و فضای شبکه‌های اجتماعی و برخی رسانه‌های خارج از کشور را نیز دربرگرفته است و همین امر بر نگرانی‌ها درباره‌ی سرنوشت مبارزات دموکراتیک مردم ایران می‌افزاید.
به نظر می‌رسد این جریان خواهان هموارسازی راهی بدون دست‌اندازِ هرگونه نقد و مخالفت در رسیدن به قدرت است... این همان تاکتیک همیشگی جریان‌های فاشیستی برای تسخیر قدرت بوده است تا بتوانند با سرکوب و ارعاب آزادیخواهان بر امواج آزادی‌خواهانه سوار شوند و یک دستگاه جدید استبدادی را بازسازی کنند.
گسترش حملات سازمان‌یافته و هدفمند به روشنفکران و اندیشمندان تنها عزم ما را در مبارزات  متحد و همبسته‌ی آزادی‌خواهانه در برابر این فاشیسم نوظهور راسخ‌تر خواهد کرد و هشداری است برای ما که بیش از پیش بر اصول اولیه‌ی آزادی بیان بی‌حصر و استثنا تاکید کنیم.

از "بیانیه‌ی جمعی از روشنفکران ایرانی در محکومیت گفتمان جدید فاشیستی"

کانال‌های من:

https://t.me/RandomThoughtsOfaRandomMind

کانالِ اصلی و محتوای خودم
---------------------------------------------------------
https://t.me/MrRandomMusic

هرچه درباره‌ی موسیقی در من است
---------------------------------------------------------
https://t.me/MrRandomGames

من و بازی و فیلم
---------------------------------------------------------
https://t.me/MrRandomBooks

به کتاب بپردازیم
---------------------------------------------------------
https://t.me/MrRandomEveryDay

چرت و پرت می‌گم
---------------------------------------------------------
https://t.me/addlist/u-eMYdx7sF4xNjc0

فولدر اگر همه رو باهم می‌خواید