#اطلاعیه

? نشریه یاد برای شماره تازه خود پذیرای آثار دانشجویان در زمینه‌های زیر است:

• داستان
• نثر ادبی
• نمایشنامه
• شعر
• جستار و تأملات
• یادداشت روزانه
• گزارش یک کتاب، یک فیلم، یک تئاتر

توجه:
آخرین مهلت ارسال آثار برای نشریه یاد تا شامگاه سیزدهم فروردین ۱۴۰۳ است.

علاقمندان برای کسب اطلاعات بیشتر و ارسال آثار خود می‌توانند با حساب تلگرامی خانم نورا صمدی در ارتباط باشند.
@noora_biniaz

? نشریه یاد برای شماره تازه خود پذیرای آثار دانشجویان در زمینه‌های زیر است:

• داستان
• نثر ادبی
• نمایشنامه
• شعر
• جستار و تأملات
• یادداشت روزانه
• گزارش یک کتاب، یک فیلم، یک تئاتر

علاقمندان می‌توانند آثار خود را برای حساب تلگرامی زیر ارسال نمایند:
@noora_biniaz

@yadmag

«یاد» تو هر جا که هستم با منه.
خدانگهدار، همراه با این آهنگ که ارجاع به نشریه یاد داره:)
@yadmag

? نشریه یاد برای شماره تازه خود پذیرای آثار بچه‌های دانشکده هنر در زمینه‌های زیر است:

-- نمایشنامه
-- داستان
-- شعر
-- نثر ادبی
-- جستار و تأملات
-- یادداشت روزانه (مستقل)
-- گزارش یک کتاب،  یک فیلم، یک تئاتر

-- بخش جشنواره اردیبهشت تئاتر ۴۰۲: نقد نمایش‌ها، گزارشی از روزهای جشنواره، یادداشت درباره جشنواره.

? آثار خود را در این موارد برای حساب تلگرامی خانم نورا صمدی بفرستید:
@noora_biniaz

@yadmag

کردید و نکردید!
میراث تبار خرَد آینه‌ها را
ــ کآن پیر، همی‌جست نشان‌شان به چراغی
تا یابد از آن آینه‌مردان، مگر این‌جا
در ظلمت هنگامهٔ ایّام سراغی ــ
ز اندیشهٔ عشّاق وز آفاق ستردید.

آن یوسف گم‌گشتهٔ آمال بشر را
گامی دو برون‌نآمده تا مرز حقیقت
بردید و بدان گرگ سپردید.

بی‌مرزی هوش و هنر صاعقه‌ها را
چون جدول اندیشهٔ افلیج و شل خویش
محصور و فرو مرده شمردید.

آن قامت رویان و روان ازلی را
آن آرزوی زندهٔ سقراط و علی را
ــ با آن‌همه خون‌ها که فشاندند به راهش ــ
در گوری از اندیشهٔ خود، تنگ، فشردید.

با این‌همه، آن شعله فزاینده و زنده است
چون بوی بهاران، به همه دهر، وزنده است
در جمله شمایید و
                         شمایید
                                   که مردید
زیرا
کردید و نکردید
کردید و نکردید.
م. سرشک

شفیعی کدکنی، محمّدرضا (۱۳۷۶)، هزارهٔ دوّم آهوی کوهی (دفتر در ستایش کبوترها)، تهران: سخن، ص۳۰۳-۳۰۵.
@Tanideh_az_del

‌
درباره فروش نشریه

با فروش نسخه چاپی شماره پیشین نشریه در دانشگاه، مبلغی گرد آمد که وقتی به تعداد دبیران نشریه تقسیمش کردیم مبلغ درخور توجهی نمی‌شد اما همان را با شارژ گرفتن برای خط موبایل‌شان تخس کردیم. و در کنار غالب واکنش‌ها که تشکر می‌کردند و می‌گفتند نمی‌خواهد، دو نفر پاسخ متفاوتی دادند. یکی گفته بود: این اولین حق التألیف عمر نویسندگی‌ام بود. و دیگری نوشته بود: شیرین‌ترین درآمد عمرم بود.

در این شماره، وقتی فهرست حق‌التألیف‌ها را نوشتیم و جمع زدیم دیدیم می‌توانیم بیشترش کنیم و جای مثلا بیست سی تومان شارژ گرفتن مبلغی را کارت‌به‌کارت کنیم، که البته باز هم و هنوز، ناقابل.  و حتی لذت شنیدن «اولین حق التألیف» از دوستان بیشتر از اینها می‌ارزد. و امید داریم دبیران امروز یاد، روزی نویسندگان بزرگی باشند و از این «اولین» به نیکویی یاد کنند.

آنچه با فروش نشریه در پی‌اش هستیم یک چرخه کامل و سالم اقتصادی است، و البته طبیعی.
یعنی مخاطب برای استفاده‌ای که می‌کند هزینه‌ای بپردازد، و نویسندگان و عکاسان و... حق‌التألیف یا حق‌الزحمه‌ای بپذیرند.

سه نکته:

از دیروز که نشریه منتشر شد، برخی استادان عزیز مبلغ بیشتری پرداخته‌اند. مثلاً به جای یک نسخه ده نسخه خریده‌اند. یا با کارت‌به‌کارت کردن مبلغ چند برابر، سپاسی چندین برابر بر ما نهاده‌اند. البته که بسیار قدردان لطف ایشان هستیم و فراموش نمی‌کنیم. باز فکر می‌کنیم با یک چرخه طبیعی پهنا و حساب کار بهتر به دست می‌آید. یعنی که خدای‌ناکرده پررو و زیاده‌خواه و متوهم نشویم. باز هم از ایشان سپاسگزاریم.

و امروز وقتی می‌خواستم از دوستان (نویسندگان و دیگران) شماره کارت بگیریم، غالبا می‌گویند: نه، نیازی نیست. یا بگذارید برای خود کار نشریه. و باید تهدید شارژ گرفتن را به کار ببندیم! دوستان عزیز، گمان نداریم این فعالیت سودآوریِ اقتصادی داشته باشد، بیشتر حرکتی فرهنگی است؛ فرهنگ پرداخت هزینه برای محصول فرهنگی، و فرهنگ پرداخت و پذيرش حق تألیف، که در بین مردم ما نوشتن «کار» به حساب نمی‌آید، داستان نوشتن و شعر سرودن و مشغولیت‌های دیگر ادبی و هنری.

و آرزومندیم فردا این اخلاق‌های اقتصادی آنقدر فراگیر باشند که ممر معاش شاعر فقط شاعرانگی‌اش باشد و امور زندگی نویسنده فقط با نوشتن آثار خوب بگذرد.

@yadmag ?
yadmag.com

‌