نمی‌دانم با خود چه کنم. همین که هوا تاریک می‌شود، دیگر طاقت نمی‌آورم، تا تاریک می‌شود، دیگر نمی‌توانم تحمل کنم، به خیابان کشیده می‌شوم؛ به تاریکیِ خیابان، در خیابان خیالاتی می‌شوم، دلم به این خیال خوش است که تا پا به خیابان بگذارم، او را خواهم دید. راه می‌روم و به نظرم می‌رسد که او را می‌بینم...خیال می‌کنم و خیال!
بلأخره سرگیجه می‌گیرم.
نمی دانم با خود چه کنم!

جوان خام

من واسه این کارا ساخته نشدم، بهم یه برج بدین بمونم توش موهام بلند شه و ادامهٔ ماجرا.

کاش وقتایی که کاری از دستمون برنمیاد هیچوقتم متوجه نشیم چی سرمون اومده.

‏- راسته که می‌گن هرکسی یه ستاره داره؟
‏+ فقط چیزایی رو که به هیچ‌کس نمی‌تونه تعلق داشته باشه، عادلانه تقسیم می‌کنن.

خدایا از عمر ما بکاه و بر عمر این ابَر مرد روشن ضمیر که بیانش فصل الخطاب جهان ماست، بیفزا ?

‏او زخم می زد و من به همه می گفتم در چشمانش معصومیتی بی مثال وجود دارد. علاقه آدم را احمق می کند، شاید هم ناباور.

[این جمله عاشقانه نیست]

جایی خوندم "آدم موقع بر آورده شدن آرزوهاش دلهره می‌گیره." انگار رسیدن، پایان دلخوشی‌ست! پایان لذت. ما چیزهایی که میتوانیم راحت بدست بیاریم رو نمی‌خواییم. انگار دویدن و نرسیدن برای ما لذت‌بخشه و بزرگترین ماجراهای زندگی آنهایی بودند که نبودند.

اصفهانو جون به جونش کنی بازم مُرده‌ست.

از دیگرانی که به تنهایی ام دستبرد می زنند ولی همراهی و مصاحبتی ارزانی ام
نمی کنند، بیزارم ...

عزیز من،
از امیدوار شدن می ترسم.
حقیقت این است که از امیدواری هایم
بیش از نا امیدی ها رنج کشیدم...