دوستان چه کاریه که عکسام رو برمیدارید میذارید پروفایلتون؟?بعد تازه تو چنلم هم جوین میشین.

حق با شماست مرسلی جان.

امروز خیلی خیلی روز جالبی بود.از صبح که بیدار شدم نفهمیدم اصلا زمان چجوری گذشت و من نتونستم به همه کارهام برسم، تا چشم بازکردم ساعت شد ۵ عصر و من کلاس داشتم، داشت بارون خیلی شدیدی میبارید و من نتونستم یک قهوه یا چای بخورم و این یعنی(سنا نمی‌تونه اون روز رو زندگی کنه) خیلی اخلاق عجیبیه ولی اگر عصربشه و من یک نوشیدنی نخورم کلافگی خیلی شدیدی میاد سراغم، پاشدم خیلی سریع سازم‌ رو گذاشتم توی کیفش و صد لایه لباس پوشیدم و داشتم توی بارون با اون ساز سنگین و اب سیبی که لحظه اخری مامان اورد برام و اصرار به خوردنش داشتم میدوییدم، اخرش هم با استادم نشستیم و با صدای بارون ساز زدیم و کلی خوش گذشت، از اینکه تبدیل به سنایی شدم که از هر لحظهِ زندگیش لذت می‌بره خوشحالم.

یک‌ روز از خواب پامیشی، می‌بینی دیگه وقتشه زندگیت رو درست کنی، از اون غم و دوره‌‌ی سوگواری‌ت بگذری، این‌رو به یاد بیاری که چیزهایی هست که میتونه توی زندگیت موندگار باشه، چیزهایی که مربوط به تو هست و می‌تونی انتخاب کنی تا همیشه باهات بمونه، درست، بدنت،‌ مهارت هایی که یاد می‌گیری، روحت، اعتقاداتت.
دوره‌ی سوگواریم‌گذشته، از اینکه دارم باز هم روتین زندگیم رو پیدا میکنم خوشحالم.
درسام رو شروع کردم، با معلم جدید، دفتر های جدید، زندگی جدید، میز جدید، باشگاهم رو میرم، رو خودم کار میکنم، کلاس های هنگدرامم رو دوباره شروع کردم، روابطم محافظه ‌کارانه تر شده، زندگیم جدیده و خیلی خوشحال ترم.
به کم قانع نبودم و تصمیم خودم بود.
وایمیستم پای خودم، اگر پای خودم واینستم پای کی باید وایسم؟
زندگی همینه، درنهایت تصمیم میگیری جای پرنسس بودن و ‌هیچکاری نکردن.
روی خودت کار کنی و قوی تر از همیشه بشی.

اینجا داشتم ورد آواراکادوا رو روش اجرا میکردم.

گریم خاصی ندارم گفتم انسانِ هالووینی نیستم ولی میذارم الان.

چشم، صبر پیشه کنید.

امروز یک دوست قدیمی زنگ زده می‌گه نرفتی دانشگاه؟ گفتم نه.
میگه خیلی خب، اونقدر هم خبر بدی نیست، میدونم نمیتونم ببینمت ها ولی همین که توی این شهری و هنوز نرفتی یک گوشه از قلبم خیالش راحته:)))