یادداشتِ کوچکِ روزمرگی۲۱

امروز همزمان با من یه مادر با دختربچه‌ش که داشت گریه می‌کرد سوار اتوبوس شد‌. باهم رفتن انتهای اتوبوس نشستن و مادر هم سعی کرد آرومش کنه، اما جیغ بچه قطع که نمی‌شد هیچ، بلندتر هم شد. خلاصه همه داشتن نگاهش می‌کردن و هی هیس هیس می‌کردن. یادم به شکلاتی که صبح توی کیفم گذاشته بودم افتاد. شکلات رو که بهش دادم گرفت توی دستش و باز گریه‌ش رو ادامه داد. بهش گفتم اصلاً می‌خوای دستمال بدم اشکات رو پاک کنی؟ گریه‌ش قطع شد و گفت آره می‌خوام. خلاصه بهش دستمال دادم و اونم اشکاش رو پاک کرد و ساکت شد. بعدم شکلاتش رو باز کرد و خورد و چند دقیقه بعد هم شروع کرد به آواز خوندن. بین آوازشم به مامانش می‌گفت ولی من اون توپه رو می‌خواما. مامانشم گفت باشه، ولی الان نمی‌شه. اونم قبول کرد.
خلاصه نتیجه می‌گیریم که با بچه‌های الان منطقی برخورد کنیم.👀

می‌رود آرام و سرد، اما قدم‌هایش قوی‌ست ؛)

انگار که بعضی وقت‌ها همه‌چیز از نو روی سرت آوار می‌شود.

چرا امشب دلم خواست این آهنگ رو گوش بدم؟! :)

قشنگیش توی باهم ساختن زندگیه.?

برای عشق همین گوشه از جهان کافی‌ست.

سلاما علی الذین، حتی
عندما کانوا فی أحلك ظروفهم،
وجدوا طریقة لیکونوا نور حیاتنا.

«سلام بر آنان که حتی زمانی که
در تاریک‌ترین حالِ خود بودند،
راهی یافتند تا نورِ زندگی ما باشند.»

چرا آدم فکر می‌کنه همیشه وقت داره؟

من عاشقِ آدم‌های پرامید و باانگیزه‌م؛ آدم‌هایی که وقتی کنارشون می‌شینی، از سیاهی و روزگارِ بد چیزی نمی‌شنوی. آدم‌هایی که همیشه یک راه‌حل برای مشکلات پیدا می‌کنن. آدم‌هایی که از چالش‌های زندگی نمی‌ترسن و شجاعانه برای ادامهٔ مسیرشون مبارزه می‌کنن. من عاشقِ آدم‌هایی هستم که تلاش کردن رو بلدن؛ از کاه کوه نمی‌سازن. اندوه و دردشون رو روی هم تلنبار نمی‌کنن. به‌موقع زخم‌هاشون رو می‌بندن و نمی‌ذارن خونریزی کنه. آدم‌هایی که معنی رنج رو بلدن و در مواجهه باهاش کم نمیارن و نمی‌ذارن اون پیروز میدون زندگی‌شون باشه. آدم‌‌هایی که نمی‌ذارن مانعی مسیر عشق‌شون به زندگی رو ببنده. اون‌ها منبع امیدهای واقعی‌ان؛ امیدهای سرد و گرم چشیدهٔ روزگار.

نوشته بود: «هر کسی سزاوار یک نفر است که بتواند به چشم‌هایش نگاه کند و بگوید: تو کافی هستی. تو با تمام زخم‌هایت، خوب و کافی هستی.»