◾️استبداد

اساس استبداد بر پایه‌ی امیال و تخطی از قوانین طبیعی-الهی است. این‌که امروز هر حمار و روشن‌فکر مکتب‌رفته‌ای استبداد را از مشروطه آغاز می‌کند، معنای چنین مفهومی را تغییر نخواهد داد. استبداد به معنای زور کردن نیست، چرا که اولاً قانون با سوزاندن، داغ کردن و زور کردن اجرایی است.

دعوا بر سر قانون است. قانون الهی مانع استبداد امیال است و این موضوع غلتبان را خوش نمی‌آید. این‌که همه پی میل‌های خود می‌دوند، در شهرها از یکدیگر پیشی می‌گیرند تا عطش امیال خود را خاموش کنند استبداد است. زیرا چاره‌ای برای انسان‌های حیوان‌شده نگذاشته‌اید. طنز روزگار این است که هر کس هم در مقابل این بدویت حیوانی سخن براند مستبد می‌نامند.

قانون طبیعی-الهی یا شریعت در تضاد با استبداد است. زیرا انسان را مقید به قوانین سازگار با عالم می‌کند. به همین ترتیب حاکم مستبد آن کسی است که وعده‌ی ارضای امیال و آزادی می‌دهد. در حالیکه حاکمِ مقید به قانون الهی به کتاب قانون الهی رجوع می‌کند و نه میل خود یا مردمانش.

تازیانه زدن شرابخوار باعث «آزادی» او و دیگران می‌شود. آزاد گذاشتن دیگران به «قانون عرفی» به استبداد منجر می‌شود. به همین دلیل آن حکیم بیست و پنج قرن پیش استبداد را ناشی از دموکراسی می‌دانست.

📜 @hepolitike

کارگزاران سکولار نظام سازنده‌ی رگه‌های جاهلیت جا خوش کرده در بدنه‌ی جمهوری اسلامی ایرانند؛ طاغوتی‌ها...

آن دولت که تصمیم گرفته است فشارش را از پشت اقامه‌ی شریعت محمدی و حجاب شرعی بر دارد طاغوت است...

◾️ازدواج

هدف از ازدواج پیوند دو انسان خام و تشکیل زندگی بر اساس اهداف اجتماع است. هر قدر این سن پایین‌تر باشد، ازدواج به معنای حقیقی خود نزدیک می‌شود. مرحله‌ی نخست پیوند متافیزیکی از ازدواج آغاز می‌شود و از آن‌جا که کاملاً تنانه است نمی‌بایست تا سال‌ها پس از بلوغ جنسی به تعویق بیفتد.

دوران جدید با طولانی کردن سن بلوغ و کش‌دادن آن تا «رشد شخصیتی» انسان، کارکرد ازدواج را از میان می‌برد. شخص هر قدر که خامی و بچگی را در مسیری «فردی» طی کند، به دلیل عدم وجود نگاه زنانه یا مردانه فهم صحیحی از عالم پیدا نخواهد کرد. شکل‌گیری شخصیت انسانی اگر در کنار «جفت»، آن‌هم در قالب ازدواج نباشد، روز به روز از مرحله‌‌ی نخست اتحاد الهی و روح انسانی باز می‌ماند.

تأخیر ازدواج به بهانه‌ی تحصیل و اشتغال، همان مسیر فردی‌ای است که نیازمند «شریک» است. به همین دلیل اصطلاح جعلی و دروغین «شریک زندگی» باب شده است.

با تحصیل و کسب تجربه‌ها به تدریج معیارها و جهان‌بینی فردی یک انسان دچار پیچیدگی‌هایی می‌شود که انتخاب مرد یا زن برایش به یک معضل اساسی تبدیل می‌گردد. علاوه بر این با حضور گسترده‌ی زنان در اجتماع انتخاب به شدت رقابتی و سخت خواهد بود. ازدواج اولیه‌ی ساده و تنانه به یک موضوع پیچیده‌ی بغرنج و ذهنی تبدیل می‌شود.

? @hepolitike

میله‌گرایی آن قدر لق است که یک قدم پیش از میله‌ی مرزی و یک قدم پس از میله‌ی مرزی، حق و باطل در آن سر و ته می‌شود...

انج‌من هزارپای حجتیه آش‌پزخانه‌ی استحصال مخدر از مهدویت بود...

? هم‌سطح‌سازیِ حقوقی
سخن‌گوی دولت، اخیراً در نشستی خبری بیان نمود که "صدای تندروها را هم باید شنید".
درکِ چنین مسئولینی از سیاست در ایران، آن است که یک "دولت-ملّتِ مدرن" شکل گرفته است و در برابرِ آن یک "جامعه‌ی مدنی" نیز وجود دارد: همان سازوکاری که در غربِ مدرن پیش رفته است. گویی همگان پیشاپیش، برابرند و از یک‌سری "حق" و "حقوقِ" مدرنِ "انسانی" برخوردارَند. هر کس که "مطالبه‌"ای دارد می‌تواند اعلام بکند و دولت نیز مطابقِ موازنه‌ی میانِ این "صدا"های متفاوت، تصمیم خواهد گرفت که آن "مطالبه‌"ای را اجرایی کند و یا آن سیاستی را پیش بَرَد که مطابقِ یک نظرِ "پُررنگ‌شده‌تر" و دارای "هوادارِ بیشتر" باشد.
بی‌شک، امت حزب‌الله برای آن انقلاب نکرد که یک "جامعه‌ی مدنی" و یا "دولت-ملت مدرن" ساخته شود که در آن همگان "برابر" و دارای حقوقِ یک‌سان باشند. امت حزب‌الله برای آن قیام کرد تا شریعت الهی در جامعه حاکم شود و امر قدسی جریان یابد. در چنین جامعه‌ای کفار "حق" ندارند که برای آزادیِ استفاده از مشروبات الکلی، "مطالبه‌گری" و یا اعتراض کنند؛ "حق" ندارند که برای کشف حجاب، "مطالبه‌گری" و یا اعتراض کنند؛ "حق" ندارند که در جامعه‌ی اسلامی، ترویجِ زنا و فساد و فحشا و بی‌وبندوباریِ جنسی بکنند؛ "حق" ندارند ربا بخورند و دزدیِ "قانونی" بکنند و خیلِ عظیمی از این "حق‌"نداشتن‌ها.
این انقلاب برای آن آمد تا احکام اسلام را اجرایی کند و برای حفظ و صدورِ چنین انقلابِ عظیمی شهید داده شده است؛ حال مشتی مسئولِ مفلوکِ غرب‌آویز که امنیت و پشتِ میز‌نشینیِ خود را مدیونِ شهدایند؛ با پیش‌آوردنِ انگاره‌های مدرن، امت حزب‌الله را با الفاظی چون "تندرو"، تحقیر می‌کنند و سعی دارند تا جا بی‌اَندازند که "همگیِ ما با هم برابر هستیم و همان‌طور که مسلمانان، نظراتی دارند؛ کافرانی نیز مایل هستند که بی‌حجاب باشند، آزادانه زنا و شرب خمر کنند و ...؛ باید حرف همه را شنید و برای همه‌ی آن‌ها امکاناتی ایجاد کرد تا کارِ خودشان را بکنند." چنین جامعه‌ای که مدِّ نظر آن‌هاست؛ هیچ‌گاه اسلامی نیست و نخواهد بود. این طرز تفکر، عیناً همان سکولاریسم است که دین را از سیاست جدا می‌خواهد تا "هر کس که دلش خواست، هرگونه که مایل بود در جامعه حضور یابد"؛ در صورتی‌که انقلاب اسلامی به ما آموخت که بایستی، دیانتِ ما عینِ سیاستِ ما و سیاستِ ما عینِ دیانت ما باشد. شدت بروزِ چنین دیدگاه‌های خطرناک و اخته‌کننده‌ای در مسئولین، به‌خصوص در پس‌آی تشکیل دولتِ التقاط، بیش از پیش شده است.
در پایان نیز به بخشی از بیاناتِ شهید شیخ فضل‌الله نوری پیرامونِ مسأله‌ی "برابریِ حقوقیِ مسلمانان و دیگران" اشاره می‌شود: «ای بی‌شرف، ای بی‌غیرت، ببین! صاحب شرع برای این‌که تو منتحل (وابسته) به اسلامی، برای تو شرف مقرر فرموده و امتیاز داده تو را. و تو خودت از خودت سلب امتیاز می‌کنی و می‌گویی من باید با مجوس و ارمنی و یهودی برادر و برابر باشم…»
@enghelabnevesht

⚪
هنوز مشخص نشد که از بین ده‌ها صحنه از ددمنشی بدنه ماهیتا صهیونیست در ایران، در سال ۱۴۰۱، چرا روح الله عجمیان اینگونه شاخص شد. مشخص نشد چرا بهره خونش اینگونه بالاست. چرا سنگ محک شده و رسوا میکند.

نمیشود فهمید چرا بار فاش کردن و بی‌آبرو ساختن رگه‌های قدرتمند عرفی گرایی در ارکان جمهوری اسلامی را این شهید به دوش کشید و می‌کشد. چه خودش و پیکر مصلوبش و چه آن خروج تاریخی پدرش از برنامه تلویزیونی و خلق صحنه‌ای که همه سران کشور آن را به خواب نمی‌دیدند.
اینکه پدر شهیدی که بی آنکه از مرزهای دین و انقلاب خارج شود، از مرزهای ارکان نظام با خشم خارج شد. و پیوست ساختگی و مفهوم پردازی شده بین این دو ساحت را شکست.

دو سال گذشته و خون روح الله هنوز می‌جوشد. خون او سیاست‌ساز است. او حتی اسمش هم طعنه به پیکره دفتر و دستک سیستم سیاسی‌ست که امروز در استغنا از ولی‌نعمتان خودش، طرح‌ها و اصلاحات سیاسی اجتماعی‌ش را دنبال میکند، او همان «روح الله» است.

?سال سختی بود. خیلی سخت. آن سال دیدگاه مسئولان کشور این بود که از شورشیان حتی اگر کشتند، کسی را نزنیم. از جنازه بسیجی چون کیسه شن استفاده شد تا سیل توحش را کند و بی‌اثر کنند. آن سال، جسم مستضعفین خرج و مصرف شد و بعد از آن تا کنون دین و آبرویشان را تاراج می‌کنند. روندی که همپای آنچه در فلسطین میگذرد مهم است. روندی که البته تناسب واضحی با داستان مقاومت، صهیونیزم و فلسطین دارد.

تا ابد سلام و صلوات بر شهدای شریعت که خونشان قسمت تهران شده، از فضل الله تا روح‌الله.

⚪ @bagheri_amaaj

◾️پیوستگی ذاتی امنیت ایران کنونی با آیین شیعی

تاریخ معاصر ایران را تلاش سیاست‌مدارانی تشکیل می‌دهد که خواستار تأمین امنیت از طریق اتکا به قدرت‌های بزرگ بوده‌اند. امام خمینی با ادراک قدرت درونی منبعث از آیین شیعی در کشوری بی‌صاحب که در میانۀ چهارراه جهانی و جولان‌گاه اجانب قرار داشت، دست به تأسیس امّتی واحد درون نظام نوین جهانی زد.

در این مسیر ایران شیعیان عراق، لبنان، سوریه، یمن و نیجریه را متحد ساخت و از طریق حمایت آنان امنیت درون‌زایی را شکل داد که متکی بر بازی امنیتی قدرت‌های بزرگ نبود. امنیت ایران متکی بر اعتقادات شیعی و روح سلحشوری عاشورایی شکل گرفت که شهادت در این راه افتخاری بزرگ محسوب می‌شد.

از انقلاب اسلامی تاکنون قدرت‌های بزرگ نگاهی دوگانه به ایران داشتند. زیرا نه می‌توانستند از نفوذ ایران چشم‌پوشی کنند و نه به ایرانی مستقل عادت داشتند. ایران پیش از انقلاب را بازیگران حقیر سیاسی که وظیفۀ خوراندن هژمونی غربی به ایرانیان را داشتند تشکیل می‌داده و تاریخ‌نویسی ما ذیل روایت این هژمونی معنا پیدا کرده است. به نحوی که محمد علی فروغی، احمد قوام و محمد مصدق در این روایت برجسته می‌شوند. اخلاف اینان که امروز افتخار می‌کنند «ایران دویست سال است به کشوری تجاوز نکرده است» و نه این‌که از دریوزگی نتوانسته است، سیاست‌های برون‌سپاری امنیت ملّی را تئوریزه می‌کنند و با برجام این امنیت درون‌زا را تا لحظۀ مرگ پیش بُرده‌اند.

ایران در موقعیتی خطرناک واقع در چهارراه جهانی به درستی امنیت جغراسیاسی خود را بر بنیان‌های اخلاقی و دینی استوار کرد. این ایده نه فقط ضعفِ تنهایی جغراسیاسی ایران را پوشش داد، بلکه به عنوان پادزهری علیه قوای جهانی‌سازی و مصرف‌گرایی عمل کرد. شهادت و فداکاری شیعی تمام ایدئال‌های لیبرالیسم و قواعد روابط بین‌الملل را دچار چالش جدی کرد، تا جایی که ایران به یک مسئلۀ جهانی تبدیل شد و همین امر باعث افزایش قدرت آن گشت. البته با «عقلانی» شدن ایران طی دو دهۀ اخیر و عبور از نقش «بازیگر دیوانه» و بازگشت به نقش رئالیستی خود، مجدداً نقاط ضعف دوران پیش از انقلاب هویدا شد.

هنوز این خیال خام در ایران وجود دارد که با ایجاد دولتی متعارف و روابط حسنه با قدرت‌های اروپایی و آمریکایی و شکل‌گیری طبقه متوسط شهری که اقتصادی وابسته به متروپل دارند می‌توان امنیت نسبی این منطقه را فراهم کرد. واقعیت آن است که ایران نه در داخل از وحدتی «طبیعی» برخوردار است و نه اطراف آن را دولت یا اقوامی تشکیل می‌دهند که امنیت خود را برون‌سپاری کند. ایران منطقه‌ای است همانند جنگلی مخوف، تاریک و تنها که می‌توان فقط به کسانی در آن اعتماد کرد که با آنان اشتراک عقاید دارید. ناسیونالیسم پوشالی که قریب به یک سده در این منطقه تبلیغ می‌شود، چیزی جز یک تندیس مقوایی همانند دیگر «ملّت»‌های ساختگی منطقه نیست و ما استثناء نیستیم.

گذشته از آن، ایالات متحدۀ آمریکا به عنوان یگانه‌ صادرکنندۀ تمام پلشتی‌های عالم، خطری بنیادین برای اعتقادات دینی و امر قدسی است. وفاق با ایادیِ شیطانِ اکبر، خبطی ناگوار و خطایی عمیق است. توهم اتحاد میهنی و وفاق ملّی با واقعیت‌های ایران و مخاطرات امنیتی آن سازگار نیست. هرگونه امتیاز به ایادی جهانی‌سازی، عرق‌خورها، ژیگول‌ها، دیوث‌ها و فاحشه‌ها که امنیت و اعتقادات سازندۀ نظم اجتماعی را فدای میلک‌شیک در پالادیوم و هرزگی در اندرزگو می‌کنند، عاقبتی شوم در پی خواهد داشت. آن‌کس که خون خود را در راه شیعه آن‌سوی مرزها فدا می‌کند، نمی‌تواند هضم کند که زمینه‌ساز امنیتِ الواطی و هرزگی بوده است و به مرور نیروی رزمندگی و سلحشوری خود را از دست می‌دهد. چه بسا به زنانگی، زندگی فردی و آرامش خانگی روی آورد و از «آرمان» و «نهضت» دست بکشد.

? @hepolitike

◾️مستشرقین و جعل «ملیت ایرانی»

ترویج اسلام رحمانی و صوفیانه در کنار تقویت ملی‌گرایی پروژه‌ای بلند مدت از سوی مستشرقین بوده است. نسل‌ اول این مستشرقین همچون گوبینو در اهداف خود بسیار مشهود عمل می‌کردند. گوبینو به ایرانیان گوشزد می‌کرد که شما ملت متفاوتی هستید و نباید مانند دیگر کشورهای همسایه ذیل امت اسلامی قرار بگیرید و باید گذشتۀ پرشکوه خود را بازیابید. او به ایرانیان پیشنهاد کرده بود که برای شروع از فلسفۀ دکارت آغاز کنند. او می‌گفت که «یک ایرانی واقعی بیشتر کنجکاو است از اعمال جمشید یا کوروش بداند تا این‌که با خواندن سیرۀ پیامبر تزکیه شود».

از دیگر این مستشرقین براون بود که می‌گفت «ایرانیان در طول مبارزۀ خود آگاهانه برای موجودیت خویش به عنوان یک ملت نیز جنگیده‌اند و از این حیث به حق می‌توان حزب مشروطه‌خواهان یا عامیون را حزب ناسیونالیست نامید».
علاوه بر این می‌توان به علاقۀ گزاف گوبینو به باطنی‌گرایی ایرانی و تصوف به عنوان مجرای انتقال "ایرانیت" و شیفتگی براون به بهائیت و دلبستگی کُربن به شیخیه نام برد. براون تا حدی شیفتۀ بهائیت بود که به ملاقات با سران آنان می‌رود و کتابی در این‌باره می‌نویسد. به گفتۀ نصر کُربن نیز به ملاقات با اشخاص مهم در شیخیه بسیار علاقه نشان می‌داد.

تأکید بر روی باطنی‌گرایی از این جهت است که نیروی جنگجویی و تمدن‌سازی مسلمانان خنثی می‌شود و نظام فقاهتی را از حوزۀ سیاسی بیرون می‌کند، و ثانیاً می‌توان ملیت «ایرانی» را از طریق این باطنی‌گرایی در یک تداوم تاریخی لحاظ کرد؛ به نحوی که جواد طباطبایی می‌گفت اشعار حافظ انتقال روح «ایرانیت» است که زبان مضمر دارد.

برای این مستشرقین هدف این بود تا «ایرانیت» به عنوان یک عنصر متفاوت در عالم اسلام برای خلع سلاح مسلمانان استفاده شود. گوبینو معتقد بود ایرانیان از قدیم تلاش داشتند تا خود را بیرون از خلافت اسلامی هویت‌یابی کنند و تمام تاریخ ایران تلاشی است برای بازیابی شکوهمند گذشتۀ خویش و خروج از سیطرۀ اسلام عربی. از سوی دیگر کُربن با طرح عنوان «اسلام ایرانی» سعی می‌کند هویت‌ مستقلی برای ایرانیان پی افکند که باطنی و پذیرنده است و خصوصیت آن را داراست تا هژمونی غرب را کاملاً بپذیرد.

اوکارد از دیگر این مستشرقین می‌گوید: «باستان‌شناسان فرانسوی که عهده‌دار ستردن غبار ایام از چهرۀ گذشته و درآوردن آثار شکوه ایران پیش از اسلام از زیر خاک بودند، به ارائۀ تصویر زیبایی از تمدن پراعتبار ایرانی، متمایز از تمدن خاورمیانۀ مسلمانان و عمدتاً عرب کمک کردند».

اگرچه تلاش برای جعل این روایت‌ها به نتیجه نرسید، اما اسلام باطنی تاریخچه‌ای طولانی دارد و نظام فقاهتی همیشه آنان را برای امنیت اجتماع اسلامی در خطر می‌دید. به عنوان نمونه خواجه نظام الملک طوسی عمدۀ هدف نگارش سیاستنامۀ خود را مبتنی بر سرکوب باطنیان بنا کرده بود.

? @hepolitike