دست‌هایت را روی سینه تا کردی و رویای جهانی خالی از خودت دیدی

دفتر شعر «مارک استرند» که زانیار بهم معرفی کرد خیلی خوب بود. هر دفعه که میخونمش یه چیز جدید کشف میکنم از کلماتش:

«سرانجام اما به چیزی نرسیدند
جز آنچه میشد پیش بیاید»

مدتی میشه این سادگی و زیبایی رو در شعر کسی پیدا نکرده بودم.

اشراق در پاریس
جک کرواک

محراب لامادلین بنای مرمرین غول پیکری از این شخص (مریم مجدلیه) است، به بزرگی یک بلوک مسکونی و دورش را فرشته‌ها و مقربین گرفته‌اند. دست‌هاش را مثل مجسمه‌های میکل آنژ باز کرده. فرشته‌هاش بال‌های بزرگ و سر به زیری دارند. کل آنجا به طول یک بلوک است، یک بنای دراز کلیسایی، یکی از عجیب‌هاش. بدون تیر و تخته، بدون ریزه‌کاری‌های گوتیک؛ ولی به نظرم مدلش مدل یک معبد یونانی است. (اصلاً چرا باید یک درصد انتظار داشته باشی، یا بعداً بخواهی بروم تماشای برج ایفلی که از تیر و تخته‌های باکی باکمستری و لایه اوزون درست شده؟ وقتی سوار آسانسوری و واسه اینکه نیم‌کیلومتر رفتی توو ابرها گوشت کیپ شده، چقدر دلت می‌گیرد؟ من قبلاً با ویراستارم همچین تجربه‌ای را توو شب‌های مه‌آلود ساختمان امپایر استیت هم داشتم.)

کلاغ‌ها
آرتور رمبو

خدایا وقتی که دشت سرد است
و در روستاهای درمانده،
در طبیعت بی‌گل،
صدای ناقوسِ نماز، خاموش
کلاغ‌های گرانقدرِ دل‌انگیز را فرمان بده
که از آسمان فرود آیند.

قشونِ غریبِ بادِ سرد
با فریادهای سهمگین
به لانه‌هایتان هجوم می‌آورد
شما
بر فراز رودهای بلندِ زرد
در جاده‌های کهنِ آهکی
روی گودال‌ها، روی حفره‌ها
پراکنده شوید و باز، گردِ هم‌آیید

بر فراز دشت فرانسه
آن جا که مردگانِ پریروز خفته‌اند،
گردِ خود بچرخید
مگر زمستان نیست؟
در دسته‌های بی‌شمار بچرخید،
تا هر رهگذر بی‌اندیشد باز

تکلیف را تو به یاد آور
ای پرنده‌ سیاه محزون

اما سرورِ آسمان ها
تو که از بلندترین شاخه‌های بلوط، بالاتری
ای دکلِ گمشده در شب مسحور
در قعر جنگل‌های درهم تنیده
در علفزار،
آن جا که از شکستِ بی فرجام، گریزی نیست،
ماندگان را از چکاوک‌های ماه مه، بی‌نصیب نگذار

دموکراسی
آرتور رمبو

به چشم‌اندازِ پلشت، برازنده است پرچم
و نعره‌هایمان صدای طبل‌ها را خفه می‌کند
در قلب شهرها، پلیدترین فحشا را تقویت خواهیم کرد
و قتل‌عام می‌کنیم شورش‌های منظم را
به سوی سرزمین‌های خیس‌خورده و فلفل‌زده
در خدمتِ هیولاهای استثمارِ نظامی و صنعتی
بدرود اینجا، پیش به‌سوی هرکجا که شد
ما سربازانِ حُسن‌نیَت‌ایم، فلسفه‌ توحش، از آنِ ماست
جاهلانِ راهِ علم و مُحیلانِ رفاه
انفجار برای دنیای پرجنب و جوش
این است رژه‌ حقیقی
به‌پیش، حرکت

جوانی بی حاصل،
اسیر همه چیز،
من زندگی ام را
با حساسیتی فزون از حد
بر باد داده ام
آه بگذار زمان عاشق شدن دلها فرا رسد.

به خود گفتم: رهایش کن
و خود نیز از نظرها کناره گیر:
بی قول شادیهای برتر.
ای در خود فرو رفتن آرام،
مگذار چیزی متوقفت کند.

آن چنان صبور بوده ام
که همه چیز را فراموش کرده ام؛
ترس و رنج به آسمانها گریخته اند،
عطشی مهلک
رگهای مرا تیره می کند.

چونان مرغزاری
روینده و شکوفا از تلخه و کُندر
که به غفلت،
به وِز وزِ وحشیانۀ هزار مگس کثیف
رها گشته است.

آه ! ای جداییهای بی شمار روحِ بیچاره
که تنها صورت بانوی مقدسمان را دارد،
آیا کسی به مریم باکره دعا می کند؟

جوانی بی حاصل،
اسیر همه چیز،
من زندگی ام را
با حساسیتی فزون از حد
بر باد داده ام
آه بگذار زمان عاشق شدن فرا رسد.

ترانه‌ی بلندترین موج
آرتور رمبو

ترجمه‌ی شعری از فرهاد پیربال

ما به اشتباه «گلهای رنج» رو شناختیم آقای فرهاد پیربال؟

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
آری شود ولیک به خون جگر شود
خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه
کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود
از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود
ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو
لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود
از کیمیای مهر تو زر گشت روی من
آری به یمن لطف شما خاک زر شود
در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب
یا رب مباد آن که گدا معتبر شود
بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی
مقبول طبع مردم صاحب نظر شود
این سرکشی که کنگره کاخ وصل راست
سرها بر آستانه او خاک در شود
حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست
دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

استامینوفن

«عشق» تنهایی را از میان نمی‌برد، در عوض همان‌گونه که «بوبن» به درستی گفته: آن را کامل می‌سازد.