خاطره، گفتگوها، بوسه‌ها، هم ‌آغوشیِ پیکرهای دلداده، همه چیز می‌گذرد. ولی تماسِ ارواحی که یکدیگر را لمس کرده و در میان انبوه اشکالِ زود گذر یکدیگر را شناخته ‌اند ‌هرگز زدوده نمی ‌شود.

•رومن رولان

من بلدم آن قدر دیر بخوابم
که اندوهم را خواب کنم
اما یکی به من بگوید
کِی از خواب بیدار شوم که اندوه،
زودتر از من بیدار نشده باشد؟

- حسین آذری

من؟‌ گریه‌؟ برای یه آهنگ؟ بله

من بین دانشگاه و دبیرستان "و" رو انتخاب میکنم.

طرف حرفامونم نمیفهمه
اونوقت ما براش سکوت معنادار میکنیم :)

آلبر کامو در افسانه سیزیف جمله‌ای دارد که می‌گوید: “شکاف عمیقی وجود دارد بین آرزوهای انسان و تلاش‌هایی که برای رسیدن به آن آرزوها انجام می‌دهد.“
انسان، دست خودش نیست؛ رویا می‌پرورد و لزوما هرچقدر خودش را به آب و آتش بزند به تمامیت رویاهایش نمی‌رسد.
در آن شکاف، در آن شکاف که لزوما با تلاش آدمی پر نمی‌شود... در آن شکاف که رویاهایی دست نخورده و نرسیده و کال باقی می‌مانند به زعم من، تمامی دردها و ملال‌های یک انسان نهفته است. شکافی که مملو از نرسیدن‌ها و شکست‌ها و خیرگی‌های انسان به آرزوهای ممتد و مدامش هستند...
و روزی می‌رسد که انسان می‌پذیرد بعضی از آرزوها قرار است در شکوه یک رویا باقی بماند. نه برای آنکه انسان از تلاش دست کشیده، نه؛ بعضی از آرزوها باید آرزو بمانند. و انسان تنها خودش می‌داند که چرا دست از خیرگی به آن بر نمی‌دارد...
رویا با تمام جزئیاتش، شکوه تخیل یک انسان است. و تخیل تنها چیزیست که تقدیر، قدرت ستاندن آن را از انسان ندارد...

_هومن شریفی