جهان دیوونه‌ای بی دردسر می‌خواست؛
من بودم!

مسیر بزرگ شدن از «گذشتن» می‌گذره.
گذشتن از هرچیز احتمالی‌ای، حتی خودت.

بزرگ‌ترین بدبختیِ من همین است؛
توی رگ‌هایم آتش است،
اما دوروبرم را آدم‌های ملایم گرفته‌اند.

توانایی درک درد چیز خوبی است؛
مشکل واقعی زمانی است که دیگر درد را درک نمی‌کنی.

تاب خواهم‌ آورد...

راستش من گاهی فکر می‌کردم شاید این یک جور قدرت باشد که بتوانی وانمود کنی از کسی نرنجیدی.

دل‌تنگی، غلظت لحظه‌های ندیدن است.

شکسته‌دل...
تو فکر می‌کنی خواهی مرد، اما هر روز پس از آن روز وحشتناک به زندگی ادامه خواهی داد.