شما کافیه یکم درمورد قاتل ها ( مخصوصا سریالی ها ) تحقیق کنید و به این نتیجه میرسید که شخص اکثر مواقع تنها بوده، تنها شده یا احساس تنهایی میکرده درحالیکه نبوده
حالا نمیگم قاتل ها تنها هستن یا نه ولی منظور من این هست که تنهایی می‌تونه یه شخص سالم رو تبدیل به قاتل روانی بکنه.
همونطوری که وقتی که می‌خوان یه نفر رو شستشوی مغزی بدن داخل یه اتاق سفید به صورت انفرادی زندانیش میکنن.

اگه نیاز به یه پارتنر دارید، تبدیل به آدمی بشید که به موقعش احساسیه و به موقعش منطقش حرف اولو میزنه، کسی که به اندازه به آدمای درست توجه میکنه و از هیشکی توقعی نداره، آدمی که هر چیز الکی یا هر‌کسی نمیتونه ناراحتش کنه، یه آدم که وابستگی مریض گونه نداره، یه آدم که هدف داره، رو پای خودش وایساده و قوی جلو میره. آدمی که با هر تجربه ای خودشو محکم تر از قبل میسازه و هیچوقت کم نمیاره.

وقتی رفاقتتون با یکی تموم میشه
همه رازهاتون رو پیش خودتون نگهدارید؛
پایان رفاقته، پایان شرافت که نیست.

به قدر کافی زیبا بودی؛ اما راهی به سویت نداشتم. این نیمه غمگین و منزوی قلبم بود که تو را دوست داشت؛ همان بخشی از من که هرگز نمی‌توانست آغازگر ارتباط باشد.

ینفر پشت در اتاق گیر افتاده و کمک میخواد
و تو تنها نفری هستی که میتونی نجاتش بدی و تو هیچ چیزی نداری که بتونی باهاش در و بشکنی و باز کنی، چیکار میکنی؟
گفتم: من در و میشکنم
گفت: نمیشکنه
گفتم: کمک میخوام از کسی
گفت: کسی نیست که بخواد کمکت کنه
گفتم: هیچکاری نمیتونم بکنم؟
گفت: نه
گفتم: پس باید چکار کنم؟
گفت: رها کن!
گفت: اونی که تو اتاقه، گذشته ی توئه
و اون هی داره خودش رو به تو
یادآوری میکنه اما تو کاری نمیتونی براش بکنی
پس باید رهاش کنی

و این بسیار دردناکه ولی تنها راه نجاته.

ب نظرتون کی میشه حس بزرگی کرد و وارد دنیای جدید شد؟ مرزش کجاست؟

فکر کنم مرزش اونجاست که تو یه اتفاق و مسئله رو به روش جدید و متمایز از قبلی حل میکنی، مثل تنها رفتن پیش دکتر.

با خوردن مشروب، سلول های زیادی از مغز میمیرن. اولین سلولایی که میمیرن غمه، بعدش تو بلند بلند میخندی و قهقهه میزنی.
بعد سلولای سکوت میمیرن و تو هی حرف میزنی!
بعد سلولای دروغ میمیرن و تو صادقانه حرف میزنی...
در آخر نوبت به سلولای خاطره میرسه و این لعنتیا خیلی سرسختن.
حالا سوال اینه که چقدر باید خورد تا خاطره ها بمیرن؟

شروع رابطه در سن پایین، قاتل احساسات در سن بالا!
یعنی شما در سن پایین یه رابطه ای رو آغاز میکنی و به هر دلیلی پایان خوشی نداره!
و وقتی میرسی به سن ۲۵،۲۶ سالگی جایی که باید واقعا عشق واقعی رو تجربه کنی میبینی هیچی تو چنته نداری برای عرضه به احتمال ۹۹.۵ درصد احتمال موفقیت در رابطه توی سن پایین وجود نداره
و شما تو سن ۲۵،۲۶ سالگی دقیقا همون نقطه ای که باید عشق رو آغاز کنی
نسبت به ادما بی اعتمادی،ترس از شکست داری،بدبینی به آدم‌های مختلف و…
پس تو سن پایین کار های خیلی مهم تری برای انجام وجود داره تا اینکه یه رابطه ای رو آغاز بکنی که برای دیدن طرف باید بری از مادرت اجازه بگیری و اونم تهش بگه نه!

من میگم کمتر کسی یه فیلم هشت ساعته
رو نگاه میکنه اما خیلیا یه سریال هشت
قسمتی رو میبینن، همه خوبیاتو یه جا واسه
بقیه رو نکن ظرفیتشو ندارن.